کیانا وحدتی
راهنمای سایت
صفحه اصلی تالار گفت و گوزبان و ادبیاتموسیقی ایرانیکتابخانه کیانافیلم/کارتونمعماریاخبار و دانستنیهاپزشکی و سلامتبیداری معنویفرهنگ لغتدرباره کیاناورود
 


کیانا وحدتی
کاش می شد کوچه باغ عشق را در میان گامهای خسته ای تقسیم کرد کاش می شد در نگاه سرد...

جزئیات بیشتر...




هفت روش برای تسریع در سوخت و ساز بدن
بعضی افراد خوش شانس هستند! مثل اینکه آن ها بطور ذاتی با سوخت و ساز...

جزئیات بیشتر...


شعرها و داستان های کوتاه شما
« 9707 بازدید »

farzaneh farzaneh     چهارشنبه, ‏1387/10/11 ‏03:14:55

این تالار باز کردم که استعداد ها رو شکوفا کنیم. هر کس که شعر یا داستان کوتاهی داره میتونه اینجا بفرسته. موضوع ازاد.اگر تالارمون خوب شد و بچه ها استعداد ها رو بروز دادن که اونوقت  از یک استاد خوب میخوایم که بیاد و جایزه بده.
حالا ببینیم چی میشه. من فعلا شعر های خودم و چاپ میکنم تا بقیه هم جرات کنن!
« نمایش همه نظرات »
« نمایش 10 نظر قبلی »


farzaneh farzaneh     چهارشنبه, ‏1387/10/11 ‏03:17:44

بیزارم از تکرار تکرار
و از مردمان قاضی
و از خودم که قاضی القضاتم
و از تمام پنجره های بسته
و از سیگار کشیدن ها ی رونشفکر نمایانه
و از تو که وقتی میخندی صورتت مثل اسب میشود
و اسب نجیب است و تو نه
و جلوی اینه ایستاده ام
و به صورت اسبی ام مینگرم


پیوست : اساتید فرمودند که این معر است و شعرنه.
farzaneh farzaneh     چهارشنبه, ‏1387/10/11 ‏03:19:44

دلم میخواهد قاچ قاچ کنم
آن سیبک درشت گلویت را
farzaneh farzaneh     سه شنبه, ‏1387/10/17 ‏01:44:21

baz salam. man feelan ziad faal nistam chon fonte farsi andaram. vali be yek adam e shoja niazmandam ke ashaaresh o iunja baramoon bege ! Sher begid . nagoftyd ham yek ghatee adabi begin .asatid! bebinid man sher migam !
masoud masoud     سه شنبه, ‏1387/10/17 ‏11:39:18

فرزانه خانم سلام؛
اول از اتاقی که ایجاد کردی بسیار خشنودم، دوما شعر سپید شما بسیار هم عالی و به اعتقاد من، نه تنها از جوهر شعریت چیزی کم ندارد، بلکه محشون از احساس و عاطفه است و برای شعر اگر خیال را هم اضافه کنیم همین بس.
سوم، تصویر کوتاه و زیبای شما هم در قسمت بعدی بسیار خوشایند است . به نظرم میرسد آینده ی تکاملی شعر به سمت ساختار تصویری هدایت شود .
امیدوارم بتونم در آینده چند تصویر در این اتاق ارائه دهم.
Mehdi Mehdi     سه شنبه, ‏1387/10/17 ‏23:23:36

سلام
از تالار زیبایی که راه اندازی کردی ممنون فرزانه امیدوارم موفق باشی
زود ولی پاک
مغموم شدم دل زده از فاصله جانا
آزرده شدم از سفرت, هوش کیانا
وصفت بشنیدم ز دل و دست عزیزان
دست و دلم از ریشه بلرزید کیانا
دور است ز همه جسم تو نزدیک روانت
روحت به زمین بسته که شاد است کیانا
امشب که تو در وصف خیالم بنشستی
دانی که شب شعر در اینجاست کیانا
تو شعر خودت بر سخن آری و برانی
ما شعر تو گوئیم و بسوزیم کیانا
افسوس که چون برف خزانی تو شدی آب
گرچه به خزان جان تو بدادی کیانا
رویت که ندیدم نشنیدم صدایت
خود در عجبم از همه احساس کیانا!
دلمرده شدم از نفس سرد طبیعت
دلشاد ز گرمی دمت, آه کیانا
Mehdi Mehdi     سه شنبه, ‏1387/10/17 ‏23:25:08

فرصت نشد که شاخ گل نرگسی برای تو                 از دست کودکی فقیر و پیاده به جان خرم
تا روزی از خزان که باران به دمن زند                       با چهره ای گشاده برایت بیاورم
Mehdi Mehdi     سه شنبه, ‏1387/10/17 ‏23:42:01

امشب که شب آخر است و خیمه ها خموش      از ترس طلوعی غمین, غروب مانده است
anvar anvar     چهارشنبه, ‏1387/10/18 ‏08:10:03

سلام بر فرزانه عزیز و مهدی گرام

ممنون به خاطر راه اندازی این بخش قشنگ ، بسیار از شعر شما لذت بردم ،  امیدوارم موفق باشید.
بهروز بهروز     چهارشنبه, ‏1387/10/18 ‏12:06:55

سلام
بانوی شعر سایت
این اساتید که همچی گفته اند( اساتید فرمودند که این معر است و شعرنه.)با ید سیب گلویشان قاچ قاچ شود  تا چنین نگویند و این بانوی شعر سایت ما را خسته نسازند .به قول مسعود (به نظرم میرسد آینده ی تکاملی شعر به سمت ساختار تصویری هدایت شود .)و مهم این است که تو پیام خودرا رسانده ای.
farzaneh farzaneh     چهارشنبه, ‏1387/10/18 ‏17:46:58

مسعود سلام

ممنون از این نقد موجز و در عین حال بسیار موثر من از دیروزمدام به خودم دارم امید میدم!

منتظر تصویر هاتون هستم.
farzaneh farzaneh     چهارشنبه, ‏1387/10/18 ‏17:50:10

مهدی ممنونم از این که شعرات و اینجا چاپ کردی.

انور ممنونم از پشتیبانی

بهروز

به توصیه ات نمیتونم عمل کنم چون طرف یک خانم هست و سیبک گلوش خیلی کو چک !!!
farzaneh farzaneh     چهارشنبه, ‏1387/10/18 ‏17:51:20

کدامین نور خورشید  مرا بیدار میکند ؟

منی که پرده را کشیده ام
farzaneh farzaneh     چهارشنبه, ‏1387/10/18 ‏17:51:58

خیره شده بودم به قطاری که میگذشت

خیال کردم میگذرم

اما...

قطار من ایستاده بود .
farzaneh farzaneh     چهارشنبه, ‏1387/10/18 ‏17:53:51

امروز خودم را به رقص دعوت کردم ولی ...نپذیرفت
farzaneh farzaneh     چهارشنبه, ‏1387/10/18 ‏17:54:55

فریب صداقت را ماوایی است گسترده
farzaneh farzaneh     چهارشنبه, ‏1387/10/18 ‏17:57:29

هیچکس نمیتواند کلاه باد را بردارد
Mehdi Mehdi     چهارشنبه, ‏1387/10/18 ‏18:01:59

سلام فرزانه
تو قوه تخیلت معرکست بهت تبریک می گم
Mehdi Mehdi     چهارشنبه, ‏1387/10/18 ‏18:11:39

از کوچه دلم که شبانه گذر کنی            جز روشنیه نور نگاهت چراغ نیست
باش و بمان که صبح دلم با نگاه تو         جز دشت و گل و بلبلی ز بوی باغ نیست
Mehdi Mehdi     چهارشنبه, ‏1387/10/18 ‏18:39:52

امروز سفر کرده کیانا شد و فردا من و تو      پرواز فرشته که چه زیبا شد و ای کاش من و تو
عمری که حراج است در این پهنه گیتی       ارزان نفروشیم,  چو کیانا(که نفروخت) من و تو
بهروز بهروز     چهارشنبه, ‏1387/10/18 ‏20:24:48

عجب فضائی ایجاد کردی
پر اکسیژنه
پر هوای تازه س
و سیب های کوچک گلو
که نمیشود
ساده از کنارشان گذشت
و من  بر میدارم  کلاهم را
به احترام شعر تو از
نگاهم.
fariba fariba     چهارشنبه, ‏1387/10/18 ‏22:17:27

فرزانه ی عزیز سلام؛

از حضور فعالت در سایت بی نهایت خوشحالم، و دورانه می بوسمت. من هم شعری از کیانا را در این اتاق تقدیمت می کنم.

...
در عاشقانه شبی، تاریکی ام از پرتو حضور تو روشن شد

هر چند شامگاهم اکنون از آتش دوری تو رنگین است...

رحمی بکن تا در این شعله های شبانه - ققنوس وار - بمیرم!
Mehdi Mehdi     پنج شنبه, ‏1387/10/19 ‏14:33:07

چه فراوان شدم از بغض درون  
چه گرفته نفسم از دنیا
                     قدمم محکم بود!
چه شکسته دلم از دست زمان
چه خمیده کمرم بی رویا
 نه دگر شاپرکی می خندد
                 نه دگر رقص گلی در دستم
چه تنم می لرزد!
چه گریزان شدم از مهر کسی!
                قدمم می ترسد
 نفسم می گیرد
چه فراوان شدم از بغض درون....
farzaneh farzaneh     پنج شنبه, ‏1387/10/19 ‏21:59:34

فریبا جان سلام

ممنونم از اینکه شعر بی نهایت زیبای کیانا رو اینجا پست کردین . توی این روزا بهترین  اوقاتم رو با کیانا میگذرونم. و با خوندن شعراش بیشتر و بیشتر تشویق میشم به کار کردن و نوشتن. میبوسمتون .
Mehdi Mehdi     پنج شنبه, ‏1387/10/19 ‏23:32:41

شب جمعه دمی از یاد تو در آغوشم, سخنت در گوشم
جامه ای سبز به رنگ قدمت می پوشم,
باده می نوشم و گهواره تو بر دوشم,
زنده ام گر به زمین سجده زده بیهوشم,
خواب می بینم و در خواب ز طب می جوشم,
که تو لب تشنه و من آب خنک می نوشم!
m-h.kazazi MoHSeN     دوشنبه, ‏1387/10/23 ‏16:55:17

سلام به یاران قدیمی و همراهان جدید
دیگر نیاز به معرفی نیست زیرا ما همه یکدل و یکصدا نوایی تک نوا را به چنگ دل زخمه می زنیم...
تخلص من  اگر لایق باشم محسن است که ترکیبی زیبا از دو نام اصلی من و هم صفاتی از جمال خداوند متعال.و از اول با نام مستعار MoHSeNدر این مکان زیبا وارد شدم دوستی ظاهرا با همین نام ثبت نام کردند که نام ایشان محسن ح است که برای رفع ابهامات عرض کردم...
حال که آرزوی دیرینه ی من برای سرودن بر آورده شد و به این دنیای خطیر و پر از عرفان و معرفت الهی گام نهادم و نیز به همت شما عزیزان و مدیر محترم این مکان چنین اتاق گوهر باری ایجاد شده حیف دیدم که دومین و سومین سروده ی خود را که پس از همان شعری که در قسمت خواب و رویا ، به خامی و بداهه از روی بی تجربگی قرار دادم و متن کامل آنرا به عنوان عیدی در زمانی مناسب در اختیار همگان می گذارم...برای عاشقانش به جلوه نگذارم .
پس خواهشمند است که عزیزان شاعر و عاشق حق هر شعری که به ذهن وارد شد را بلا فاصله در اختیار همگان قرار ندهند و بعد از  تامل و درنگ در همه ابعاد و تمام معنی ها و در آخر مناسب بودن وزن و قافیه،شعری را از خود بجای بگذارند چراکه این نوشته های ما و اشعار ما هست که ما را ابدی و جاودانه می کند پس نکند با گفتن شعری بداهه یا با وزن و قافیه ولی بی معنی و گمراه کننده نام خود را به بدی و زشتی در دنیا بجای بگذاریم که روز پاسخ گویی نزدیک است .
چرا که خدا یکی و ابلیس یکی ولی یاران خدا اندک و شیاطین و یارانشان بی شمار.
                                                                        یار و همراهتان خدا باد تا ابد
                                                                                 با تشکر،م-ح.کزازی
Mehdi Mehdi     دوشنبه, ‏1387/10/23 ‏17:01:27

وقت آن است که کاشانه خود بردارم

      بروم از یادت

              بروم تا نشود خم نوک ابروی تو از ماتم من

                         بروم تا که تو پروانه شوی شاپرکم
                                   
                                 وقت آن است........
m-h.kazazi MoHSeN     دوشنبه, ‏1387/10/23 ‏17:06:27

سومین سروده
تقدیم به روح بلندش و خانواده ی بزرگوار و تا ابد جاودانش:
                                حرمت نام(در وصفش)
.کو همانست داده تو ک از کریم                 کی تو را تنهایی آید از رحیم
یا الهی تو مرا غم سر دهی                      نا کسی را با کسی دلبر دهی
-حرمت نام اشرف مخلوق دید                     ظلمت شب،ورنه کی آن آرمید
بی خودی محسن که حق شهرتش یافت     رحمت وحده،کیانا وحدتی چید-.

                                                                              رباعی در رباع
                                                                                 ،با عشق،
                                                                                 «محسن»
m-h.kazazi MoHSeN     دوشنبه, ‏1387/10/23 ‏17:11:01

در توضیح جزیی، با کمی درنگ نام زیبای زنده یاد کیانا را در اول چهار مصرع آغازین درک خواهید کرد.
زمان تحریر:
22/10/1387
4:19و13:45
بهروز بهروز     پنج شنبه, ‏1387/10/26 ‏11:51:08

سلام
به نظر من شعر محصول  ارتباط یک لحظه ای انسان با خدا است( و انشاالله شیطان نه )و تو نمی توانی زور به زنی وشعر خوب بگی (شعری که دوام بیاورد و در طاقچه دل بنشیند)و اگر هم خلق شد به ارزنی نیارزد و کس زحمت خواندن بر خود ندهد و بگذرد وهرچقدر این رابطه عارفانه وعاشقانه باشد بدیهی است که شعر ماندنی است و ترنم آن روح را صیقل میدهد لذا در این خصوص من به عنوان یکی از علاقمندان به ادبیات  توصیه میکنم هر چه از دلت برامده(دل صاف وبی غش )بگو .
m-h.kazazi MoHSeN     پنج شنبه, ‏1387/10/26 ‏14:06:37

با عرض سلام و خسته نباشید
بی شک شعر بر گرفته از حالات روحانی و عرفانی اهل قلم عشق است ولی آیا کسی که به درجات بالا یا اصلا  پله ای از معرفت الهی را پیموده با کسی که دلش به این دنیا و لذتهای زود گذر آن بند است و هنوز به خود شناسی نرسیده تا به خدا شناسی  یک بینش وتفکر و عقیده را دارد که نوای دل آنها یکی باشد و بتوان به هر دو گفت: هر چه می خواهد دل تنگ بگو.
شیطان و یارانش قسم خورده ی گمراه کردن و خیانت به انسان است مگر مومنان مخلص خدا . به همین راحتی دست از فتنه هایش و تلاش روز افزونش بر نمی دارد تا برای خود یاران بیشتری جمع کند که حال بخواهد در آن لحظه  که شعری به ذهن  می آید دست از کار  بکشد که بگویی تو شعرت را بگو  خوب از آب در می آید و هرچه بادا باد ، انشا ءا... کاری را درست نمی کند مگر با تلاش در راه درست .همان طور که هزاران بیت از حالات عرفانی بزرگان بر آمده  بیشتر از آن می تواند به راحتی از حالات نفسانی و شیطانی ما بر بیاید چراکه  یاران شیطان یاری می کنند به آسانی.
البته من خوشحالم که این همه عارف و مومنان مخلص خدا داریم که نوا و آهنگ دلشان  به غیر از خدا نیست و به درجاتی رسیده اند که به دلشان به غیر از خدا راه ندارد که هر چه بگویند حق است که عزیزان به هین موضوع واقف اند چرا که می گویند هر چه می خواهد دل تنگت بگو...(ان شاءا...البته).
                                                                                            زیاده گفتم هر چند شر ط بلاغت بود
                                                                                                     که پند گیران زیاد اند.
                                                                                                            «محسن»
Taraneh Taraneh     جمعه, ‏1387/10/27 ‏01:03:53

سلام اول از همه به فرزانه ی عزیز به خاطر انتخاب ترکیبهایش که بسیار زیباست تبریک میگم بعد از اون از آقای مهدی که واقعا وجودشون و این همه ذوق درباره ی کسی که نمیشناختن همه رو به خصوص خود منو حیرت زده کرد، تشکر میکنم. به نظر من هر چیزی که از روی صفا و پاکی بر قلم دل ما جاری شود زیباست، شیطان با مقدسات و پاکی کاری ندارد امکان ندارد کسی در وجودش شعری یا قطعه ای شروع به جوشش کند وشیطان هم در آنجا حضور یابد، در ضمن به نظر من انسان ابتدا عشقش را در موجودات زمینی جستجو میکند بعد از آن به مراحل بالاتر یعنی خداوند و عرفانیات پا میگذارد و اگر این مرحله را پشت سر نگذارد درونیات او اگر دم از عرفان و خداوند زند به نظر من ناشی از اعتقادات مذهبی خشک اوست و همه ی آدمها نیازمند دوران عشق مجازی هستند تا وجود خداوند را بیشتر و کاملتر احساس کنند
masoud masoud     جمعه, ‏1387/10/27 ‏11:30:14

با سلام به همه ی دوستانی که در این اتاق ساده ولی مجلل تراوشات ذهنی خود را تقدیم به علاقه مندان به شعر و ادبیات میکنند.
شب به نیمه رسیده است
           حکم،وحشت و تاریکی
            اسارت باد و زوزه ی رهایی که آوازش
                            سم کوب خاک است.
و قطره های باران
     که عصیان زلالش را بر
                   صیقلی شیشه های بسته می زند.
آن سوی دیوار زندانی می شنود
                  ترانه ی رفتن را
masoud masoud     جمعه, ‏1387/10/27 ‏11:42:18

با تشکر از همه ی دوستان عزیز و با کسب اجازه از فرزانه گرامی که این اتاق را ایجاد کرده است من ابتدا با بازبینی این اتاق تصورم این بود که (و البته هنوز هم هست)منظور فرزانه از ایجاد این اتاق ارائه ی شعرها،داستان ها و عبارات ادیبانه است نه نقد و ارزیابی اشعار و نوشته ها . البته ایجاد اتاقی به عنوان نقد ادبی جایگاه خود و دارای لطف است که به مدیران و سیاست گذاران سایت واگذار می کنیم تا تصمیم بگیرند. اما اگر فرزانه نیز با این اعتقاد من موافق هستند از همه ی دوستان خواهش می کنیم به هدف این اتاق توجه نمایند. با امتنان
masoud masoud     جمعه, ‏1387/10/27 ‏11:43:32

بادبادکی
در چنگ باد
امتداد یک بهت
در چشمان اشکی کودک
farzaneh farzaneh     جمعه, ‏1387/10/27 ‏14:35:43

سلام

با مسعود موافقم . مقصود گذاشتن اشعار و داستان های شما در این اتاق است. به هیچ عنوان بحث نقد مطرح نیست.
farzaneh farzaneh     جمعه, ‏1387/10/27 ‏14:37:14

شب مرد

خروس جیغ کشید

فنجان صبح ز دستم فتاد و ریخت
Mehdi Mehdi     جمعه, ‏1387/10/27 ‏20:26:34

سلام ترانه
از تحسینت ممنونم.

سلام فرزانه و مسعود
سروده هاتون بسیار زیباست. دوست دارم بیشتر ببینم.

جام و باده, هوش و مستی, نوش و می
 
                      این ز خود بیخود شدن پس تا به کی؟

این که می گفتی نجاتم داده ای
Mehdi Mehdi     جمعه, ‏1387/10/27 ‏20:27:22

سلام ترانه
از تحسینت ممنونم.

سلام فرزانه و مسعود
سروده هاتون بسیار زیباست. دوست دارم بیشتر ببینم.

جام و باده, هوش و مستی, نوش و می
 
                      این ز خود بیخود شدن پس تا به کی!؟

این که می گفتی نجاتم داده ای!
 
                       این همه بیهوده بودن تا به کی؟
m-h.kazazi MoHSeN     جمعه, ‏1387/10/27 ‏21:25:49

درود و دو صد بدرود
قبل از هر چیزی لازم است تشکر کنم از دوستان که که این همه نسبت به بنده حقیر لطف دارند و از سروده های این جانب را تحمل می کنند همچنین با گرمی از دوستان قدیمی و یاران جدیدشان استقبال .
حرف بسیار است و زمان دستگیر ما  و طاقت دوستان کم منتظر اتاقی که گفتید هستم زیرا شعر و سخن بی توضیح و بحث  تا تمام است ... در پایان از فخر الدین عراقی گویم که:
.حُسنت به ازل نظر چو در کارم کرد          بنمود جمال و عاشق زارم کرد
من خفته بُدم به ناز در کتم عدم       حسن تو به دست خویش بیدارم کرد.
farzaneh farzaneh     جمعه, ‏1387/10/27 ‏22:04:54

هر روز

دهانم پر از طعم تلخ اتوبوس و تریاک تکرار

چشمهایم پر از اسفالت

وقتی گفت سبز

برو

به همان جا که صد باره میروی

وقتی بوق زد

وحشیانه فریاد بزن

به همان وحشت مشقهای ننوشته

هر روز جریمه شو

و هر روز رد کن

چراغ قرمز را پی آن اسکناس سبز

یا پی ان شهرت قرمز

هر روز کسل شد

از تکرار مکررات
hirin$ hirin$     دوشنبه, ‏1387/10/30 ‏21:08:33

خدایا
ژرفایت بی انتهاست و من در این ژرفای بی نهایت تو هیچم.
مرا چه هست و چه نیست به خاطر وجود توست.زمانی که در اندیشه های وهمناک و وحشت برانگیزم غرق می شوم تنها یادت،وجودت و حس با من بودنت مرا یاری می دهد. چه کنم که با تمام وجودم تو را فریاد زنم تا بلکه بفهمم خدایی بزرگتر از آن چه در ذهنم می گذرد وجود دارد.
خدایا
چقدر از راهت به بیراهه رفتم.چقدر برایم از آسمان نور تاباندی و من در نور زمینی قدم می زدم.چقدر هر روز برایم معجزه می کردی و من در عین ندیدن منتظر معجزه ات بودم.چقدر هنگام زمین خوردن دستانم را گرفتی و من منتظر لمس دستانت بودم.چقدر هنگام گریه اشک هایم را پاک کردی و من منتظر آرامشت بودم.چقدر هنگام تنهایی در آغوشم گرفتی و من منتظر آغوشت بودم.چقدر هنگام بی کسی تمام هستی ام بودی و من در پی هستی دیگر بودم.
خدایا
تو این همه بوده ای و من هیچ چیز نبوده ام.
خدایا
من برای با تو بودن دعا خواهم کرد...
hirin$ hirin$     دوشنبه, ‏1387/10/30 ‏21:10:07

به یادت به شوق دیدنت به امید بودنت گریه می کنم.
زمانی می گفتی طاقت دیدن اشک هایم را نداری و اکنون می دانم دیگر طاقت دیدن خود مرا هم نخواهی داشت.
چرا همه چیز به یکباره تغییر کرد. مگر من چه کرده ام چه بوده ام. باورم نمی شود که تو را،عاشق دلخسته خود را از دست بدهم آن هم برای همیشه!
چقدر از این کلمه بدم می آید"همیشه"! تو بودی که می گفتی همیشه دوستم خواهی داشت همیشه در کنارم می مانی همیشه با هم از زندگی لذت می بریم. اما اکنون برای همیشه تنهایم گذاشتی رهایم کردی رفتی!تو برایم بهترین بودی.مگر می شود مانند تو را پیدا کرد.
می دانم که همیشه در حسرتت می مانم.این تو بودی که مرا در حسرت خود گذاشتی.اشک هایم به خاطر نبودنت روانه می شود.دیگر کیست که اشک هایم را با دستان گرم خود پاک کند.دیگر کیست که برای او بنویسم.دیگر کیست که لبانم را به خنده وا کند.
خواب دیدن با تو بودن را همواره با خود خواهم داشت .با خوابت زندگی خواهم کرد. با خوابت نفس خواهم کشید.

اشک هایم بدرقه راهت باد...
masoud masoud     سه شنبه, ‏1387/11/01 ‏21:27:16

سلام بر دوستان عزیز
وقتی قناری بر شاخه ی قناره جان می دهد؛
      هیچ پرستویی حتی آواز آزادی را هجی نمی کند
masoud masoud     جمعه, ‏1387/11/04 ‏19:38:25

آسمان!
    دستانم را امتداد می دهم
    تا دورادور افق
    به ضیافت نور.
    می گردم به دنبال او؛
    کوچک ستاره ای با چشمانی گداخته
    کوچک ستاره ای
                 که حرفهای سبزش جامه ی پاره ام را
                                                 وصله می زند در شبستان دریغ و درد
    باغچه ی خانه مان خالیست،
    کوچک ستاره ام در کدامین پهنای کهکشان
                                            به ضیافت نور رفته است؟
   باغچه ی مان تاریک است.
anvar anvar     شنبه, ‏1387/11/05 ‏00:48:04

سلام بر مسعود گرامی و شیرین عزیز

قطعات شما فوق العاده زیبا و دلنشین است . حضورتان مستدام باد.
Mehdi Mehdi     یکشنبه, ‏1387/11/06 ‏00:00:25

باورم شد در نبود عشق غوغا می کنی
                                                 
                                                  با دلم همچون دل دیوانه ای تا می کنی

باورم شد با وجود عشق عاشق نیستم

                                                  حاکمی و آس دل قربانی شاه می کنی
hirin$ hirin$     دوشنبه, ‏1387/11/07 ‏19:51:10

برای ماندنم چیز زیادی لازم نیست

یک قلم
چند کاغذ
یک لیوان چای
و اندکی احساس دوست داشتن!
farzaneh farzaneh     دوشنبه, ‏1387/11/07 ‏20:56:28

قاضی

-توی ایستگاه اتوبوس وامیستم و از دو چیز میلرزم. سرما و ادم های سیاهی که رد میشوند.
-ساکت شو که اگر کسی فارسی بداند همین جا به اتهام نزاد پرستی دستگیرمان میکنند.
-میترسم. جرم که نیست. وقتی از هر ده جرم 6تاش را سیاه پوستها مرتکب میشوند ادم باید هم بلرزد. خوب تروخشک هم با هم میسوزند.
ایستاده ایم پشت چراغ قرمز عابر پیاده. مرد سیاهی با عینک دودی کنارمان ایستاده است.
- بالاخره برمیگردی یا نه چرا دودلی
- چه میدانم کی دودل نیست. همه جا چوب و زنجیر است یک کمی هم بعد بهت انجیر میدهند ان هم نه مفتی.
- ادم یک راه را که رفت باید تا اخرش برود حواست جمع
- این را فقط مغز ایده ال گرای تو میگوید اگر نه خیلی ها  راه را عوض کرده اند و خوشبخت شده اند.
چراغ سبز شده و ما عبورنکرده ایم . مرد سیاه هم عبور نکرده. جایمان را عوض میکنیم که از دستش خلاص شویم دوباره میاید و به ما میچسبد
- میبینی میگویم ترس دارند و مشکوکند. باز هم برای من داد از قبح نزاد پرستی میزنی
- نه ندارند. حتما راهش را اشتباه رفته حتما میخواهد برگردد.
با دستهای مانیکور کرده اش دماغش را میگرد
- این همه چسان فسان میکنی یک دستمال هم بگذار توی جیبت.
میخندد. نمیتواند این بار بگوید من هیپی ام .
- چرا نمیگویی من هیپی ام و دستمال نمیخواهم. تعریف و چهارچوب نمیخواهم.
- هیپی ها دنبال خرق عادتند. نه اینکه نخواهند زندگی کنند. نه اینکه وقتی دماغشان در امد همیشه با دستشان پاک کنند نه این که همیشه کثیف باشند. دنبال تعریف نمیگردند. هر انجور که میخواهند زندگی میکنند.
-ان زندگی هم برگرفته از تعاریفی است که رویشان اثر گذاشته. همین سیاه ها را میبینی. این ها تا اخر دنیا مثل اینکه سیب زمینی پخته توی دهانشان باشد حرف میزنند. تا اخر دنیا هم اب دهن و اب بینی می اندازند توی خیابان. ما هم تا اخر دنیا ازشان میترسیم. حالا صدتا کلاس برو . هزار تا برنامه ی فرهنگی بگذار.
مرد سیاه هنوز نرفته جایمان را عوض میکنیم و سکوت میکنیم. چراغ سبز است. مرد سیاه انگار دنبال کسی میگردد. دنبال ما میگردد. با ترس میرویم ان طرف خیابان.  رویم را که برمیگردانم مو به تنم راست میشود.زن سفیدی دست مرد سیاه را گرفته و از خیابان ردش میکند. مرد کور است.
anvar anvar     سه شنبه, ‏1387/11/08 ‏11:45:17

شیرین جان سلام

لطافت شعر تو انسان را مست میکند ، لطفا" ادامه دهید .
anvar anvar     سه شنبه, ‏1387/11/08 ‏11:48:33

فرزانه عزیز  سلام

مطلبت عالی بود ، ادامه بده .
m-h.kazazi MoHSeN     سه شنبه, ‏1387/11/08 ‏22:00:28

درود و دو صد بدرود
                                    لبخند گریه ها
.خنده بر هر درد بی درمان دواست    خنده کن لیکن بدان جایش کجاست
آنکه می خندد هزاران درد بود          آنکه می گرید یکی درمان دواست.
                                                                                                  با عشق
                                                                                                      «محسن»
masoud masoud     پنج شنبه, ‏1387/11/10 ‏14:51:42

وقتی تو هستی
           هزار آینه می خندم
                          اما بی تو
                       هزار سطر اشک می نویسم
بهروز بهروز     جمعه, ‏1387/11/11 ‏01:33:42

بیراهه ای در آفتاب

ای کرانه ما ! خنده گلی در خواب دست پارو زن مار ا
بسته است .
در پی صبحی بی خورشیدیم ،با هجوملها چکنیم ؟
جویای شبانه نابیم ،‌با شبیخون روزن ها چکنیم ؟
آن سوی باغ ، دست ما به میوه بالا نرسید.
وزیدیم ، ودریچه به آیینه گشود

از سهراب سپهری
hirin$ hirin$     یکشنبه, ‏1387/11/13 ‏16:24:59

روز اول
تو شوخی شوخی نگاهم کردی
ومن جدی جدی احساست کردم
روز دوم
تو شوخی شوخی حرف زدی
ومن جدی جدی باورت کردم
روز سوم
تو شوخی شوخی گریه کردی
و من جدی جدی غصه خوردم
روز چهارم
تو شوخی شوخی فریاد زدی
و من جدی جدی ترسیده بودم
روز پنجم
تو شوخی شوخی شعر خواندی
و من جدی جدی نگاهت کردم
روز ششم
تو شوخی شوخی دستم را گرفتی
ومن جدی جدی پرواز کردم
روز هفتم
تو شوخی شوخی لبخند زدی
ومن جدی جدی عاشق شدم!
m-h.kazazi MoHSeN     یکشنبه, ‏1387/11/13 ‏21:18:35

به مناسبت ایام دهه فجر
غزل زیر با نام رنج بی حساب از بهترین سروده های حضرت امام خمینی «ره» است که کسی را در این ایام لایق تر از ایشان ندیدم که از آن سخن باز گو کنم .
                                            .رنج بی حساب
ما را رها کنید در این رنج بی حساب               با قلب پاره پاره با سینه ای کباب
عمری گذشت در غم هجران روی دوست         مرغم درون آتش و ماهی برون آب
حالی نشد نصیبم از این رنج و زندگی             پیری رسید غرق بطالت پس از شباب
هان ای عزیز،فصل جوانی به هوش باش          در پیری از تو،هیچ نیاید به غیر خواب
این جاهلان که دعوی ارشاد می کنند             در خرقه شان به غیر منم تحفه ای میاب
ما عیب و نقص خویش و کمال و جمال غیر       پنهان نموده ایم چو پیری پس خضاب
دم بر نیار و دفتر بیهوده پاره کن                     تا کی کلام بیهده ، گفتار نا صواب.

امید وارم لیاقت ادامه دادن راه بزرگشان را داشته باشیم ...
                                                                                 گام هایتان استوارتر
                                                                                                      یا علی
                                                                                                      کوچک همراهتان «محسن»
farahnaz فرحناز     یکشنبه, ‏1387/11/13 ‏22:44:18

سلام
دوستان توی این اتاق قراره شعر ها و داستان های خودتون رو قرار بدید.(قابل توجه عمو بهروز و آقا محسن) ما هم که از این هنر بی بهره ایم می خونیم و لذت می بریم.در ضمن اتاق دیگه ای به اسم اشعار خاطره انگیز برای شعرهایی که دوست دارین فعاله.
                                                                                                                    با تشکر
farzaneh farzaneh     دوشنبه, ‏1387/11/14 ‏09:26:35

گوشم از حرف هایت سر رفت و  حک شد روی صورتم
ای کاش زبانت مرا به بند رخت گذشته نمیدوخت
ای کاش نگاهت ندامت را روی پیشانی ام خالکوبی نمی کرد
Mehdi Mehdi     دوشنبه, ‏1387/11/14 ‏10:29:27

از کنار من برو رفتن نجاتم می دهد
                                            گاه گاه لحظه ها با تو عذابم می دهد
من سبوی لایق پیمانه تو نیستم
                                           گر روی هر خاطرت آرام جانم می دهد
farzaneh farzaneh     چهارشنبه, ‏1387/11/16 ‏11:59:30

توی برفا دراز به دراز افتادم و چشمهایم را روی هم گذاشتم.
به درک . به درک به درک. چرا حرصش را بخورم
ولم کن . ولم کن . نه نمیشود مگر میتوانم ولت کنم تو داری خودت را بدبخت میکنی. باید بلندشی همین الان بروی و بگویی نمیخواهی . بگو نمیخواهم. نمیشود همه کارهایش را کرده ام . همه چیز را نوشته ام بار وبندیلم را بسته ام نمیتوانم میگویند ضعیفی . شانه اش را بالا انداخت و گفت به درک. دلم میخواست از دستش فرار کنم ولی نمیشد همان جا یخ زده بودم. سعی میکردم ابر ها را بشمرم ولی مگر میگذاشت . یخ میزنی بلند شو. ویتامین هایت را هم نخورده ای . میخواهم یخ بزنم بگذار این برف مرا نجات دهد. بگذار همین جا بمانم. خفه شو فرخنده بلند شو همین الان. صبحانه ات را بخور و برو سر کار کوفتی ات.
به سختی نشستم. مرد  لبخند و دستش را با هم به من تعارف کرد. گرفتم و گفتم ممنون. به طرف بلوک زشت دود گرفته خانه ام راه افتادم. همین را نداشتی الان اواره مسافرخانه بودی قدرش را میدانستی . باز تو از سرم دست بر نمیداری. باز دنبالم میایی.

مرده شور این هر روز با فرخنده را ببرند . دلم نمیخواهد بروم سر کار. فرخنده خلی به جان خودت. از صبح تا شب جان کندی و حالا نمیخواهی ؟ پس چرا نمیروی ؟ تو که اینقدر منم منم میکنی و ازادی اراده داری چرا به خودت دروغ میگویی.  گم شده ام پیدا نمیکنم. یاد ان روز افتادم که با مادرم دعوا میکردم. فریاد میکشیدم که دست به خودکار من زده است و حالا نیست. دو سال بعد خودکار را توی جیب سوراخ کیف پیدا کردم. چشمهای منکر مادرم با لب های افتاده اش جلوی چشمم امد. خودکار را انداختم توی سطل.

روبروی اینه به خودم میگوید کاش هر وقت رییس ویتامین میامد میتوانستی زبانش را ببری. ولی میدانم که او هم فرخنده است. میدانم که او هم فرخنده نیست.
masoud masoud     چهارشنبه, ‏1387/11/16 ‏21:27:19

گونه هایم اشکی ست
خیال دریا تهی از آبی ست
شهر ویران،ماتم عشق
مجال سبزه و زیتون نیست
های های کودکان و بی آغوشی مادران
آغوش مادران و سردی کودکان
مجمره ی آتش و غوغای دلهای پریشان
دیگر عصیان موج از دریا نمی خیزد
                         وای من !
دیگر مجال پرواز پرنده نیست
دیگر آواز عشق بر زبان چلچله ها نیست
شهر من ، سبز من
عصیان زمین دیدی و خون از رگانت جاری ست
                                       خیال دریا تهی از آبی ست
m-h.kazazi MoHSeN     شنبه, ‏1387/11/19 ‏14:24:50

سلام به دوستان و همراهان عزیز
با عرض خسته نباشید و تشکر از این همه لطف و توجه شما
مگر ما اشتباهی جایی شعری بنویسیم که یاد ما کنید ، خوب به هر حال مشکل از وجود ما آدما نیست از این خودی که برای خود ساختیم هست و دنیای پر مشغله مان وگرنه ما هنوز عاشق و دلرحم و خوب و پر محبت وبه یاد یکدیگر هستیم چراکه خدایمان ما را اینگونه آفرید نه فراموشکار و بی محبت و ... پس بیایید دست در دست هم دهیم به مهر...
در آخر بخاطر اشتباه بی مقصود و ساده ی خود که منجر به ذکر نام حقیر در خاطر زیبایتان شد پوزش می طلبم که هر چه را جای خودش می طلبد...
در خبر نا گهانی از دست رفتن عزیزانمان مبهوتیم که نی با نوای عرفانی و غم آلود خود عشق نهان خود را بیان می کند ،شاید آرام گیرد جانمان با نای نی دل:

.نی نامه
نای نی من از خبرش نیست ، بدان
آه دل من از سفرش نیست ، بدان
نای نی دل، آه چرا فصل ما
کز تو به وصالی که منش نیست بدان.

                     با عشق «محسن»
farzaneh farzaneh     دوشنبه, ‏1387/11/21 ‏10:19:01

چقدر سنگین بود
وزنه ی نگاهت
روی صورتم
هنوز جایش هست
farzaneh farzaneh     دوشنبه, ‏1387/11/21 ‏10:22:52

حنجره ام پنجره ی فریاد را باز کرد
سنگ دستت
پنجره را شکاند
Mehdi Mehdi     دوشنبه, ‏1387/11/21 ‏16:43:27

بید مجنون توام سخت تر از دیوارم

از پریشانیه این باد چرا می ترسی!؟
بهروز بهروز     سه شنبه, ‏1387/11/22 ‏18:37:33

کاش همه دریا های عالم
      فقط یک دریا بودند
کاش همه کوههای جهان فقط یکی بود
سربلند و استوار قامت
کاش همه سرو های جنگلهای سبز
فقط یک سرو بود آزاد وزیبا
وتو میتوانستی از فراز
بلند ترین کوه دنیا
تنها ترین سرو دنیا را
به دامن بی همتا ترین
ابی دنیا پر تاب کنی
وصدای بزرگترین شالاپ دنیا را
بشنوی
کاش

ماشو بید بیدندکه یکیشون
خیلی هم بید بید نبید
لیلا لیلا جودکی     جمعه, ‏1387/11/25 ‏18:47:26

مرغ سحر
باز وقت سحر خواب از دیدگانم قرار فرار گذاشته
گویی قرار بی قراری با دلم گذاشته
نمی دانم که در چه مرداب یا سرابی دلم چنگ می زند
امانشان از حس خدایی در دلم چنگ می زند
آه که دلم می گوید پرواز کن پرواز کن
اما عقل می گوید کمی صبر و اندیشه  کن
یارب حال و دل پریشانم بین
خود اندیشه بر حال پریشانم بین
anvar anvar     شنبه, ‏1387/11/26 ‏08:47:03

سلام بر بهروز گرامی و لیلا خانم گل

بسیار لذت بردم ، عالی بود .
لیلا لیلا جودکی     شنبه, ‏1387/11/26 ‏13:12:29

سلام همراه صد گل یاس تقدیم به     anvar خانم                      
ممنون از اینه چند خط اینجانب را خوانده بودید .می دانم که اینها شعر نسیتند بلکه حسهای کوچک اندرونم می باشند که قابل عرض در مقابل اشعار  دوستان  از جمله آقا مهدی و آقا بهروز  نیستند ولی به اینجانب فرصتی دهید چونکه مدت 20روز می باشد که این حس در دلم سوسو می زند تا که به یاری و لطف شمااین کلمات بی روح و رنگ  هم از سایه شما سروران عزیزرنگ بوی گیرد.
لیلا لیلا جودکی     شنبه, ‏1387/11/26 ‏13:14:45

کاش تکه ابری بودم در دل آسمانها
درآن آسمان پاک و بی ریا
در آن هفت رنگین کمان قصه ها
تکه ابری خفته در سینه تو
سوار بر رقص امواج آفتاب
کاش گهواره ام بودی
خانه ای برای آسایشم بودی
کاش نغمهء مرغانت لالایی ام بود
کاش مثل قطره آبی اوج گیر م  سویت
پرواز کنم تا اوج بی نهایت ها
تا که بیاسایم انجادر  قلب  اسمانها
Mehdi Mehdi     شنبه, ‏1387/11/26 ‏18:04:27

ای هنوزم بی من و در من صبور
                                         عشق دیروز و صدای راه دور
ای که با من بودی و من با خودم
                                         خواب می دیدم تو را همرنگ نور
farzaneh farzaneh     یکشنبه, ‏1387/11/27 ‏07:49:49

پایش میسوخت . مدام خودش را جمع و جور میکرد و ملتمسانه به حسین بغل دستی اش نگاه میکرد. معلم داشت میگفت که چقدر به همه ارفاق کرده و حق نبوده که اینقدر نمره بدهد. وبعد درخت های نارنجی او را نشان داد و گفت : شما پارک میروید درخت نارنجی میبینید ؟
مداد قهوه ای اش ان شب گم شده بود هرچه گشت پیدا نکرد . هر چه قدر هم گریه کرد فایده ای نداشت. مادرش هم ان شب یک کتاب روانشناسی خوب خوانده بود که گفته بود باید بچه مستقل باشد. برای همین ولش کرده بود  ورفته بود خوابیده بود. البته نه خواب خواب. گاهی از در سرک میکشید که ببیند در چه حال است.
چه رنگی به قهوه ای میخورد. گفت شاید نارنجی . چشمهایش پر از خواب بود. گفت نارنجی . ارش راه حل را پیدا کرد. همه درخت ها را نارنجی کرد.
معلم نگاه میکردبه اطراف کلاس تا چشمش نیفتد به چشم ارش که خجالت بکشد. اخر به او گفته   بودند تحقیر سر کلاس درس از موجبات پس رفت است. ولی ارش خجالت نکشید ! مادرش گفته بودتازه نقاشی ات خیلی هم پست مدرن و متفاوت است. اگر خانم معلم دعوایت کرد بخاطر نفهمیدن و حس نکردن مغز پدید اورنده شده.
مادرش هرچه فکرکرد نتوانست کری ایتیو را به فارسی خوب ترجمه کند برای همین یک چیزی گفت  که ارش نفهمد ارش هم خیلی خوشحال شد از این که بالاخره بدید اورنده است. وخوب چون قبلا ندید بدید راشنیده بود گفت شاید تعبیرش این باشد که کسی تا حالا به عمرش ندیده !

پایش میسوخت. خدا خدا میکرد حسین بوی ادرار را حس نکند. البته مادرش گفته بود که اگر ادرار هم  کردی کردی ! اخر خوانده بود توی کتاب روانشناسی که اگر بچه های شاشو را بترسانند یک موقع شاش بند میشوند. . !

نقاشی را شده بود بیست. یاد حرف یاسمن افتاد که گفته بود اینقدر گریه واسه یک ورق پاره فایده نداره. اخر دنیا که نمیشه . این نمره ها رو بردارند شما هارو خلاص کنن
از یاسمن خوشش میامد. هر چند که مادرش با خیلی از حرف های یاسمن مخالفت میکرد. . میگفت توی کتاب روانشناسی نوشته که نمره ها را نباید بردارند چون روحیه رقابت در بچه ها کم میشود.
ارش نه میدانست روحیه چیست نه رقابت . مادرش همیشه گفته بود که باید برای بچه ها سهل و ساد ه صحبت کرد و صد تا کتاب در مورد زبان بچه ها خواند. ولی یاسمن گفته بود ول کن این چرت وپرت هارو یک جوری حرف بزن که چهار تا چیز یاد بگیرد.
ارش میترسید که حسین برود و به معلم بگوید. دو خراب کاری نارنجی. !! نگاهش را که به حسین دوخت حسرت شلوار خشک …. نگاهش را بیشتر دوخت . حسین شلوارش خشک نبود !!!!!

مادر حسین هم کتاب روانشناسی را خوانده بود.
anvar anvar     یکشنبه, ‏1387/11/27 ‏08:20:21

سلام فرزانه جون

از متنهات خیلی لذت میبرم . پر خیاله و قصه و ترانه و البته پتک محکم واقعیت .                   موفق باشید .
Mehdi Mehdi     یکشنبه, ‏1387/11/27 ‏08:26:08

سلام

ابداع و تنوع رو خوب به متن می کشی فرزانه.
بهروز بهروز     سه شنبه, ‏1387/11/29 ‏13:35:59

تو یه گوشه دنیا
دو تا بید بیدند که خیلی تنها بیدند
البته یکی از اون بیدها بید بید نبید
ولی خودشو جا زده بید بید
یه روز که هوا توفانی بید
او ن بیدی که بید نبید یه وری شد روی اون بیدی که واقعا بید بید
و کدخدا طرف مشورت مردم بید و تصمیم بر این بید که او ن بید !!!!
پس اون بید که بید نبید بریده بید
وتو یه گوشه دنیا حالا فقط
یه بید بید که واقعا بید بید.
hirin$ hirin$     شنبه, ‏1387/12/03 ‏13:50:54

یادگاری درختی!

درخت خشکیده حیاط خانه مادربزرگم به هیچ دردی نمی خورد.نه میوه می دهد نه برگ دارد و نه سایه ای فقط بیخودی حیاط را زشت کرده و جلوی گل های قشنگ را گرفته.
درخت خشکیده حیاط خانه مادربزرگم تنهاست.تنهاتر از همه از من از تو از ما.همینطوری شاخه هایش را با زور تکان می دهد تا آخرین دقیقه های زندگیش را حسرت به دل کاری نماند.
درخت خشکیده پر از یادگاریست.تنه بالایش یادگاری های مادربزرگ و پدربزرگم پایین ترش یادگاری پدر و مادر، عمه و شوهرهایشان و عمو و زنهایشان و این پایین ها هم جدیدا قلب تیر خورده ای کشیده اند که حدس می زنم مال پسرعمه ام یا دختر عمه ام باشد.
مادرم می گوید روزی نوبت من هم می شود ولی حیف امروز درخت را قطع کردند!
لیلا لیلا جودکی     یکشنبه, ‏1387/12/11 ‏17:52:02

تو کیستی
لیلا لیلا جودکی     یکشنبه, ‏1387/12/11 ‏17:54:04

تو کیستی
تو کیستی وا ز کدامین     دیار   به  دیار   ما   سفر  کردی
تو کیستی که بعد از هجرت آن یار بر دل ما سفر کردی
نمی دانم   ز   کجا   و برای    دل    کدامینمان   آمدی  
لیک خوش باد  و مبارک باد قدومت که آمدی
به هر کجا که سر زنم آثار تو بینم ز کجا آمدی
در شعر  یا که حکایت –چه گویم ز تو که خود دریای خردی
مهدی جان رخی نما بر ما که سوال هر انجمنی
چه بگویم ز شعرهایت ز آن غزل های زیبایت
تو خود نیستی ولی شعر تو نیستی
کرد جنجال و غوغایی  بر دل ما  
چه گویم ز تو که زبان قاصر از وصف توست
سخن کوتاه و شیرین  که شاید بر  دل ما  رخ  بنمایی
بهروز بهروز     دوشنبه, ‏1387/12/12 ‏00:34:02

از یک استاد خوب میخوایم که بیاد و جایزه بده

یک شعر از من
============
این منم
منه تبریز
یا من شاهی
نمیدانم  
کدام منم
آیا منم که منم میزم به باد؟
آیا این منم که اون کیلو ست؟
پس کدام منیم ؟
زود تر بگو
من تو ام یا تو منی ؟
در حسرتم
که کی میشوم ؟
چی چی ؟
یا کی نمیشوم
چی چی
Mehdi Mehdi     دوشنبه, ‏1387/12/12 ‏09:23:42

حرفی ندارم از برای گفتن
                                 رازی ندارم از سر نهفتن
تنها دلیل من ضمیر "من" بود
                                "ما" می شویم در سایه شکفتن

از توصیف بسیار زیبا و توجهتون ممنون خانم جودکی. امیدوارم تا حدی پاسخگو بوده باشم. در ضمن "تو نیستی" رو تا محدودیت 4000 حرف ادامه می دم.

شاید گذری کردم از آن شهر شما
روزی سفری کردم و آزاد شدم...
بهروز بهروز     پنج شنبه, ‏1387/12/15 ‏00:17:49

سلام
بانو جان از جایزه خبری نیست ؟

فردا اگر این شعله های سرکش
ادبیات در ما خشکیده بید
و کسی نبید تا شعر های قشنگ
درباب چشمهای باباقوری
و سرمه نکشیده
پشت عینکهای ری بن
چیزی بگه
چه کسی میخواهد
ندهد جایزه را
کیف او بی پول باد
و لباسش بی مارک
و تا بماندس هنوز نفسی
وته لقمه نفتی در پیت
و توان گفت شعرکی
از برای در پیت
تو
باید که روی و گاها بدوی
و نیافتی در جوب
و بخری جایزه ای
خوب وگران
وتانمانند شعرا بی خرجی
لیلا لیلا جودکی     پنج شنبه, ‏1387/12/15 ‏14:34:26

بهروز جان من به قربانت
بلا گردون آن شعر زیبایت
تو خود استاد شعر باشی
چون آن حافظ و سعدی باشی
از برای چه جایزه خواستی ؟
گویی که فرحناز خانم در راه است
برای هر کسی جایزه ای در راه است
شنیدم  که شما در جشنواره ها
برده بسی تندیس ها
از برای  شعرو طنز هایت
اینک تو خود ز رسم بزرگواری
جایزه راده به ما که در این راه تازه کاریم
لیلا لیلا جودکی     پنج شنبه, ‏1387/12/15 ‏14:35:54

با تشکر فراوان از فرحناز خانم و جوایز نفیسشان
بهروز بهروز     جمعه, ‏1387/12/16 ‏13:11:16

سلام
الا ای خانم لیلا کجائی (منظورم لیلا خانم)
گشت هر گوشه چشم ازغم این جایزه ها
دریائی
نروند اهل نظر ازپی این جایزه ها
بی پائی
پایه باشی  بستانیم به زور
ور نه باشی ندهند و  ازین دام راحت برهند
لیلا لیلا جودکی     جمعه, ‏1387/12/23 ‏13:14:20

یاد آن روز گاران
این شعر تقدیم به روح پاک خواهرم که در اوج جوانی ز درد سرطان نمرد بلکه زدست نامهربانی ها جان به تسلیم سپرد .
لیلا لیلا جودکی     جمعه, ‏1387/12/23 ‏13:16:52

یاد آن روزگاران
یاد باد آن روز گاران یاد باد
یاد باد آن روزگارانی که تو بودی در کنارم
من در کناربستر تو
تو ز درد می پیچیدی ز خود
من ز درد تو آه بر می آوردم سوی آسمانها
نعره می زدم سوی خدایان
کو خدا ؟ خدایا درد را بستان
درد تو کوه ها را آب  می کرد
مادر را روز به روز بی تاب  می کرد
خواهرم آن یادگار  شیرین پدرم
روز به روز زردتر می شد
روز به روز غمگین تر وتنها تر
خدایا کجایی؟ چرا آن را نمی یابی ؟
به کدامین گناه اینگونه پیچد
بجای فرزندش آن طفلک در بندش
به درد خود پیچد
خدایا فرزندش سرگردان و من حیران تو
خدایا چرا ایوب پادشاه صبر توست؟
ام من بنده تو بنده کوچک تو
صبرم لبریز شد طاق شد
خسته از درد و رنج او
خدایا خواهرم
خواهرم تنهای تنها
درد همچون نیلوفر دور او پیچد
دگر نه امیدی و نه شمعی و نه اشکی
نمانده جز برای او دردی
خواهرم ساکت بر تخت خوابیده
خسته از شکایت درد خوابیده
فرزندش کنج اتاق بی کسی سرد خوابیده
نه آغوشی نه بوس گرم مادری
فرزندش سرد خوابیده
دگر خواهرم طاق ندارد
صبر درد و آوارگی را ندار د
او در به در آرامش رخت می بندد
او به امید زندگی دگر سفر بر می بندد
و زمزمه کنان با خود می گوید
فرزندم
فرزند دلبندم
ندا زعرش  می آید
فرزندم
فرزندت عزیزاست
فرزندت همچون تو عزیز ودلبند است
بیا در آغوشم .......
fariba fariba     شنبه, ‏1387/12/24 ‏00:22:53

لیلای عزیز چقدر خوب که به یاد مریم نازنین این شعر زیبا را سروده ای پیشنهاد می کنم که در سالن یادمان به نام او اتاقی ایجاد کنی که تمام حرفها و شعرهایی که از این به بعد  برایش به عرش می فرستی در آنجا به یادگار بایگانی شود و به این ترتیب ما هم مستفیض شویم من هم قسمتی از  شعر «عصیان فاصله» را که از اشعار کیاناست به مریم عزیز تقدیم می کنم:

میان بوسه و لبها چه فاصله هاست
درست عین بودنت
                   در عین نداشتن
درست عین نخواستنت
                  در عین داشتن
چه فاصله هاست آری چه فاصله ها
میان لحظه های سرشار  من از هبوط خاطره ها
                                                            و وعده های از یاد رفتۀ تو!
    ...
                              روحش شاد و یادش گرامی
farzaneh farzaneh     شنبه, ‏1387/12/24 ‏00:24:06

نظامی

ای شاعر دروغ

دیوانگی قیس بیچاره را به پای عشق خواندی

مرگ طبیعی لیلی را مرگ عشق خواندی

چرا نگفتی که مجنون بیچاره قبرستان خانه اش بود

و به حسب اتفاق

همان روزی مرد که لیلی را خاک کردند !
لیلا لیلا جودکی     یکشنبه, ‏1387/12/25 ‏00:20:46

آیا این قلب را باید الماس مشکلات سیقل دهد تاکه ما انسان شویم؟
maryam مریم     یکشنبه, ‏1387/12/25 ‏14:10:13

لیلای عزیز شعرت خیلی متأثرم کرد ولی ما باید خوشحال باشیم که حداقل عزیزان از دست رفته مان در آرامشی ابدی به سر می برند و ما بازماندگان، به قول خودت باید این مشکلات را چون الماسی برای صیقل دادنمان تحمل کنیم .
الیزابت کوبلر راس در کتاب چرخ زندگی میگه:همه در زندگی دچار سختی می شوند.هر چه بیشتر سختی بکشید ،بیشتر می آموزید و بیشتر رشد می کنید! همه ی سختیهایی که در زندگی به سوی شما می آیند،همه ی درد و رنج ها و کابوس ها ،همه ی مواردی که به صورت تنبیهات الهی می بینید ،همه در حقیقت موهبت هستند و فرصتی برای رشد و تعالی که تنها مقصود زندگی ست،به شمار می آیند.
فکر می کنم باور این حرفها باعث می شه که این زندگی را بتونیم راحت تر  تحمل کنیم وبه امید روزهایی در خوش آینده باشیم.
به قول ری میلز در کتاب  درآغوش نور3:ما باید همواره شکرگزار لحظات زندگی مان باشیم !حتی برای لحظاتی که برایمان غم انگیز ،ناراحت کننده،دشوار،طاقت فرسا و دردناک هستند،زیرا مادامی که در اینجا، در کره زمین حضور داریم،به انجام تعهدات و وعده هایی مشغول هستیم که در بهشت سوگند یاد کرده بودیم به مرحله ی عمل در آوریم:وعده ها و سوگندهایی به دوستان ،به اعضای خانواده،به خودمان و مهمتر از همه به خدای مهربان.
امیدوارم روح خواهر عزیزت مریم همیشه شاد باشه و امین پسر گلش با مشکلات کمتری در زندگی پیش رویش مواجه بشه.
لیلا لیلا جودکی     یکشنبه, ‏1387/12/25 ‏17:22:57

با تشکر فراوان از تمامی دوستانی که مطالب را می خوانند و با احساسات قشنگ شان قلب رنجیده ام   رامرحمی می نهند  و با عرض پوزش زین سروران باز شعری برای آن عزیز سروده ام  که تمامی درد های کشیدهء این سالهای دلم را بر زبان می آورم که شاید بعد از من خاطره کوچکی  برای آن فرزندش باشد .
لیلا لیلا جودکی     یکشنبه, ‏1387/12/25 ‏17:25:45

مرادیوانه مخوانید
که من دیدم درد چشمان او
مرا دیوانه مخوانید
که دیدم زمانه ندارد صبری برای درد او
مرا دیوانه مخوانید
که دیدم عزیزم آن نازک پرور هر مجلسم
ز درد تنهایی وغم کنج دیوارهای بی کسی یش نشسته بود
مرا دیوانه مخوانید
که دیدم عزیزم ز درد بر لب تخت
چنان زرد و بی رنگ بود
که در هیچ رنگین کمانی نبود آنچنان زرد رنگ
مرا دیوانه مخوانید
که دیدم او به هنگام ظهور اجل
اشک می ریخت برای آن کودک
که رانده می شد ز کنار تخت مادر
آن اولین و آخرین پناهگاه کودک
مرا دیوانه مخوانید
که در آن واپسین هجرت یار مرا می خواند مادر
که با اشک می گفت برو همراه خواهر
مگذار آن نامهربانان ببینند زخم خواهر
برو کنار او همچون یار دیرین او
برو آرام شوی تن بیمار او
مرا دیوانه مخوانید
که من همراه او ز درد او
هرزگاه گریه می کردم ناله سر می دادم
ز هذیان و تب فراق به دستان آن پیر زن سرد خانه
بوسه می زدم  التماس می کردم
که آرام شوی آهسته شوی
تا که بینم رخ یار را
گاه نعره می زدم سوی او
که آرام شوی
تازه خوابیده آن پرستو
گاه گریه سر می دادم ز عجز وناتوانی
که آرام شوی زخم کهنه بستراو
در آن موقعه که از فراق او می پیچیدم ز خود
پیر زن گو  ژ پشت  می گفت آیا که خواهرت باردار است ؟
آهی  بر آوردم سوی آسمان ها
که داغ تر از هر مشعل سوزناکی بود
که ای پیر زن گزاف گوی
این زن که باردار نیست
بلکه درد ها غصه های  دل اوست
که اینچنین انباشته در دل اوست
مرا دیوانه مخوانید
که اشک امانم را بریده ست
و قلب و قلمم میداند
که این دل چه ها کشیده است
که من بودم کنار آن خواهر
کنار آن جنازه که سر بر زمین
سرد  سرد خانه داشت
و دهانش پر ز حرفهای نگفته داشت
اما خون بر لبا نش جاری بود
مرا دیوانه مخوانید
که خواهر در وصیتش اینگونه گفت :
هر چه خواستم پنهان کنم ریش درون
پنهان نمی ماند که خون بر آستانم می رود
در رفتن جان از بدن گویند به هر نوعی سخن
من خود به چشم خویشتن دیدم که جانم می رود
Mehdi Mehdi     دوشنبه, ‏1387/12/26 ‏08:54:59

واقعاً متأسفم...

چه کسی می خواهد نام دیوانه نهد بر مهرت!
چه کسی می خواهد دیدن لحظه آخر ز زمین کندن را
زیر طاقی ز فراوانیه بغضت خسته، ز غمت، عاقبتت بشکسته
نام دیوانه نهد بر عشقت،
چه کسی می خواهد تو که لیلایی و از رفتن مجنون، مجنون
نام لیلا به دیوانه نهد بی مجنون!
anvar anvar     دوشنبه, ‏1387/12/26 ‏09:08:43

سلام بر لیلا خانم عزیز

غمت بر نهانخانه دل نشیند                       به نازی که لیلی به محمل نشیند

لیلای عزیز بسیار معتقدم ، غمهای بسیار سنگین هدایای بسیار عالی و بی نظیر برای ما دارد ، منتظر این هدایا باش ، چه بخواهی چه نخواهی مانند باران رحمت بر سرت خواهد بارید . حال انتخاب با توست میتوانی این مسیر را با ضجه و ناله طی کنی یا با اعتماد و توکل و پذیرش . بدان ...  هرچه او آگاه تر ، رخ زردتر . ایمان دارم که حکمت بسیاری از رویدادها بویژه اتفاقات بسیار ناگوار را نمیدانیم . این دعا را که بسیار دوست دارم تقدیم تو میکنم :

خداوندا مرا یاری ده تا آنچه را که میتوانم تغییر دهم ، تغییر دهم و آنچه را نمیتوانم تغییر دهم بپذیرم و شعوری عطا فرما تا تفاوت این دو را تشخیص دهم .

                                                                                                       موفق باشید .
farzaneh farzaneh     چهارشنبه, ‏1387/12/28 ‏01:29:48

چهار شنبه سوری

نه  داستان کوتاه نه شعر فقط یک عرض حال در چهارشنبه سوری

تا وقتی بودم چهارشنبه سوری رو از پشت پنجره میدیدم! مگه کسی میگذاشت که من برم بیرون ! یا باغ ! یا حتی باغچه ! فرقی ام نمیکرد چند سالم بود! قد خره مش قاسم هم که سن داشتم بازم از پشت پنجره میدیدم !   یک بار هم  خیلی عصبانی شدم و به پدرم گفتم شما نباید زنگوله پا تابوت درست میکردین که الان هی بترسین ! پدر هم خیلی زیبا گفت که شما دیگه ناقوس شدی ! زنگوله چیه !
خلاصه که چه عرض کنم ! ما به این اواز دهل از دور گوش میدادیم و در منزل میلمیدیم و تخمه میخوردیم ! فرداش هم کلی به همسایه بغلی که سنگهای خونه خوشگلش کبود شده بود میخندیدیم!
حالا همه اش هم سر پدر و مادر گرامی گذاشته نشه که بنده ازقضا خودم هم جایی    را نداشتم که برم ! اینم یکی از اعترافات سنت فرزانه !
حالا که به قولی امده ام غربت ( که البته غربت که چه عرض کنم مادر خانم هر روز زنگ میزند و از قورمه سبزی و قیمه میپرسد ) در این شب چهار شنبه سوری هر چند که نشسته ام به شیوه همیشگی در خانه !  ولی دلم میخواهد این اواز دهل را بشنوم ! که نمیشنوم !  عوضش یک ساعت گنده دارد اینجا که همش زنگ میزند ! ولی اصلا به پای ترقه های  روزبه نمیرسد ! که البته باید بگویم که روزبه هم دیگر در زیر زمین ترقه نمیسازد ! چون مادرم چند باری پوستش را کند ! والبته چون خودش یک اتشی بر پا کرده که دست همه ترقه ها را از پشت بسته ! چند وقت پیش ها که زنگ زده بودم اتش خانم گوشی را گرفته بود و میگفت میخواهد چوپان بشود ببرد گوسفند ها را بچراند ! گفتم بله عمه جان فکر بکری است ! منتها هرچه قدر دوست داری دروغ بگو که این روزها راست و دروغ فرقی ندارد ! اصلا به سراغت نمی ایند !
از چوپانی و این ها که گذشته چهارشنبه سوری سال دیگر را من میایم در خانه مان مینشینم و تخمه میشکنم ! عوض این که اینجا بنشینم  و تخمه بشکنم ! ولی فرقش از زمین تا اسمان است!
حالا اگر دارید این را میخوانید بلند شوید و بروید تخمه ژاپنی بشکنید و بگویید که خدا را شکر که در غربت نیستم . البته مادر خانم برای بنده اینقدر تخمه ژاپنی فرستاده که من مجبور شدم بدهم به درو همسایه !!  ان ها هم نمیتوانند بشکنند و با پوست میخورند و میگویند به به.
دلم برای چهارشنبه سوری های خالی تنگ است ! دلم برای اواز دهل تنگ است !
بهروز بهروز     چهارشنبه, ‏1387/12/28 ‏23:59:26

سلام
چشم  
منهم طبق توصیه بانو رفتم سراغ گنجه مهربان که تخمه ژاپونی وردارم وبشکنم و خدا را شکر کنم که اینجام  همینکه پاورچین پاورچین رفتم سراغ گنجه انگار که موی مهربان را (منظورم دیو  یا سی مرغ نیست )آتش زدند بانگ بر من زد که این بد آموزی از که آموختی که سراغ کنجه رفتی نمیدانی که برای مهمان است و شبهای عید (شاید روزهای عید) باید آبرو داری کنیم و برو بنشین و فقط مطالب را به خوان. و هر چی گفتم بابا این طبق دستور  باید انجام گیرد نشد و لذا خوا هش میکنم چون بانو جان قیمت تخمه ژاپونی  دستت نیست( ولی مهربان خوب میداند)  این مواقع توصیه بفرمائید یک لیوان آب  خورده شود وخدا را شکر کنیم  که در غربت نیستیم تا با صرفه باشدو لطفا اگر امکان دارد آدرس مارا به  مادر خانم   عنایت بفرمائید تا  مازاد تنقلات را پست فرمایند و ما قول میدهیم حداقل با پوست نخوریم  وبگوئیم به به و خدا را شکر کنیم.سالی خوبی داشته باشید و رابطه دهل و تخمه ژاپونی و چهارشنبه سوری خالی ( فرقش با پر )را هم مرقوم بفرمائید. پیشاپیش فرا رسیدن بهاری نو وپر از شکوفه های محبت و دوستی ها را تبریک میگویم
بهروز بهروز     پنج شنبه, ‏1387/12/29 ‏00:19:38

سلام بر بانو لیلا جودکی پر از مهر
بسیار از اتفاقی که برای آن عزیز افتاده متاسفم ولی اشعار زیبائی که به یاداو سروده ای  اورا جاودان ساخته است به قول مهدی
چه کسی می خواهد نام دیوانه نهد بر مهرت!
خانه اش ویران باد.
او در به در آرامش رخت می بندد
او به امید زندگی دگر سفر بر می بندد
و تو میمانی استوار و مهربان
وسایه سرو مهربانیت
بر یادگار او همواره
پا برجا خواهد بود.
پاینده باش و امیدوار.
farzaneh farzaneh     پنج شنبه, ‏1387/12/29 ‏01:28:41

ای بابا بهروز خان ما هر چه میاییم با ایهام صحبت کنیم شما نمیگذارید

اواز دهل صدای اون ترقه هایی که چهارشنبه سوری میشنوین ! که البته خیلی خوشاینده اگه دور باشین و حال چهارشنبه سوری بهتون دست میده ولی اگر برین نزدیک ممکنه که اتیش بگیرین یا کبود شین !

چهارشنبه سوری پر رفتن به باغ و با دوستان گرمابه و گلستان بودن هست !  چهارشنبه خالی نشستن در خانه و تخمه ژاپنی شکستن است و غر زدن است !

عید همگی مبارک ! خوشبختانه عید شنبه شده ! من دیگه مجبور نیستم برم سر کار ! تازه اگه میرفتم هم مشغول به گاز گرفتن همکار های محترم میشدم !
farahnaz فرحناز     جمعه, ‏1387/12/30 ‏00:16:58

سلام فرزانه جان
کاش امسال چهارشنبه سوری بودی، چون مامان جون شما به جای اینکه به نوه خوشگلش بگه از پشت شیشه نگاه کنه، اونو برد قیطریه که از نزدیک ببینه!!!!!
بهروز بهروز     شنبه, ‏1388/01/01 ‏20:48:32

سلام
با عرض تبریک سال نو آرزو میکنم که سالی بهاری داشته باشید یعنی سبز سبز سبز و پر از نشاط. درضمن با محمد هم در باره صدای دهل مشاوره شد و بین علما اجماع شدکه بانو فرزانه مثل اینکه تا حالا صدای دهل را نشنیده اند بنا براین در اولین فرصت یک عدد صدای دهل به ضمیمه پست خواهد شد.چهارشنبه سوری پر که تعریف کرده بودید مورد قبول علما قرار گرفت ولی چهارشنبه خالی همراه غر شرعا درست نیست و باید اصلاح شود. باز هم اگر سئوالی داشتید بفرمائید تا علما جواب مرحمت کنند.
farzaneh farzaneh     چهارشنبه, ‏1388/01/05 ‏02:14:17

بهروزخان  ممنون از صدای دهل به محمد هم بگید خودشون بیان و یک دهلی در سایت بزنن که همه مستفیض شن !

فرحناز واقعا این و باید در کتاب تحولات زینت بنویسم !
بهروز بهروز     پنج شنبه, ‏1388/01/06 ‏12:01:01

سلام
ماموریت جدید به محمد ابلاغ شد و به لقب دهل زن سایت مرحمتی مفتخر شدند . بانو فرحناز ترا خدا در کتاب تحولات زینت ننویسید پس فردا ما چطوری جواب بدیم بهر حال قصد ما من ومحمد یاد آوری واصلاح صدای نقاره ودهل بود و نسبتش با ترقه که در غربت بانو دچار مشکل نشوند و باعث سوتی نشود وگرنه ما کجا و این حرفها.
farzaneh farzaneh     پنج شنبه, ‏1388/01/13 ‏12:05:35

دلم برای پشه های پرخون لک میزند
رد جسدشان  را که روی دیوار میجویم
بوی بهار دماغم را پر میکند

دلم شده است دامن مینی ژوپ
برای سوسک های چاغالوی اشپزخانه
برای صدای قرچ قرچشان وقتی میمیرند
و برای ته کثیف دمپایی
وبرای نان سنگک تازه !

مقنعه ام   را به من بدهید
میخواهم ان را جلوی اینه سر کنم
و هزار شعار فمینیستی بدهم
وبعد رام و بی صدا عین یک موش مرده
از کنار کیوسک اقای حسین زاده رد شوم
تا مبادا چشمش به ماتیک قرمزم بیفتد
و من مجبور شوم به پایش بیفتم
و تمام شعار های فمینیستی ام را
با همان دستمال قرمز از سرخاب و ماتیک
بریزم توی سطل دانشگاه
farzaneh farzaneh     پنج شنبه, ‏1388/01/13 ‏12:06:08

اقا بهروز از نظر دریغ نکنید ! این یکی توش خیلی سوتی داره !
لیلا لیلا جودکی     یکشنبه, ‏1388/01/16 ‏20:32:00

تقدیم به تمامی دوستان بخصوص بروجردیها که اکنون بروجرد باران بسیار زیبایی در حال باریدن است
لیلا لیلا جودکی     یکشنبه, ‏1388/01/16 ‏20:32:52

بوی باران
بوی خاک
بوی بهشت می آید
بوی سرشت آدمی
بوی حوا وآدمی
بوی پرواز اوج آدمی
بوی خاک می آید
anvar anvar     دوشنبه, ‏1388/01/17 ‏08:30:15

سلام بر لیلای عزیز

تازگی و طراوت شعر شما  عطر روز بارانی بروجرد را برایمان به ارمغان آورد . ممنون . برایت سالی خوش و سرشار از زیبایی آرزو میکنم .
بهروز بهروز     چهارشنبه, ‏1388/01/19 ‏13:39:29

سلام بانو
این شعرت واقعا محشره منو یاد شعرهای فروغ انداخت مخصوصا برای اولین بار که با شعر او آشنا شدم شعر سرزمین پر گهر و دیدم چقدر راحت نوشته وچقدر به دلم نشست و من در 16 سالگی با خواندن همین شعر به دنیای نیما و شاملو اخوان و سهراب و....... وارد شدم و امروز که  شعرت زیبایت را خواندم

از کنار کیوسک اقای حسین زاده رد شوم
تا مبادا چشمش به ماتیک قرمزم بیفتد
و من مجبور شوم به پایش بیفتم
و تمام شعار های فمینیستی ام را
با همان دستمال قرمز از سرخاب و ماتیک
بریزم توی سطل دانشگاه

یاد خاطره ای افتادم که برای دختر دوستم درست با همین مضمون اتفاق افتاده بود واون مجبور شده بود جلوی خانم حراست دانشگاه با کشیدن د ستمال کاغذی به دور لبهاش به او ثابت کنه بابا این قرمزی خدا دادی است ونه کار دست . بنا براین بازم میگم آدم تو این شعرت راحته میتونه بدون فکل وکراوات را ه بره نفس بکشه وبگه شعر از جنس خودمونه و توش از سرخاب و ماتیکاب خبری نیست .
بهروز بهروز     چهارشنبه, ‏1388/01/19 ‏13:47:02

سلام بر بانو لیلا  در مورد بروجرد این شعر زیبا را گفتی و من را مجبور کردی یه کمی با بروجرد شوخی کنم ببخشید.

بوی بهشت می آید
از سرزمین من
از بوی باران او
از بوی آفتابش
از بس همه جا آفتابه
آفتابه آفتابه آفتابه
و ابر نیست .
بهروز بهروز     چهارشنبه, ‏1388/01/19 ‏13:55:46


بهروز بهروز     جمعه, ‏1388/01/21 ‏12:52:12

سلام بر همه دوستان  این شعر زیباو ساده را که در یکی از وبلاگهاخوانده ام گرچه یه کمی دیر شده ولی تقدیم میکنم به همه اهالی سایت کیانا

باز هفت سین سرور
ماهی و تنگ بلور
سکه و سبزه و آب
نرگس و جام شراب
باز هم شادی عید
آرزوهای سپید
باز لیلای بهار
باز مجنونی بید
باز هم رنگین کمان
باز باران بهار
باز گل مست غرور
باز بلبل نغمه خوان
باز رقص دود عود
باز اسفند و گلاب
باز آن سودای ناب
کور باد چشم حسود
باز تکرار دعا
یا مقلب القلوب
یا مدبر النهار
حال ما گردان تو خوب
راه ما گردان تو راست
باز نوروز سعید
باز هم سال جدید
باز هم لاله عشق
خنده و بیم و امید

عید شما مبارک
farzaneh farzaneh     شنبه, ‏1388/01/22 ‏06:43:48

پس چرا ایندفعه غلط املایی چاق و چله من که کم شبیه هلو هم نیست گرفته نشد ! من از همه خواهش میکنم که غلط های املایی هم دیگه رو بگیریم ! مثلا من یک جا دیدم که مضیقه مزیقه نوشته شده یادم نمیاد کجا ! اگر کسی کتاب غلط ننویسیم رو داره لطفا بخش بخش کمی در این   وب مطرح کنه ! البته اقای نجفی بعضی از نکات دستوریشون خیلی امری و گاهی غیر ضروری است ولی در کل اموزندست !
بهروز بهروز     شنبه, ‏1388/01/22 ‏12:01:06

همیشه کپی برابر اصل نیست!  

ای بی شباهت ترین
شَـبح ِ شُـبه ناک ِ شبیه من در آئینه
کیستی؟
در هیبتی چونین ظریف و خوش ادا
دخترکی؟
اما...
در عمق وجود ِ زنانگی ات ، انگار
هنوز که هنوز است ... زن نیستی ؟
عامرانه بگویم
کودکی!!
اندامی پر از تپش
می ریزد  پر طمطراق ِ شعر شبانه ات
آری
ولی!
دریغا به ذره ای عمل
زن نیستی ؟
قول و قرار و قسم و ادعای مرا
آیا همین دلیل ..
عبوس بودن دخترانه گی ..،شیطنت کودکانه ات
حکایت نمی کند؟
که زن نیستی؟
کودکانه دختری؟
شبنم

http://shabnamshirvani.persianblog.ir/
farzaneh farzaneh     جمعه, ‏1388/01/28 ‏01:29:01

من این روز ها به این غلط های املایی خیلی حساس شدم ! چون قضیه این شده که من اگر چک نکنم و سابمیت کنم متن رو گاهی غلط املایی های چاغ وچله توش هست . بعضی که میگن اصلا با به وجود امدن وبلاگ ها و دست به قلم (کیبرد) شدن افراد بعد از مدتی دیگه الفبای حروفی رو که یک صدا هستند رو به یک شکل مینوسند . مثلا ص و س و ث همه یک تلفظ داره در فارسی و اصلا میگن نوشتنش به شکل های مختلف غلطه . در عربی هر کدوم از این حروف به طرز مختلفی تلفظ میشه وبه همین دلیل اشکال مختلف داره.
توی  شعر بالایی هم غلط املایی هست ! البته اینجا اتاق شعر هست و نمیشه خیلی روی این مسئله بحث کرد.ولی به نظرم میاد استدلال بالایی کمی سسته !

یک شعر جدید :
چه روزی
انگار نیامده
شب را در اغوش کشید
و به خواب رفت

برای تو که پاهایت را
روی سکوی ملال  
هشت ساعت نگه داشتی
تا کمر کمد خم شد

و کبود صورتت شاید
از ملال خلاص*

برای یکی که نشناختمش و رفت ! درست مثل کیانا.
farzaneh farzaneh     شنبه, ‏1388/01/29 ‏01:40:20

دوستانی که قبلا مینوشتن لطفا بیاین شرکت کنین ! مسعود اینقدر همه رو در اتاق حافظ مستفیض میکنین مارو اینجا از یاد نبرین ! مهدی  و لیلا و ... منتظر نوشته هاتون هستیم.
Mehdi Mehdi     یکشنبه, ‏1388/01/30 ‏13:23:37

تا کی به مزارت روم و میخک و مریم ببرم

تا کی بروم شاخه رزی، شمع و گلابی بخرم

تا کی بنشینم به لب خانه تازه که تو در بگشایی

تا کی به سر و سینه ام از ماتم و محنت بزنم

تا کی به خدا شکوه کنم هست مرا، برد تو را

تا کی ز همه خاطره های تو به سختی بکنم!؟
لیلا لیلا جودکی     یکشنبه, ‏1388/01/30 ‏18:40:42

نگاه
آن روز نگاه من وتو
روز تولد عشق بود
روز مهر ورزی تو
روز نیار من بود
                           تقدیم به همسرم
masoud masoud     دوشنبه, ‏1388/01/31 ‏21:39:47

در این متروکه باغ در بسته
                 دل ابریم
 به خواهش تابش خورشید بهار ،
                                تاب می خورد
 بهاری که زلالی را به آینه باز گرداند        
                                ونقش خاکستری از نگاه تو دور شود
شاید تیری از چله ی چاچی کمان آرش عشق
                    پیکر تاریکی سرد زمان را درنوردد
                     آنروز شعر از درخت آویزان خواهد شد.
farzaneh farzaneh     دوشنبه, ‏1388/01/31 ‏23:08:14

ممنون از مهدی لیلا ومسعود. خیلی عالی بود! منتظر کارهای بعدیتون هستیم!
m-h.kazazi MoHSeN     سه شنبه, ‏1388/02/01 ‏14:47:34

بنام و یاد روزی دهنده ی مرگ و تولد
    سلام به علت گرفتاریهای این دنیا نشد روز اول بهار بیام سربزنم و به همین علت پوزش می طلبم گفتم روز اول اردیبهشت بیام خدمت شما دوستان قدیمی و محول الحال شدگان به بهترین حالان که دیگه فکر نکنم بیام دوباره تا بعد کنکور پس تصمیم گرفتم تا عیدی که قول داده بودم(البته یادآوری کنم  این اولین سروده ی من است  در بهترین شب زندگیم یعنی ملاقات با استاد عشق و زندگی جناب استاد وحدتی که بعد از خواندن بخشهایی از بلوغ کال با  کالی بلوغ و فهم خود مواجه و برای روشن شدن حقایقی بود و به حتم که نه تنها حقیقت راه بر ما روشن شد بلکه خود ما هم با نور عشق الهی روشن و آتش درونمان هم شعله ور چرا که با طلب عشقش گام بر هفت شهر عشق نهادیم که این روح شعر اثر  شراره های آتش همان عشق الهی است . بعد از به خود آمدن در یافتیم که همچون 18 بیت آغازی نی نامه ی سر آغاز کتاب ادبیات عشق  امسال در 18 بیت سروده و با یک بیت وصیت نامه به 19  همان عدد عشق ما و او مبدل می شود که اوج این اعداد در کربلای عشق حسین (ع) و یارانش سروده شده است و بازتابش در شب تولد این عشق کربلایی در وجودم یعنی9/10/87 به روح شعری مبدل گشت و زندگی 9و10 ما تولئ یافت که آن سروده و روح شعر را هم به وقت خود ارائه می دهم ) همراه با عشق و بهترین آرزوی سال یعنی تحقق دعای تحویل سال به عزیزانم تقدیم کنم...
هو المحسن
.ما را چه به ذوق خواب خوبان     مارا چه به درک بود آنان
ما را چه به اندوه نگاهت      کزم می باردی سیل خجالت
ما را چه به شعری آسمانی  هنوزم عشق را گویی ندانی
ما را غم و اندوه زمانه       ما را هیاهوی شبانه
ما را درد ِ آه و رنج ِ حسرت       نجاتم می دهید غرقم به ظلمت
مگر با تو بلوغ کال بس نیست  که هر دم فرصت عاشق شدن نیست
بیا ای همره و یار خدایی      فدا جویان عشق ربنایی
بیایید و دلم از غم زُدودید    بشورید و دلم عشقی قرارید
شدم عاشق هماندم با تو هستم   که از بوی تو و عشقت چه مستم
بدان محسن که این شعر از خودم نیست
هو المحسن بگفتم عاشقش کیست.
نجوای دل
.که دل نجوا کند هر دم نباشی     تو از نجوای دل آگه نباشی
منم جامانده در عشقم نگاهت   منم وامانده در مرداب حسرت.
نصیحت
.نصیحت می کنم راهش بجویید     بدون عشق حق راهش نپویید
نصیحت می کنم روحت سفر کرد    تو را از عشق حقش خبر کرد.
هنر
.به هنرمندیم آن خواند همین بس باشد   ما را ز غمش شعله ی اطلس باشد
هنر خواهی ز استادش بیاموز        مرا استاد رسم عشق آموز
هنر رسم بهار عشق بازیست  مرا رسم هنر عشق بایدی زیست
به هنرمندیمان خواند همین بس باشد  ما را غم فردای شب کس باشد.
شنبه ی تکامل
87/10/7
حدود ساعت 19
و السلام نامه تمام و عشقش همچنان نا تمام
با آرزوی تحقق دعای تحویل سال
«محسن»
maryam مریم     سه شنبه, ‏1388/02/01 ‏19:26:32

سلام
آقا محسن معلومه کنکور خیلی درگیرت کرده چون خیلی وقت بود، نبودی امیدوارم همیشه سالم و موفق باشید.
نارنج پرواز     جمعه, ‏1388/02/04 ‏18:18:04

سلام
این هم یک شعر از کارهای جدید و چاپ نشده ام امیدوارم لذت ببرید:
در خیابان

همیشه عروس هایی هستند

                                     که عروسک می شوند

و کلاغهایی که چشم عروسکها را

                               کور می کند



پیاده رو ها  هر روز پر است  از آدمهایی

                               که همدیگر با شتاب گم می کنند

کوچه ها  دلتنگ تر از آن هستند

که همسایه ها می گویند

این را  از  تمام آپارتمانهای قد کشیده

می شود شنید

پارک ها

با  نیمکت های خستگی

و چمنهای مصنوعی

تنفس  مسموم  تنهایی است

با کلاغهایی

که چشمهایمان را کور کرده اند .
بهروز بهروز     شنبه, ‏1388/02/12 ‏22:02:48

سلام
بسیار زیبااست

کوچه ها  دلتنگ تر از آن هستند

که همسایه ها می گویند

این را  از  تمام آپارتمانهای قد کشیده

می شود شنید


حظ کردم خیلی دلنشین است
فوری حواسم رو فرستادم  تو کوچه تا شعر تورا چک کنه
صورتجلسه تنظیم شد
همه امضاءکردند
حتی پرنده هائی که عروسکها را کور میکردند
کوچه ها دلتنگ  دلتنگ  دلتنگند
آهای آدمها
صدای خنده هاتان کو؟
قبل ازآنکه کوچه ها ی مهربانی کوچ کنند
به تبسمی امدا د کنید.
بهروز بهروز     دوشنبه, ‏1388/02/14 ‏23:56:23

ذائقه ها بی توشه اند؟
قلب ناز میکند
ودست به قلم نمی رود؟
وسفیدی به سیاهی فخر میکند
ووحی راهی نمی یابد
وکلمات در نمی زنندو بیدار نمی کنند
زبان لخت افتاده است
و صفحه شعر سایت ما
بی ترانه مانده است
و بارانی
نسیمی
از خنکای دلتان
مارا سیراب میکند
آی آدمهاآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآ
نارنج پرواز     سه شنبه, ‏1388/02/15 ‏11:02:37

سلام
واقعا که راست گفتین این صفهه سایت کیانا مظلوم افتاده
شعرت زیباست بهزاد جان طبع روانی داری ئو قدرت تصویر پردازی قوی داری
"ذائقه ها ی بی توشه"  و " لخت افتادن زبان"  تصاویر خوب شعر شماست
قشنگ بود  بازم بنویسید
لیلا لیلا جودکی     سه شنبه, ‏1388/02/15 ‏18:48:20

شعر احساس یک احساس است
                                    احساس یک نیاز است
                                                         جوشش یک ساز است
                                                                                   شعر حکایت  دردهاست
                                                                                                            شعر الفبای غمهاست
                                                                                                                                شعر سرآغاز شادیهاست
بهروز بهروز     سه شنبه, ‏1388/02/15 ‏22:14:57

سلام بر پرواز
من از خواندن شعرهای عزیرانم در سایت انرژی میگیرم و وقتی صفحه خالی است و چشمه ها از فیضان افتاده اند حتی موقت دلم میگیره که خوشبختانه بانو لیلا مثل همیشه با یک شعر پر احساس مارا از تشنگی رهانید و چشم به راه دل نوشته های همه  گلها  هستیم که نمیدونم چرا بهره مند نمیسازند دلهای مارا.
anvar anvar     چهارشنبه, ‏1388/02/16 ‏06:23:30

سلام بر بهروز گرامی

طبع شما هم بسیار لطیف هست ، آخرین شعری رو که گذاشتین یا کوچه های دلتنگ ، دوباره بخونین و دست به قلم بشین .
میدونین که هیچ هنر دیگه ای نیست که مثل شعر احتیاج به ابزار نداشته باشه ، شعر کاملا" بی واسطه است  در واقع وحیانی ترین شکل هنر و نشانه قرب است . هنرهای دیگر را ببینید ، حتما " نیاز به ابزاری هست تا بتوانند جاری شوند ، نقاشی ، موسیقی ، نمایشنامه ، معماری ، مجسمه سازی و سینما .                
                                                                                                                    موفق باشید .
نارنج پرواز     چهارشنبه, ‏1388/02/16 ‏17:35:51

سلام بر بانو لیلا جودکی
جملات زیبایی بود بهتر بگویم شعرگونه هاییست که می خواهند شعر شوند
البته چه بسا کار شما شعرتر از همه ما باشد  اگر دوست دارید تا شعرهای خوب بنویسید بگذارید از کارتان انتقاد شود
نارنج پرواز     چهارشنبه, ‏1388/02/16 ‏17:37:35

سلام بر بهروز گلاب دون
گفتم گلاتبدون
چون گلاب ها اگه روزی تموم بشه
گلابدون
همیشه وفادار می مونه
هوای شاعرها را باید داشت بیشتر بنویسید  و به وبلاگ من هم بیایید بد نیست
بهروز بهروز     چهارشنبه, ‏1388/02/16 ‏18:34:58

سلام بر بانو انور و پرواز
بنا بود این صفحه وقتی راه افتاد از سوی بانو فرزانه جایزه داده شود ولی مواجب نرسید وعنقریب این تتمه ذوق وقریحه هم ته میکشه و امدادی  اگر  نرسه به قول پرواز فقط گلابدون میمونه و یاد عطرای وعدهات داغم میکنه و فلذا برسان پیام ماراکه دگر نمانده جانی تو همان صاحب سایتی که بنا نهاده بودی که غریق نعم نمائی همه اهل این بنا را وچه شد که آنچنان شد که چشمم به در بمانده  ز کرم خبر ی نرسید.
ازلطف دوستان من بسیار متشکرم و اگر گاه گاهی عنان  قلم از کف خارج شد و مطلبی نوشته شد منباب تغییر ذائقه هم سایتی های عزیر دل بود وگر نه ما کجا وبی وفائی.
لیلا لیلا جودکی     چهارشنبه, ‏1388/02/16 ‏21:37:44

سلام آقا بهروز
اسم جایزه که میاید ماهستیم .البته دگر امیدی به جایزه  بانو جان نداریم.به خاطر اون مدتی که میرم اضافه کاری و امروز فقط یک شیفته بودم می روم تا برای کودک دلم (به قول انور خانم توجه کنم) و جایزه ای بخرم
لیلا لیلا جودکی     چهارشنبه, ‏1388/02/16 ‏21:38:50

الا ای بانوی شعر
با تو دگر کاری نیست
به تو و همراهانت همی گویم بدرود
چرا کودک دل را دادی فریب
کودک و بالغ والدم را کردی درگیر
برسر جایزه تو در دلم غوغاهاست
کردی آتش کودکیم را دوباره بر پا
دگر امیدی ز تو نمی آید
پس ما را بدرود بدرود...................
لیلا لیلا جودکی     چهارشنبه, ‏1388/02/16 ‏21:40:00

سلام بر پرواز جان عزیز
ما درین ره چو کرم ابریشمیم
بد شکلیم ولی آهسته رویم جانان دست گیر تا که با هم  پرواز کنیم .
نارنج پرواز     پنج شنبه, ‏1388/02/17 ‏07:55:17

سلام بر بانو لیلا جودکی و بهروز گلابدون عزیز
واقعا متاسفم
یعمنی شما تمام ذوق و ذائقه شعرهاتون به یه جایزه بی ارزش وصل است
به خدا من که خبری از این جایزه نداشتم ولی فک نمیکردم بچه های اینجا برای جایزه شعر و مطلب می ذارن وگرنه هرگز شعر نمی دادم
anvar anvar     پنج شنبه, ‏1388/02/17 ‏08:37:41

سلام بر پرواز گل گلاب

حق با شماست ، اینجا ،  منظورم فضای سایته ، یک کمی شوخی و جدی درهم ارائه میشه برای کسی که تازه نفسه ممکنه ابهام ایجاد کنه ، نگران نباشید با خیال راحت شعر هاتون را بذارید ، هیچکس به هیچکس جایزه نمیده و موضوع طنزه ، اگه دوست دارید یه سر به اتاق معما بزنید ببینید اونجا سر جایزه چه سر و دستی شکسته میشه البته فقط در قالب شوخی( البته دروغ چرا مثل اینکه آخرسر یکی دوتا تقدیر نامه رد و بدل شد ) جای نگرانی نیست . اینجا امنه ، شما فقط بسرائید .

                                                                                                             موفق باشید .
بهروز بهروز     پنج شنبه, ‏1388/02/17 ‏23:26:54

سلام بر پرواز
شما اولین نفر بودید که مارا مفتخر به لقب گلابدون نمودید و جایزه مرحمت فرمودید و الا تا حالا کسی مارا درک نکرده بود که یه همچو لطفی داشته باشه و من دائم دارم با بانو لیلا و فرزانه درمورد قاپیدن جوائز دعوا میکنیم و خدا شمارا حفظ کند.
لیلا لیلا جودکی     جمعه, ‏1388/02/18 ‏10:53:01

سلام برپرواز عزیز
تو که دارای دو اسم بزرگی محمد همنام آن یکتای آفرینش وپرواز نشانه رها و آزادی وارستگی .
چرا عجولی ؟چرا زود قضاوت می نمایی؟
آیا شنیده ای حدیث بزرگ  سرورعالمیان  محمد مصطفی (ص) را که فرموده اند :
هیچگاه قضاوت ننماید که قضاوت فقط شایسته خداست .و اگر خواستید قضاوت نمائیدصد(100)عذر بتراشید و اگر نود و نه (99)عذر تراشیدی وقضاوت نمودی بدان که گناهکاری.......
آری ای برادر عزیز همین یک حدیث در بدترین شرایط زندگیم مرا دگرگون ساخت و آرامش ازلی بر دلم جاری ساخت.
اما در مورد جایزه این فقط یک شوخیست که ما را به ذوق می آورد و چند خطی می نویسیم .
بزرگترین جایزه من همان خوابیست که چند ماه پیش
خسته از دنیا وزمانه بودم بود .
خواب دیدم که برای آقایم امام زمان شعر می سرایم
اما من در عالم بیدرای نه شعر می خوانم نه شعر بلدم نه از ادبیات چیزی می دانم .اما انقدر شعرم زیبابودکه هنوز شیرینیش را در دلم حس می کنم ولی چیزی از آن به یاد نمی آورم .
فردای آن روز به ناگاه دست به قلم شدم و چیزهای شبه شعر می نویسم .این نوشتن واین خواب ها  لطف خداست  که خود بزرگترین جایزه هاست. دوست نداشتم خوابم رو تعریف کنم اما نخواستم خدایی نکرده به خاطر شوخی من شما و فرزانه خانم آن بانوی شعر عزیزو عمو بهروز  انور خانم  وسایت کیانا جون و همه سروران عزیز رو ناراحت کرده باشم .با آرزوی موفقیت تمامی سروران گرامی
لیلا لیلا جودکی     جمعه, ‏1388/02/18 ‏11:11:08

انتظار
بازدرانتظارم درانتظاریارم
ای یارسالهاست درانتظارم
هرلحظه درهرمکان درانتظاریارم
انتظارت بامعناست بامعناست انتظارم
الفت نشانه آمدنت باشد
نونت نشانه نورت باشد
ت  ات نشانه تولدت باشد
ظ پایان ظلم زمانه ات باشد
الفت امید دوباره وصال باشد
ر ات  نشانه ره خدا باشد
آری درانتظارم درانتظاریارم
ای صاحب زمان درانتظارم
                                                                                                                 تقدیم به مولایم امام زمان                        
                                                                                                                                       جمعه 18 اردیبهشت
نارنج پرواز     شنبه, ‏1388/02/19 ‏10:34:17

سلام بر همگی
گاهی اونقدر غرق در دنیای شعر و هنر می شوم که کوچکترین حرفی احساساتم را تحریک می کند
عذر می خوام اگر زود عصبانی شدم
من که نمیدونستم اینجا چجوریه  
خوب شعر جدیدم را هم براتون مینویسم ولی نظر یادتون نره :
وقتی می نویسم
خرچنگهای دفترم راه می افتند
                                   روی کاغذ
                          و شعرهایم وارونه می آیند

دارم شبیه عکسی می شوم
که از خودم گرفته بودم
             در ازدحام خیابان
هر چه پیش می روم
دور تر می شوم
حتی دیگر عکسم را بیشتر از خودم
                          دوست دارم.
Mehdi Mehdi     شنبه, ‏1388/02/19 ‏12:48:25

هنر من شعرِ من، بی قافیه با قافیه
گفتن از رفتن، نبودن کافیه

هنر تو شعر تو، حتی سپید یا اینکه نو
هر قلم همراه مرگ ثانیه!

هنر من شعر من، با عشق بی نفرت
گناهم پرسه در هر واژه بی منت

هنر تو شعر تو، شایسته شایسته
چه مجنونی چه لیلایی، بی صحبت
anvar anvar     شنبه, ‏1388/02/19 ‏17:07:52

سلام بر مهدی خوب و پرواز گرامی

دم هر دو گرم ، کیف کردم . پرواز گرامی این شعر است یا بحث روز روانشناسی . عالی عالی .

یکی از پر چالش ترین بحثهای روز دنیا بر سر خود ایدآلی و خود واقعی است . و شعر شما مصداق این بحثه ، ناب ناب .
فقط خواهش میکنم نگران نباشید ، اجازه دهید شعرهای زیبایتان جاری شوند .   خدا قوت .
بهروز بهروز     یکشنبه, ‏1388/02/20 ‏01:43:25

نام متبرکش را خواندم
و کلمات پاک شدند و شعر آغاز شد
واینک حروفند که خود در کنار هم
می نشینند
ومن فقط نگاهشان میکنم وبی ترتیبی
مفاهیم را بین خودشان تقسیم میکنند
آزادی بی هیچ تعلقی
آزاد است و عدالت ونان همسایه نمیشوند
چراغ روشنائی را مهمان کرده است وباد اورا می پاید
وخنجر بر پشت دوست
به تماشا فرو رفته
وآدمیت قبای خویشرا
بدان آویخته است .
نارنج پرواز     یکشنبه, ‏1388/02/20 ‏13:55:12

سلام بر انور عزیز
نمی دونم بحث روز روانشناسی چیه
به هر حال این شعر هم مثل همه کارهایم همینجوری خودش اومد نه اینکه سعی کنم از یک بحث روانشناسی استفاده کنم و برای چیز خاصی شعر بنویسم
بازم ممنون از اظهار لطفتون
شعرهای بچه ها همه زیباست
البته شعر بهروز برام جالبتر بود
ولی به نظر میاد شما در این قسمت یک نقاد کم دارید و اطلاعات فنی راجع به شعر ندارید اینطوری فکر نمی کنم به جایی برسید
farzaneh farzaneh     دوشنبه, ‏1388/02/21 ‏01:08:17

پرواز

ما اینجا قصد نقد نداریم برای این که اتاق بسیار شلوغ میشه و افراد نمیتونن شعرهای جدید رو بخونن.

اینجا یک جور تمرین شعر گفتن هست و کسی رو هم نمیشناسیم که نقد حرفه ای بلد باشه . نقد غیر حرفه ای هم بی فایده هست . اگر شما نقد حرفه ای میدانید  یک اتاق دیگه به اسم اتاق نقد اشعار سایت ایجاد میکنیم . البته اگر وقت داشته باشید.
بهروز بهروز     پنج شنبه, ‏1388/02/24 ‏14:07:11

بانو فرحناز سلام
تا حالا ما فکر میکردیم بحث نقدی است و از نسیه خبری انشاالله نیست ولی مثل اینکه این نقد ما هم حواله شد به آتیه  فرمودید که  نقد کننده حرفه ای از کجا پیدا کنیم، آقا رضا حرفش برای ما سند است و چک قبول داریم.ولی با هاتون موافقم اینجا فضای سبزی ایجاد شده که هر کس باتوجه به قریحه اش گلی بکارد و ما از زیبائی  کلام او که نشات گرفته از مهربانی است حال وهوائی تازه کنیم پس دوستان هیچ آداب ترتیبی مجوی هر چه میخواهد (در کمال محبت وصفا )بگو.
farzaneh farzaneh     دوشنبه, ‏1388/02/28 ‏00:36:56

خوب حاج بهروز یک اشتباه بی نظیر کردین که میتونیم تا دو هفته ای سر به سرتون بگذاریم و از سوتی هلو و باقلوای من خیلی خنده دارترهست. من نوشتم کامنت بالا رو و فرح ننوشته ! اگر دقت کنید اسم من به انگلیسی هست و اسم فرح به فارسی  ! تازه من یک عکس از اصفهان خودمون دارم فرح یک عکس از یک غروب!

حالا چون رضا طبقه اول هست من میتونم با اسانسور چکتون و بگیرم ! شاید هم نداد !
بهروز بهروز     دوشنبه, ‏1388/02/28 ‏13:30:01

سلام بر بانو فرزانه
من وقتی اسم نقد آمد و جلو چشمام پولها و تراولها شروع کردند به رژه یاد آقا رضا افتادم که بانو فرحناز راضیش کرده  به شعرای سایت جایزه بده منهم هول شدم دیگه اسم را کامل نخواندم چون معمولا از این وعده ها بابت جایزه از محل جیب آقا رضاست و نام بانو فرحناز را نوشتم ولی اشکال نداره شما که چک را گرفته اید خیالم راحت شد و میروم سراغ شعر و دوستان هم لطفا مدد کنند .

یکی بود یکی نبود (یکی بید یکی نبید)
یه آقا رضا بود      (یه آق رضا بید)
جایزه میداد نقد نقد (چون اتفاق نمی افتد ترجمه ندارد)
و دوستان در صف منتظر (در بروجرد صف نیست بنابراین معادل ندارد)
و جانشان در حال بالا آمدن بود(جونشون در حال بالا اومدن بید)
و جانشان بالا آمدو مردند( جونشون اومد بالا و مردیدند)
و جایزه خبری نبود(از جایزه خبری نبید.
نارنج پرواز     دوشنبه, ‏1388/02/28 ‏14:16:32

سلام به همه دوستان
ببخشید که اینو می گم
اما احساس می کنم این سایت و این قسمت مخصوصا هیچ محتوای خوبی را ندارد با توجه به گنجایشش البته
احساس میکنم کاملا شعرها برای رفع دلتنگی و لحظات سرگرمی گذاشته شده  من اگر کمتر شعر اینجا می نویسم ناراحت نشید  کاش لا اقل گروه و اعضائ گاهی برنامه های تفریحی داشتند تا بیرون هم همدیگر را ببینند
فعلا بای
farzaneh farzaneh     دوشنبه, ‏1388/02/28 ‏17:37:19

پرواز
ممنون از اظهار نظرت راجع به این قسمت سایت .

اصولا رویه براین قراراست که افراد به بخش هایی میروند که دوست دارند و لذت میبرند. اینجا ما یک کار حرفه ای نمیکنیم ادعایی هم نداریم کار بعضی وقت ها شوخی است و بعضی اوقات جدی . راستش را بخواهی به نظر من اصلا شعر و شاعری حرفه نیست. خیلی وقت ها هم شده که به مسائل بسیار جدی اینجا پرداخته شده و شعر های نسبتا خوبی هم گفته شده شما اگر برید به قسمت های قبلی این قسمت سایت کارهای خوبی از مسعود و مهدی و لیلا و ....  میبینید بحث نقد هم که البته گفتم در اینجا مطرح نخواهد شد چون نه جا داریم و نه نقاد . مسعود یکی از بهترین ها ست برای بحث نقد که فکر نمیکنم وقت داشته باشه برای نقد شعر های ما ! به همین دلیل هم ما اهسته اهسته پیش میریم تا بالاخره ببینیم که به کجا خواهیم رسید حالا یا به جایی میرسیم یا نمیرسیم !  هیچ کدام از ما شاعر حرفه ای نیستیم. اتفاقا این طوری بهتر است چون بعضی ادعای شاعری میکنند و متاسفانه شاعری و نویسندگی را از پا در میاورند!

ما هم تفریح میکنیم هم کار جدی  ! خوشحال میشدم شعرهاتو ن رو اینجا میگذاشتید ولی اگر با محتوای این قسمت مشکل دارید کاملا حق میدم به شما که نگذارید ! ابدا هم ناراحت نمیشویم بالاخره عضو فعال در این قسمت هست .

شعر برای سرگرمی هم بسیار با ارزش است ! سعدی هم  شوخی میکرده و از خوش گذرانی میگفته !
بهروز بهروز     سه شنبه, ‏1388/02/29 ‏01:06:56

http://www.khawaran.com/archive/LisaSorosh_ManYakZanam.htm
شعر خوبی به نظرم آمد در ارتباط با فمنننننننننننننننننننننننن
anvar anvar     سه شنبه, ‏1388/02/29 ‏10:56:21

سلام

با نظر فرزانه جون سخت موافقم ..... بگذار که احساس هوایی بخورد .

تشکر از بهروز گرامی .
نارنج پرواز     سه شنبه, ‏1388/02/29 ‏22:26:34

سلام
ممنونم که فضای اینجا را برایم شرح دادید گاهی احساس می کنم شعر حرفه ای در جلسات و انجمنهای مختلف تاثیر زیادی روی من گذاشته تا جایی که دیگه نمی تونم زیبایی های یک متن شاعرانه معمولی را ببینم و لذت ببرم توقعم از شعر بالاتر رفته
به هر حال این مشکل منه نه شما اما نباید کسانی را که اینقدر با هم صمیمی و مهربانند از شعرهایم محروم کنم  
قول مخیدم بازم بنویسم
راسی نظرتون راجع به پیشنهاد من درباره ملاقاتهای اعضاء گروه و گاهی تفریحات و گردشهای همگانی چیه؟
farzaneh farzaneh     سه شنبه, ‏1388/02/29 ‏23:28:55

چه کنم
با این کاسه
با این کاسه چه کنم
که میچکد از ان
درد چه کنم چه کنم
farzaneh farzaneh     سه شنبه, ‏1388/02/29 ‏23:40:49

ممنون از این که با ما همکاری خواهید کرد . گردش همگانی فکر خوبی است ولی همه اعضا از تهران  نیستند و برای همین کار مشکل میشود. ولی من جوابتون و میسبارم به اهالی تهرانی!
farzaneh farzaneh     چهارشنبه, ‏1388/02/30 ‏05:21:31

ان قدر خیاط  روزمرگی

کمر دلم را گشاد کرد

که دیگر  

اندازه ات نیست !

( دوستان  غلط املایی جدی است ! ان را جدی بگیریم ! البته این یک قسمت از شعر نبود ! بهروز خان شما واقعا با این حرف ها و  شعر های مرد سالارانه تان جایزه هم میخواهید ؟ جل الخالق !   )
masoud masoud     چهارشنبه, ‏1388/02/30 ‏15:40:05

تقدیم به همه ی  آنهایی که شعر را بی تکلف می خواهند و باغ اندیشه را محل رویش گلهای وحشی
وقتی آینه ی خانه مان
                در من تکرار می شود
      نسیم نگاه تو
               در قاب آینه
                  سنگفرشی از عشق می گستراند
                                              ای همیشه آشنای من.
anvar anvar     پنج شنبه, ‏1388/02/31 ‏13:48:05

سلام بر مسعود گرامی

گفتم با نظر فرزانه جون سخت موافقم . این هم نمونه اش . واقعا" که در این زمینه اگر بهترین نباشی ، یکی از بهترینها هستی . احسنت به این شعر قشنگ ، احسنت به تصویر زیبایی که از این بخش سایت ایجاد کردی .
دیروز میخواستم در اتاق حافظ برم و یادآوری کنم که غزلی در انتظار شماست ، اما با توجه به وقت تنگتان دلم نیامد ، ما را از این شعر های زیبا و خودتان را از این لطافت محروم نگردانید ، یعنی در یک کلام اگر به کار ( که قطعا" ضرورت است ) رو بدین وقتی برای شعر باقی نمی ماند .
                                                                                                     موفق باشید .
بهروز بهروز     پنج شنبه, ‏1388/02/31 ‏19:37:06

سلام بر بانو انور
منهم باشما و بانو فرزانه موافقم ولی جایزه را بدهید به من که همش به فکر بانوان هستم و طرفدار مرد سالاری برای اینکه مواظب نسوان باشند همانطور که خداوند دستور فرمودند و آدم مامور حراست از حوا شدند.

ای که دستانت ادامه نور است
وزبانت ترسیم کننده زور
رفتارت با جور همسایه است
و پیامت زلزله 7 ریشتری است
من رسالتم
ادامه آزادی است
که از میدان اما حسین میگذرد
پس  
ایستاده ام چون صندلی خالی وجود ندارد
تا انتهای خط.
لیلا لیلا جودکی     جمعه, ‏1388/03/01 ‏11:52:47

منم من آن کودک بهمن
منم آن کودک سه ماه مادر
منم زاده برف سنگین بهمن  
منم زاده فکر آن شعر مادر
منم آن شبه شعرفکر لیلا
صدای دلتنگیهای دل لیلا
منم آن فرزند سه ماه لیلا
لیک خیالی باطل بود لیلا
ز پرواز عقابی شد هراسان
رها کرد ما را در بیابان
مادر من کیست؟؟؟؟؟؟؟
لیلا یا که فرزانه.....
فرزانه بانوی شعرسایت
صبور و سنجیده سخنگوی
حمایت کرد زمن وامثال من
جان در بدن کرد شعر من
داشتم خاموش وزرد پر پر می گشتم
ساکت و انگشت به دهان می گشتم
ناگهان ندایی ز فرزانه به سایت آمد
در آن لحظه جایزه وبهروزیادم آمد
Mehdi Mehdi     یکشنبه, ‏1388/03/03 ‏08:55:01

گاهی به سبُک بالیِ یک شاپرکم
                                 دستِ بادم
                                         باز شادم                          
                                                نفسی می کشد آن خون و رگم

گاه دنبال خودم می گردم
                             پی آن کودکیم
                                   راست می گویی، کی ام؟
                                                        شاپرک ملعبه ام می کردم  

حال حس می کنم آن لحظه چرا می خندید!
                                                او مرا ملعبه خود می دید
                                                                     شایدم مونس روحش بودم  
                                                                                                  او مرا می فهمید
                                                                                                  او مرا می فهمید.
AMOOBEHROOZ behrooz     دوشنبه, ‏1388/03/04 ‏20:10:32

salam
fonte farsi  nadaram man ham dochare ghereftari shodam vali emrooz ta akhare vaghat in moshkel ra hal khaham kard az toronto be hame salam daram
vali jayezeh ra khahesh mikonam ta man nistam neghadarid
man inja gharibam
va shomaha ra kam daram
ta dobareh
khodam basham
بهروز بهروز     سه شنبه, ‏1388/03/05 ‏10:53:33

داشتم خاموش وزرد پر پر می گشتم
ساکت و انگشت به دهان می گشتم
ناگهان ندایی ز فرزانه به سایت آمد
با خوشحالی
فریاد می زد
از رضا جان عزیز
گرفتم چک را
اینک این هم پول
شعرا
ای عزیزان گلم
غم نخورید
پخش کردن آن با من
با اسانسور رفتم
این راه دراز
وگرفتم حق را
پر پرواز نبودی بامن
مدد از تکنولوری یابیدم
تا شما شعر بگید و
منم نقد کنم.
AMOOBEHROOZ behrooz     چهارشنبه, ‏1388/03/06 ‏19:43:22

salam
man dar vaterlo hastam va inja baz ham font farsi nadarand  ghoftam arz salam konam
anvar anvar     چهارشنبه, ‏1388/03/06 ‏20:07:40

بهروز گرامی

درود بر شما ، امیدوارم سفر به شما و مهربان خوش بگذره .
farzaneh farzaneh     جمعه, ‏1388/03/08 ‏04:52:58

بهروز خان قرار نشد که مارا محروم کنید از اشعار نابتون در عالم غربت ! ممنون از این که به این بخش سر میزنید.

ان قدر دلم تیر میکشد
تا به سرفه بیفتد
AMOOBEHROOZ behrooz     دوشنبه, ‏1388/03/11 ‏22:29:18

salam

ma dar vatan gharibeh
inja vatan ra faryad mikeshim
ma dar vatan gharibeh
dar hasrat yek namad irani
chesh ra
ta entehay pelk
baz kardeim
inja hameh neghaha
ya jenetik ast ya orghanik
khandeh ha estaNDARD
kardehand va mehrbani
dar kocheh pas kochehaye manteghe  bagha
ghom shodeh ast
inja aghar nabod
in chand mehraban
darya del
mandan dar in
khake sard sard tohi az eshegho mehr
yek lahzeh
jayez nabood.
بهروز بهروز     پنج شنبه, ‏1388/03/14 ‏20:09:41

سلام
من از مهدی خان و لیلا بانو و...........نوشتاری نمیبینم  بچه ها کجائید ؟ صفحه دارد با حرفهای من یخ می زند.
AMOOBEHROOZ behrooz     سه شنبه, ‏1388/03/19 ‏04:03:08

sobeh bood ke porsid savar
winstone dari?
daneie chand?
lait ast?
marde baghal kami shaer bood
vajeh ha ra midanest
midanest ke lait yani chi
va chera baziha
vaghti delshan
mighirad
bayad lait ra
tarjih dahand
va bedin tartib ast
ke delshan
dighar nemighirad
va safheh az shershan
sabz khahad shod
farzaneh farzaneh     سه شنبه, ‏1388/03/19 ‏04:57:22

بهروز خان یک جایی هست به اسم فونت صلواتی که بهتون فونت میدن . من همیشه شعرهاتون و سخت میفهمیدم چه برسه که دیگه الان فرنگیش کردین. ولی از شوخی گذشته منتظر اشعار دوستان هستم. فعلا چشمه ذوق خودم یک کمی خشکیده این هم یک متن غربتی !

چمدان صورتی ام را ایندفعه به دوش نمیکشم به مدد تکنولوژی یا هر انچه که هست قرقره های ساک به کمک دستان نه چندان ظریفم می اید. پالتوی کت و کلفت بلندم دارد هلاکم میکنم. ولی مادرم به زور توی فرودگاه تنم کرد اینجا درش نمی اورم هنوز هم مثل 5 سالگی فکر میکنم دوربین دارد. ایندفعه نه از ماشین کرایه ای خبری است نه از خانه. هیچ کس هم اسمم را عجیب و غریب روی صفحه کاغذ ننوشته است. صدای مترو توی گوشم میپیچد. باد موهایم را پخش میکند دستم را روی سرم میکشم تا مطمئن شوم از ماندگاری حجاب و در مخمصه کمیته نیفتادن >
که مرد مو بور چشم ابی پرسر تا پا  تتو مرا میخکوب میکند. نه من ایران نیستم.
نمیدانم کجا بروم. خط پیکادلی یا فیل و سیرک ؟ فیل وسیرک ؟ چمدان صورتی ام را با قرقره های قشنگش روی زمین میکشم . ادرس مهمانخانه را از جیبم در می اورم.خوب خط اجور باید سوار شوم . دوباره باد می اید و این نشانه خوبی است یعنی به زودی مترو میرسد. دیگر دستم را روی سرم نمیکشم.سینه ام را سپر میکنم و سوار میشم . دختر قدبلند و نرم و نازکی با چمدانش به من لبخند میزنند.ساعت ده شب میرسم مهمانخانه . دخترک پشت میز می پرسد: اتاق خالی دخترانه میخواهید یا مختلط. میگویم دخترانه لطفا که البته او دخترانه را از قبل با دیدن چشمهای قهوه ای و پوست تیره ام علامت زده است.
ملافه های تمیز را روی تخت میکشم . گریه کنم ؟ چرا ؟ جای که خالی است در این مهمانخانه فکسنی ؟
جای خود خودت برایت خالی نباشد ترانه جان مردم رفتنی هستند.خاله عزت میگفت وقتی رفتم خداحافظی کنم.
خودم را نیشگون میگیرم. هستی؟ هستم؟ خوشحالی؟ حالم بد نیست خوش؟ نمیدانم.با لباس میروم توی تختخواب. لباس عوض نمیکنی ؟ نه ولم کن. چشمهایم را روی هم میگذارم. تهران ساعت نه شب کافه موکا از گارسن خداحافظی میکنم. کاش میدانست که دلم انجاست. ساعت ده شب با سارا میرویم توی کوچه پس کوچه های سهیل سیگارکشی و نگاه های عجیب غریب را تحمل میکنیم
چراغ روشن میشود. چشمهایم را باز نمیکنم. حوصله انگلیسی حرف زدن ندارم. ولم کن ولم کن. دلم میخواهد پرواز کنم چراغ را خاموش کن چراغ را خاموش کن. حرف نزن حرف نزن دیوانه دیوانه دیوانه.
تاریک تاریک تو نیستی مار خاموش چراغ.
ساعت ده است. از صبحانه خبری نیست. دیدی دیر شد . ولم کن. مردم که مثل تو نیستن . با دیدن چشمهای ابی کایلی دست از سرم بر میدارد . به هم لبخند میزنیم. میگوید :" اه دیدی باز دیر رسیدم. "
میخندم دیدی دیگه غر نزن.
شروع میکند به حرف زدن لبخند میزنم این پا اون پا میکنم.میگوید "شاش داری". میگویم "اوه نه بگو ."  "کدوم اتاقی."  "هفت."
"به اتاق ناز نازیا"
"اره"
"من که مختلط گرفتم کی پول میده واسه اینکه چهار تا پسر نبیننش بگذار اونام ببینن.تازه نصف این مملکت همجنس بازن."
غرمیزند برو گم شو دیگه.
"شماره ات را بده من باید بروم. شماره اش را میدهدومیرود."
به اسمان نگاه میکنم به پنجره دربه داغون مهمانخانه بو میکشم . نه اینجا نیست. اینجا نیست مال من نیست میخواهم عق بزنم به ریش سهراب.
Mehdi Mehdi     چهارشنبه, ‏1388/03/20 ‏12:22:51

چمدانِ گُلی و صورتیت را بردار
روی دوشت بگذار
ببرش با خود از این فاصله ها
تا هوایی بخورد، دود سیاه!
که در آن عمق زمین می پوسد
بین آن همهمه ها...
نکند رنگ لطیفش برود
نکند عشق نسیبش نشود!
حیف این زیبای ست
حیف آن چشم سیاه
بِکَن این قرقره ها
masoud masoud     پنج شنبه, ‏1388/03/21 ‏12:47:43

او آواز خوش هزار را می داند
درد دل این زمان را می داند
تا راه رسیدن اندیشه عشق
او اسم شب بهار را می داند
farzaneh farzaneh     جمعه, ‏1388/03/22 ‏06:58:05

انار چشمانش دانه دانه شد و ریخت

و مگر گریزگاهی بود باران شرم را

که بر من بی چتر ریا میریخت
masoud masoud     جمعه, ‏1388/03/22 ‏13:36:32

او لحظه ی ناب این حضور را می داند
درد دل این روزگار را می داند
تا وقت طلوع صبح زیبای غرور
او اسم شب بهار را می داند
AMOOBEHROOZ behrooz     پنج شنبه, ‏1388/03/28 ‏08:36:27

dasthayam ra dar baghcheh
khaham kashat
sabz khahad shod sabz khahad shod
midanam
forogh
نارنج پرواز     دوشنبه, ‏1388/04/01 ‏16:10:48

سلام
من  دیگه شعری ندارم
فقط دوست دارم پرواز کنم
سبکتر بشم
اونقدر که از این دنیا راحت بشم
اگه دیگه نیومدم اگه روزی نبودم شعرهایم را به هم اونایی که دوست دارن برسونید
دوست داشتم خودم ای کار را بکنم اما نشد
........
AMOOBEHROOZ behrooz     پنج شنبه, ‏1388/04/11 ‏09:55:22

salam

این سرود مربوط است به ترانه فریاد استاد شجریان


فریاد
مشت میکوبم بر در  پنچه میسایم بر پنجره ها
من دچار خفقانم خفقان
من به تنگ  آمده‌ام از همه چیز
بگذارید  هواری بزنم‌
های با شما هستم
این درها را باز کنید
من به دنبال فضأی می‌‌گردم
لب بامی سر کوهی دل سهرأی
که در آن جا نفسی تازه کنم
می‌خواهم فریاد بلندی بکشم
که صدای آن به شما هم برسد
 من هوارم را سر خواهم داد
چاره درد مرا باید این داد کند
از شما خفته چند
چه کسی‌ میاید با من فریاد کند
Mehdi Mehdi     چهارشنبه, ‏1388/04/17 ‏13:08:47

نگرانم که چرا بی اثرم
من درختی بودم
ولی افسوس دگر بی ثمرم
شاخه و برگ تری بود مرا
نگرانم که چه خم شد کمرم
سایه و چتر سراسر خنکم
میوهء کِرفتر از زالزالکم
نگرانم ز غم شاپرکم
من درختی بودم
Mehdi Mehdi     شنبه, ‏1388/04/27 ‏08:42:18

من از دنیایی از باران تو را رنگین کمان کردم،
تو را با آنچه می خوانم شبی رویا صدا کردم،
                                                       دعا کردم،
جدا کردم دل از دوری،
                          دعا کردم،
                                      خدا را در خیال خود صدا کردم
رها کردم من این بند اسارت را،
                                      همین دنیای ذلت را،
                                                                 همین بی رحم بیرحمی
                                                                                                 که برچیده عدالت را
که چون بودی نبودم من،
                              اگر بودی که بودم من!؟
                                                             که چون هستم نبودی تو،
                                                                                              اگر بودی که بودی تو!؟

من از دنیایی از باران تو را رنگین کمان کردم،
تو را از فرط بی مهری شبی دنیا صدا کردم!
ashkyar ashkyar     یکشنبه, ‏1388/04/28 ‏21:00:53

امشب شعری خواهم نوشت با اشکهایت

                جاری خواهم شد بر گونه ها با ناله هایت

                                                         حرفهایم همه ساکن

                                                                           قلم ها همه بی رنگ

                                                                                                تا آن لحظه ناب

                                                                                                                  که بگویم

                                                                                                                        که خود اشکم

                                                                                                                               ای به چشمانت جاری
ashkyar ashkyar     یکشنبه, ‏1388/04/28 ‏21:05:45

... اشکیار.
Mehdi Mehdi     سه شنبه, ‏1388/04/30 ‏09:26:03

تو را روزی  بر  این محمل                      سلامی بود گرم و خالی از منت
سلامت را جوابی هست                      اگر روزی گرفتت دل از این غربت

تقدیم به فرزانه، مسعود، بهروز، لیلا و.... امیدوارم هرجا هستید سالم و شاد باشید.
farzaneh farzaneh     سه شنبه, ‏1388/04/30 ‏18:04:45

سلام !

ممنون از شعر خیلی خوبت مهدی جان ! من یک خورده از شاعری افتادم ! شعر هاتون رو میخونم ! ممنون از گذاشتن شعرهاتون در اینجا!
Mehdi Mehdi     چهارشنبه, ‏1388/04/31 ‏09:13:27

سلام فرزانه

من همچنان منتظر فرود قلمت روی باند سفید میزت هستم...داستان های متفاوت.
anvar anvar     جمعه, ‏1388/05/02 ‏09:01:31

سلام بر مهدی و فرزانه

با نظر مهدی موافقم .
بهروز بهروز     جمعه, ‏1388/05/02 ‏19:17:02

سلام
شعر هاتون را میخوانم
کار اسانی نیست
واقعا سخت است
دست مریزاد ببم
آب فندی لازم نیست؟
شعر گفتن نردبان میخواهد؟
شانس اوردیم که کمی افتادی
و فقط یه کمی از  قلمت و نه خدارا شکر  قلم پایت
خراشی دیده.
ashkyar ashkyar     پنج شنبه, ‏1388/05/08 ‏21:49:25

نمی دانی ز دوریت چه می کشم
خسته از هوا نفس به زیرآب می کشم
من به پیمان پروانه همه شب تا به سحر ...
farzaneh farzaneh     جمعه, ‏1388/05/09 ‏08:46:33

من جدی باید از بهروز و این شعرهای ناب شکایت کنم ! بهروز خان قرار نیست دیگر هر چه خواستیم بگوییم و  در قالب شعر بنویسیم  و اسمش را بگذاریم شعر !
ashkyar ashkyar     جمعه, ‏1388/05/09 ‏19:35:43

نمی دانی ز دوریت چه می کشم

               خسته از هوا نفس به زیرآب می کشم

من به پیمان پروانه همه شب تا به سحر

                            ز اشک شمع هجر گل به آتش می کشم


برای تو ای نگهبان پیشین دختر آفتاب این یادگار روزهای سرد.
ashkyar ashkyar     جمعه, ‏1388/05/09 ‏19:38:00

این روزا راحت ترین کار ما آدما زود قضاوت کردن است.
                                                                                              اشکیار
افسر افسر     یکشنبه, ‏1388/05/11 ‏19:48:26

نوشته ها پیشرفت خواهند کرد.
                                کتابها آزاد خواهند شد،
                                                             و من برای همیشه سکوت خواهم کرد.
ashkyar ashkyar     یکشنبه, ‏1388/05/11 ‏22:24:08

امرداد ای برج جاده های آمدنها و رفتنها،
                                                          کنون که رفتندند یاران،

                                                                         چگونه امواج پر تلاطم دلی بی جفت را آرام بگیرم دست،

                                                                                  چگونه برکشم سایه به زیر آفتابی تند زبان که تا نخشکد خون دلی
                                                                                                                                                                   
                                                                                                                                                            هیچ نگیرد آرام.
ای کیانا خدای بنده، ای خدای کیانا خدای.
من بغض نشکسته ام مرا فریادی کن

                       من خشکیده بوسۀ گل و مرگم مرا آوازی کن

                                     من  کهنه حسرت کویرم ،مرا چشمه کناری کن...                                    اشکیار
farzaneh farzaneh     دوشنبه, ‏1388/05/19 ‏11:52:00

حالا چرا سکوت ؟
انگار بعد از گوشزد بسیار هنری بنده به بهروز بهروز از نردبان شعر و شاعری افتاد ! دست مریزاد به خودم که این قدر هنرمندم! می خواستم بگم که بنده اصولا مزاح کردم ( البته یک بخشیش هم جدی بود ها) ولی منتظر اثر ها تون هستم و همیشه به این جا سر می زنم. لیلا خانم را چند وقتی است اینجا ندیده ام ! فکر کنم ایشان هم از نردبان شاعری افتاده اند!

این هم یک تکه که جدیدا گفتم ! البته خیلی احتیاج به نقد و بررسی داره!! یک مقدار هم خاصیت های فمینیستی داره  و ممکنه مورد هجمه برخی از مرد سالار ها قرار بگیره! ولی من ترجیح میدهم که شهید راه فمینیسم شوم !! این شهادت هم به نوبه خود رسم خوبی است ! آدم را خلاص می کند ازشر همه چیز

فرض کن که می توانستی مانند نیاکانت تخم بگذاری ! آن وقت راحت می توانستی آن را در لانه رها کنی و بروی سر کار! آن وقت نه نیاز به مرخصی حاملگی و بعد از حاملگی بود و نه عدم استخدام به علت حاملگی ! فرض کن می توانستی بروی و نان در بیاوری !!! فرض کن سر زا نمی رفتی ! فرض کن ...

راستی من یک پیشنهاد دارم : می تونیم یک بخش به تولد کیانا اختصاص بدیم و هر کس هر پیامی یا یادواره ای داشت در اون جا بگذاره تا بقیه هم بخو نن !
بهروز بهروز     سه شنبه, ‏1388/05/20 ‏22:22:41

سلام

ا -اولا من در سفر بین قاره ای بودم
2- وندیدم پیغامت را
3- شهید راه فمینیسم شوم !! این شهادت هم به نوبه خود رسم خوبی است ! آدم را خلاص می کند ازشر همه چیز
4-منتظریم
5-زود باش
6-فرض کن سر زا نمی رفتی ! فرض کن ..
7-بد شانسی ما
وبقیه اش بماند تا دوباره نردبانی بیام .
لیلا لیلا جودکی     چهارشنبه, ‏1388/05/28 ‏10:45:14

سلام سلام سلام .....
سلام برتمام دوستان
سلام برفرزانه خانم آقا مهدی آقابهروز و دوست جدیدمان
ببخشید که جواب سلام هایتان را دیر دادم و به سایت هم سری نزدم .مدتهاست که دو شیفته سر کار میرم حتی جمعه ها هم سر کار میرم .و شب خسته خونه می ایم که باید هنر کنم وخانه داری کنم .(ای امان از مرد سالاری).البته به لطف خدا یک هفته توی تخت دارم استراحت می کنم (به خاطر عمل جراحی که داشتم)و امروز که تونستم کمی راه برم سعادت پیدا کردم سری به سایت زدم و از اشعار زیبایتان لذت بردم.امیدوارم همیشه موفق وسالم باشید
لیلا لیلا جودکی     چهارشنبه, ‏1388/05/28 ‏10:46:18

من منم  
فریاد از منم
          اسیر من منم
                     رها  ز من  
                                این من منم  
اینجا منم  
         آنجا منم
                کجا منم  
بی جا منم
        بی تن منم          
                بی روح منم
         
              بی جان منم  
               بی جا منم
Mehdi Mehdi     پنج شنبه, ‏1388/05/29 ‏20:03:52

سلام
امیدوارم بهبودی زودتر حاصل بشه و همچنین بیشتر به ما سر بزنید.
farahnaz فرحناز     جمعه, ‏1388/05/30 ‏21:30:57

سلام لیلا جون
امیدوارم همیشه خوب و سرحال باشی و کارهات هم سبک بشه که بتونی بیشتر به سایت سر بزنی
من فقط خواننده ی این اتاق هستم  و همیشه از حضور همگی شما نویسندگان و شعرا لذت می برم
Mehdi Mehdi     شنبه, ‏1388/05/31 ‏14:26:14

دلم گرفته و از بی خبری بیزارم
قسمتم کِی شود آن گل به مزارت آرم؟
سراغت آمدم و نام کیانا نبود!
پس کجا گریه بریزم کجا گرفتارم؟
دوری خواهر و کتمان برادر جرم است!
خواهرم آیه بده تا که قدم بردارم
فصل دل می رود و فصل سفر نزدیک است
راه تو مقصد من, گو که برید افکارم
چاره ی در به دری نیست جز اسکان, سحرم
در شفق مانده و از ذوق سفر بیدارم
Mehdi Mehdi     سه شنبه, ‏1388/06/03 ‏11:23:18

هر کس از شهد زبانی طلب یار کند
                                              یار آزاده و منصور گرفتار کند
دست استادِ نوازنده این جُنگ طرب
                                             کوک این پیکره غم زده تار کند
لیلا لیلا جودکی     چهارشنبه, ‏1388/06/04 ‏18:56:12

آفتاب آمد مه رفت
صبح آمدشب رفت
شادی آمدغصه رفت
لبخند آمد اندوه رفت
باران آمد غباررفت
خدا آمد شیطان رفت
Mehdi Mehdi     یکشنبه, ‏1388/06/08 ‏07:36:32

نیامدم که جان دهم
                        هرآنچه خواهی آن دهم
نیامدم شروع کنم
                        جدا زتو طلوع کنم
نیامدم سحر شوم
                        خمیده تا کمر شوم
نیامدم به سر روم
                       شکسته بال و پر روم
نیامدم تبر زنم
                       لگد به پشت در زنم
نیامدم که از تو
                      گل بگیرم و به تن زنم
نیامدم که بی تو
                      پل ز ماه تا چمن زنم
نیامدم به جنگ تو
                      که پای در کفن زنم
نیامدم به سوی تو
                      که راهِ کوه کن زنم
نیامدم که تا ابد
                     عدم به خویشتن زنم
m-h.kazazi MoHSeN     دوشنبه, ‏1388/06/09 ‏19:48:15

سلامی چو بوی خوش آشنایی...
نماز روزه تون قبول.ببخشید ما یه چند وقتی نبودیم ، زندگی و گرفتاری درسته ما نبودیم ولی  خدا را شکر تو این مدت کوتاه  ظاهرا خیلی از دوستان با ما همراه شدند و جای خالی ما را گرفتند که نکنه یه وقت دلتنگ ما و شعرهایمان شوید...به هر حال خدا کمک کرد تا ما الان دوباره در خدمت دوستان باشیم البته قبلا من تو قسمت تالار گفتگو پیامی نوشتم ولی از ذوق اومدنمون کسی تا حالا جوابشو نداده که جا داره از لطفتون تشکر بعمل بیارم.
و آخرین سرودمو که همین امروز به اتمام رسید تقدیم دوستان کنم به نام رمضان نامه...
m-h.kazazi MoHSeN     دوشنبه, ‏1388/06/09 ‏20:05:14

رمضان نامه
.مژده دهی چون شود ارض و سماء پر ز نور / سالِ دگر سر رسید ماهِ نو آمد ز دور

موسم مهمان شدن بر سر ِخوانهای اوست / بر سر ِخوانها خدا،هین مشوی ران به دور

نان و نمک گیر ِ  او  کی شِکند عهدِ  خود / گر شِکنی عهدِ خود پس نروی سویِ نور

سور ِدو عالم ز ِتوست شور ِجهان بر تو است / جان و دلم سور ِ توست،در سرمان شور ِ سور

یادِ فقیران نما   تا ببری یاد ِ ما  /  این سخنی از خدا  تا که مباشی فَخور

هر شب ِ عمرت چو قدر  تا برسد صبح فَجر / گر شکنی عمر ِ هجر، پس نتوان شد صبور

کی بسَراید دعا ، حاجت ما کن روا / محسن عاشق مرا  تا برسانی به نور.

9/6/1388
10/9/1430
«محسن»
التماس دعا
ashkyar ashkyar     دوشنبه, ‏1388/06/16 ‏20:09:15

به تو نگریسم دیدم که نیستم
به خود نگریستم دیدم که چیستم  
                                   من نیستم بی تو                            
                                                    من بی تو نیستم          
گر هستم با تو هستم
                                گر نیستم بی تو نیستم              

هستی مراست همه تو
این راز نهفته توراست همه تو
                                              اشکیار   زمستان 87
ashkyar ashkyar     شنبه, ‏1388/06/21 ‏19:43:03

و حرمت شکسته شد و دیگر هیچ
من خواب دیدم خود به چشم خویش
که فریاد برداشته اند یادگاران من هر نفس
چه سخت است نفس کشیدن به کنج قفس
                                                      آه ای زندان بان
                                                                     رهایش کن که فریادش جهانت را بسوزاند...


                                                                                                                        م.اشکیار
Mehdi Mehdi     دوشنبه, ‏1388/06/23 ‏14:25:56

ببین چه نیک طالعی به نامت افتاده
                                                 گلی ز باغ ازل در بهارت افتاده
تفألی بزدیم بر صحیفه حافظ
                                                  ببین چه مخملی بر آن نگاهت افتاده
بهانه ای تو برای ز خود جدا گشتن
                                                  نه چند بیت که صد غزل برایت افتاده
به بیکران که رسیدی ببین که در گذرت
                                                  شمیم شعر و ترانه ز کامت افتاده
ز بغض اول گریه به ابر بارانی
                                                   قسم که خلوت لحظه به یادت افتاده
هوای بر سر ما گر ز روی تنهایی است
                                                   چگونه این همه عاشق به دامت افتاده!؟
hirin$ hirin$     دوشنبه, ‏1388/06/23 ‏21:20:49

برای آنکه "عدمت" معنا نیابد
"بودنت" را بی معناترین واژه زندگیم گذاشته ام!
anvar anvar     سه شنبه, ‏1388/06/24 ‏01:01:35

سلام بر دوستان خوب اشکیار ، مهدی و شیرین عزیز

خوب خوب ، نغز نغز . شیرین و لطیف چون جاری رود . چون وسعت دشت و استواری کوه .احسنت بر شما .
ashkyar ashkyar     سه شنبه, ‏1388/06/24 ‏13:56:19

دورود به شما عزیزان
از نظر گرم شما انور خانم بسیار ممنونم. توجه شما مهربان یار  بسیار به من دلگرمی می بخشد.
                                                                                 
                                                                                         پیروز و شاد باشید
ashkyar ashkyar     چهارشنبه, ‏1388/06/25 ‏20:06:00

آن شب من هم تنها نبودم
شب می رفت و سحر بود و دمی مانده به صبح
من با من بود و من بی خود شده از من آمده بودم بی چشم
آمده بودم از گاهِ خلوت دل و آیینه
پیچیده بود در سرم نوای محفل دل
                                      که مدام بانگ می داد مرا به کلامی
همچنان می آمدم
در چشمم شبنم گل
در قلبم تپش سرخ کلامی
در دستم قلمی پر ز مرکب شده از شهد گلی
خواستم که بنویسم
              کاغذم سینه دشت
              سینه را بود نشانی
                                 زِ پر ریختۀ بال کلامی
                                  که چه آشنا بود کلامش به دلم
                                  یاد آوردم آن خوش قدم سحری را زاده ز شب
                                  شبی را که من از او، بی خود شده از خود آمده بودم
...آمده بودم
در سرم یاد تو بود
در چشمم اشک تو بود
در قلبم زمزمۀ وصل تو بود
در دستم دستان تو بود و من نمی دانستم
 و من نمی دانستم آن دم تو در منی و من اندر تو...
                                                                                                   م.اشکیار
hirin$ hirin$     شنبه, ‏1388/06/28 ‏14:27:20

پدربزرگم حبه قند را با نان سنگک می خورد

پدرم قرص قند را با نان بربری،

من ماندم و چند دوز انسولین و نان رژیمی!
ashkyar ashkyar     یکشنبه, ‏1388/06/29 ‏02:06:44

تقدیم می کنم به خالق هستی، پروردگار جهانیان...
------------------------------------------------------------
در طلب مهر تو چشم به نیاز آمدم
                         مست می دست تو بی پرو بال آمدم
 
کشته مرا هجر تو دامن اشک دست تو
                         دست زمن بر مکش من که به ساز آمدم

در پی این دامگه من نه به خود آمدم
                         دام مرا خوانده بود چون به قضا آمدم

در پرده این عاشقی مانده به چشم حیرتی
                         چشم کجا باز کنم خوش که به دل آمدم

در گذر از کوی تو در خم هر موی تو
                         گشته نهان راز تو من به کجا آمدم ؟

دوش مرا خوانده ای طاقت جان برده ای
                        جانم هزار بر بگیر بین که ز جان آمدم

پیش ز من گفته ای گنج نهانی منم  
                         کاشف آن من شدم چون ز گوهر آمدم

تا که بر خاک شدم از پی تو زار شدم
                         کی زپی نوش بهشت  لب به می تو آمدم
                                                                                                 م.اشکیار
Mehdi Mehdi     یکشنبه, ‏1388/06/29 ‏14:01:08

سلام و سپاس

بسیار زیبا و پر معنا....
farzaneh farzaneh     جمعه, ‏1388/07/03 ‏04:02:35

شیرین به نظرم این یکی از بهتریت شعرهایی بود که گفتی

و اما من و شعر و نویسندگی !

از نردبام شاعری که بیفتادم و پایم بشکست !

ولی آدم باید خودش رو ببخشه!
ashkyar ashkyar     یکشنبه, ‏1388/07/19 ‏11:25:20

یک زخم و هزارآسمان

آن روز تن جنگل به زیر پای سنگین وسیاه آن صیاد به خود می لرزید، آن روز دل جنگل به زیر اشکهای بال پرندۀ زخمی همه پر زخون بود، آن روز پوست جنگل میان پنجه های تیز آفتاب بی آمان می سوخت.
آری آفتاب زبالا می دمید و می دمید و پرندۀ زخمی گاهی به بالا و گاهی به پایین می پرید و می پرید و به دنبالش صیاد می دوید و می دوید.

پرندۀ زخمی با اندکی غذا به سوی لانه اش در پیش بود، ولی تن او همه پر زدرد بود و به خود می پیچید. جنگل کورۀ آتش بود و صیاد تیر تشنه ای از کمان مرگ از پیش و پرنده رو به حیاط لانه اش در پیش، و گویی آفتاب پنجه هایش را به گلوی تشنۀ جنگل می فشرد تا پرنده را در خود ببلعد، انگار که او هم صیاد دگری بود تشنۀ خون. همچنان صدای خس نفس صیاد به گوش پرنده نزدیکتر می شد و پرنده خسته تر اما پر زامید دیدار جوجه هایش شتابان پر می زد، رد خون تنها نشانۀ صیاد بود از پس طعمه اش، و جنگل تنها گریزگاه پرنده.

آفتاب که در حیاط آسمان مشغول بازی بود و خود نمایی می کرد با دیدن این همه استقامت و فداکاریِِ پرنده خجل شد و شرمسار از این دوستی صیاد، آفتاب به خود آمد و بادها را راند و ابرها را خواند، بغض آفتاب شکست و بارانی شد، جان جنگل تازه شد و زخم تنش دشتی از گلهای سرخ لاله شد.
دیگر نه ردی مانده بر جای و نه زخمی بر تن و نه صدای پای صیادی به گوش این جنگل، صیاد خسته بود و افتاده بر راه، چنان که می خزید لرزان و ترسان و گریزان از این مهر باران، حالا دیگر صیاد بود و رد سیاه پای خویش بر تن خاطرجنگل و چشمهایی که سایه اش را انکار می کرد.
ودیگر آن پرنده تنها نبود اوبود و آفتاب مهربان و ابر دل نازک و باد بهاران، پرنده آهسته آهسته به لانه اش نزدیک میشد، آن لانۀ پرز جیک جیکِ انتظار، انتظاری از پی پرندۀ مادر.

نم نم آن جنگل پر زهیاهو رنگ خواب خورشید به خود می گرفت و برکه هایش عکس مهتاب را در خود نقاشی می کردند،
ودر دل جنگل رقص باد میان درختها گهواره ای شد جنبان، که با لالا یی خوشی از زمزمۀ باران و برگها، آرامشی را آرام آرام به مردمکهای پشت پنجره هایش جاری می کرد، و ماه در خوابشان می درخشید تا به رؤیاهایشان رنگ امید ببخشد.

                                                                                                                                                    78/7
                                                                                                                                             م.اشکیار
anvar anvar     دوشنبه, ‏1388/07/20 ‏09:10:01

سلام بر اشکیار خوب

احسنت بر این قلم شیوا و امیدی که در جان شماست و بر جانهای ما پرتو می افکند . حضورت در این سایت مستدام باد .
بهروز بهروز     سه شنبه, ‏1388/07/28 ‏01:55:57

سلام
هیچ آدابی وترتیبی مجوی     هر چه میخواهد دل تنگت بگوی
من هم بنا دارم شروع کنم
سایت را چک کردم دیدم خوشبختانه جوائز هنوز سر جاشه
شوق دیدار تو لبریز شد از جام وجودم
شدم آن شاعر بی ذوق که بودم
وگذاشتم زنبیلم را در صف
خانم نوبت من است
من از صبح اینجا بودم
وپیتم را در شعر ذوب کردم
وشعرم پیتی شد
وچون پیت در نداشت
آنرا در پیت گذاشتم.
ashkyar ashkyar     یکشنبه, ‏1388/08/03 ‏13:15:41

آنگاه که به هنگام صبح، آفتاب را صبحانه ای گرم کنار نگذاشتی                                                              
                                                                 شب فرا خواهد رسید
                                                                                  و خواهی دید قهر مهتاب را از پشت پنجرۀ خستۀ چشمانت

                                                                                                  و باش که تنهایی طلوع خواهد کرد بر آسمان خانه ات

                                                                                                                                                        م.اشکیار
ashkyar ashkyar     پنج شنبه, ‏1388/08/28 ‏13:11:25

" اشک شب "

من امشب با ماه ستاره ها گفتم
     از دوری ای شمع با گل سوختنها گفتم
               دلتنگیهایم را با شب رازها گفتم
                        من در گوش سکوت از فریادها گفتم
                                بر بالای کوه درد من از سقوط گفتم
                  من امشب با ماه ستاره ها گفتم
                                                       از چشم خود با  آسمان اشکها گفتم
                  ای اشکیار من با تو از دستهایش امیدها گفتم
                            من آن شب از تو شعر گفتم و
                                                                    تو رفتی و من
                                                                          حرفهایم را با ماه ستاره ها گفتم...  
                                                                                                                     87/2/1    
                                                                                                                                  م.اشکیار
farzaneh farzaneh     یکشنبه, ‏1388/09/01 ‏19:56:07

به اتوبوس نرسیدیم.  شیوانی گفت اه اه اه! حالا باید ده دقیقه دیگر اینجا صبر کنیم.
داشتیم می رفتیم خاکسپاری پدر بزرگ جیمز

سارا با بی خیالی سیگارش را روشن کرد. من هم به مادری نگاه می کردم که داشت بچه اش را دعوا می کرد. : جاشوا کار زشتی کردی دم آن گربه را کشیدی. شیوانی دوباره شروع کرد به غر غر ! این جا سیستم اتوبوس هایشان خوب نیست . کاش کشور خودم بودم می پریدیم تو ماشین و می رفتیم .

شیوانی کشور تو؟ تو از سری لانکا می آیی شیوانی ! آن جا اگر ماشینت را آتش نزنند باید شکر کنی ! سارا گفت در حالی که پک محکمی می زد به سیگارش.

به بقال محلمان که داشت رد می شد سلام کردم. شیوانی با بی حوصلگی گفت حالا تو دیگر شدی استاد روابط عمومی !
گفتم ما رسممان است که به بقال محلمان سلام کنیم !
بقال محل ! بقال محل ما که جیمز نبود با یک عالم موی بور ! بقال ما حسن آقا بود. حسن آقای آبله رو. مادر بزرگ می فرستادمان که برای ظهر ماست بگیریم. حسن اقا هیچ وقت ماست نداشت! همه اش دم ظهر تمام می کرد! و همیشه هم می گفت جخ تموم شد ! انگار دلم تنگ شده است ! دل تنگ ! باید زنگی به مادر بزرگم بزنم و بگویم برایم از ان قورمه سبزی ها بپزد و من بشینم روی زمین کنارش و او با پدر بزرگم یکی به دو کند!
شیوانی گفت اه باز هم دیر کرد ! شما دو تا هم  که عین خیالتان نیست!
سارا سیگارش را خاموش کرد و گفت خوش به حال جیمز حد اقل می بیند که پدربزرگش میرود توی خاک و تمام می شود برایش!
مگر تمام هم می شود ؟
نکند پدر بزرگ من مرده باشد؟ نکند به من نگفته باشند ! نکند دارم با خیال راحت در حالی قورمه سبزی میخورم که نیست ؟

بلند گفتم باید زنگ بزنم به پدر بزرگم

سارا گفت پدربزرگت مرده است . دو ماه پیش هم برایش زار زدی و تمام شد .
anvar anvar     سه شنبه, ‏1388/09/03 ‏08:59:46

سلام بر فرزانه ی عزیز

وقتی کمتر به سایت سر می زنید ،دلمون خیلی براتون  تنگ میشه ، متنهاتون  خیلی با احساس و عمیقه . قلم رو زمین نگذارید و بیشتر به نور و آفتاب بنگرید تا تلالو انوار زیبای آن در  نوشته هاتون بیشتر منعکس شود .

                                                                                                                 موفق باشید .
Mehdi Mehdi     سه شنبه, ‏1388/09/03 ‏09:38:03

سلام فرزانه
با چند خطی که می نویسی ما رو به دنیای خودت می بری...
ashkyar ashkyar     چهارشنبه, ‏1388/09/18 ‏01:15:07

"خاطر تو"
برای خاطر یاد تو

                 خاطره ای از یاد رفته ترینم

از مرغ عاشق
                در نسیم

                     نغمه ای در خاطر چیده گلی:

                                                      از باد غرور

                                                               بر باد رفته ترینم

لای آن کهنه کتاب

                      ناخوانده قصه ای

                                                پر غصه ترینم ...
                                           
                                                                                                       م.اشکیار
Mehdi Mehdi     یکشنبه, ‏1388/09/29 ‏08:02:06

خداحافظ غروب شهر پاییز
                                   غروب شهر این صبح دل انگیز
خداحافظ طلوعت ساز خورشید
                                  منور از فروغت شاخه بید
خداحافظ تو راهت مه گرفته
                                  تو از خیس نگاهت دل گرفته
خداحافظ تو آرامشترینم
                                 تو هر رنگت به رنگ عشق بینم
خداحافظ سکوت سرد پردیس
                                 تن گرم درختت تا کمر خیس
خداحافظ درونت یاد یاری
                                 تمام خاطراتت یادگاری
خداحافظ دلیل هر بهانه
                                چو اشکم بی قرار و دانه دانه
خداحافظ پریدن های از خواب
                                صدای غرش باران بی تاب
خداحافظ هوای سرخ و آبی
                                انار قرمز و چتر عنابی
خداحافظ به سر گیسو طلایی
                               صدای خش خشت چون لای لایی
خداحافظ ز غصه سینه لبریز
                               خداحافظ طلوع شهر پاییز
ashkyar ashkyar     جمعه, ‏1388/10/25 ‏02:00:59

دورود به همه و همچنین به شما مهدی عزیز شع پاییزتون بسیار زیبا بود رنگین شده به هزار رنگ پاییزی...
                                                                                                                                         پایدار.
ashkyar ashkyar     یکشنبه, ‏1388/11/04 ‏01:21:29

در این سال سی از روزم            
                                   سایۀ پیری افتاده به روزم    
                                                                                                       
   گویی که بازِ پیری مرا، چنگ می زند                                              

                                             آن سیه موی مرا رنگ می زند

       در دیار تشنگان خون گرم ساغری در دست شدم

                                                   فغان از دست این یوسف کشان در کلبۀ احزان شدم
       
      سوختن چشم مرا با رفتن یارم ببین  
                           
                                          گفتگوی قفس و آن مرغ بی جانم ببین...    
                                                                                                                      م. اشکیار
بهروز بهروز     پنج شنبه, ‏1388/11/29 ‏00:17:49

سلام
ما در وطن غریبه
اینجا وطن را فریاد  می کشیم
ما در وطن غریبه
در حسرت یک نماد ایرانی
چشم ها را
تا انتهای پلک باز کرده ایم
اینجا همه نگاه ها
یا ژنتیک است یا ارگانیک
خنده را استاندارد کرده اند و
مهربانی در کوچه پس کوچه های منطق بقا  گم شده است
اینجا اگر نبود
این چند مهربان
دریا دل
ماندن در این
خاک سرد سرد تهی از عشق و مهر
یک لحظه
جایز
۲۸ بهمن ماه ۱۳۸۸ ، سه قلعه
بهروز بهروز     پنج شنبه, ‏1388/11/29 ‏00:29:09

صبح بود که پرسید سوار
وینستون داری؟
دانه ای چند ؟
لایت است ؟
مرد بقال کمی شاعر بود
واژه ها را می دانست
می دانست که لایت یعنی چه
و چرا بعضی ها
وقتی دلشان
می  گیرد
باید لایت را
ترجیح دهند
و بدین ترتیب است
که دلشان  
دیگر نمی گیرد
و صفجه از شعرشان
سبز خواهد شد
۲۹ بهمن ۱۳۸۸ سه قلعه
ashkyar ashkyar     سه شنبه, ‏1388/12/11 ‏20:08:48

دلم گرفته...

دلم عجیب گرفته است ... و هیچ چیز مرا از هجوم خالی اطراف نمی رهاند ... نه هیچ چیز...
نه من سهراب نیستم.

من تنها دوست دارم سوار بر قایق سهراب
                                                   دورشوم از این شهرو پیدا کنم خانه دوست را
من می خواهم

     با فریدون از همان کوچۀ قدیمی که دیگر هیچش نمی بینم مهتابی
 
                                                                                     گذر کنم

                                                                                         و فریاد کنم  

                                                                                              ای برادر جان تفنگت را زمین بگذار...
   بگذار با آن زن تنها در آستانۀ این سرما

                                              فروغ را کنار بنشینم گرم
                                   
                                                                   و از اتاق پر از مهرش، فریاد بزنم
                                                     
                                                                                که آفتاب می شود... نگاه کن...
                   
                                                                                          که دیگر این پرنده مردنی نیست
                       
                                                                                                                     پرواز را به قلبت بسپار.

من می خواهم

   گذر کنم این زمستان را

              با گرمی دست اخوان ،که هیچ نیاورد به اکراه دست از بغل بیرون
                           
                                                                                                  که سرما...

                           
و فریاد کنم بامداد را

        که روزگار غریبی است نازنین آری...

         سر، بردار، که پریان
                       گذشتند از این غم نان

                                     بنگر که اینک به جرم نفس
                                                   
                                                       باز هم

                                                      خوردند مهر قفس...
کجاست نادر، آن نادر مرد روزگار

  می خواهمش بگویم

                   آن خون و خاکستری را که در غربت قلم زدی ز خون دل
                           
                                      من در دیار خود با تمام وجودم، از این تن زدگانِ از تن
                                           
                                                                                   تا مغز استخوانم چشیدم تن تن تن...
دوست دارم

    دستهای سیمین را

                آن شیرزن شیرین را

                               سجاده بگیرم سر
             
                                                       و فریاد را از گلوی سبز لاله های  خویش،  
             
                                                                                     بخوانم
                                 
                                                                         دوباره می سازمت وطن
                                                   
                                                                             اگر چه با خشت جان خویش...
*میان این همه غوغا

     دستان تو امیدی را لمس می کرد

              که می برد سوز یأس دستانم...
                                                                                                                                           م.اشکیار

*آمده از شعری از همین قلم به نام "اینک ماییم دو تن"
Mehdi Mehdi     دوشنبه, ‏1389/01/23 ‏15:23:41

دلم تنگ شده برای دوستانی که اینجا مطلب می نوشتند!
Taraneh Taraneh     دوشنبه, ‏1389/02/20 ‏18:41:12

سلام، اشکیار!عجب شعر زیبایی.... خیلی جالب بود...کنار هم گذاشتن نشونه های شعرای مختلف خیلی به جا بود
ashkyar ashkyar     شنبه, ‏1389/02/25 ‏11:07:41

درود به شما ترانه عزیز جاتون توی سایت خیلی خالی بود، و بهتره بگم حضور دوستان قدیمی کیانا در این سایت به نظر من خیلی باید بیش از این باشه، که ما بتونیم بیشتر در مورد کیانا و ویژگیهای عالی او ... بدونیم و از حضور پر ارزش شما دوستان کیانا در این سایت استفاده کنیم.

و ممنون از نظر پر مهرتون...
pejvak pejvak     سه شنبه, ‏1389/03/04 ‏16:51:28

نمیدانم چرا؟
هروقت به کاغذمن رسیدم این قلم از دل نوشت
                   هرچه دراین دل بود بر صفحه کاغذنوشت
حی بگفتم ای قلم پنهان بداراین رازدل
                   این شوریده را رسوانکن براهل دل
آبروداری بکن تودرمیان مردمان
                  این پردرد را پنهان بکن ازاین وآن  
ازچه روتومینویسی حرف من درهرکجا؟
                  هرکجاکاغذبودتومینگاری بحرما؟
ناگهان گفتا:مقصرمن نباشم ای رفیق
                 هرچه دراین دل بودگوییم رفیق
گفتمش:مارارهاکن ای قلم
                بگذارتنهاشویم بادردوغم
سالهاست تنهاشدم باکاغذی
              کاغذی که جان ندارد بی قلم

                                                                                                                                                  م.ج-پژواک
pejvak pejvak     پنج شنبه, ‏1389/03/06 ‏20:38:36

غروب جمعه که میشه-دلم میگیره
دلم برای دیدنت- بهونه گیره
                                       
                                          غروب جمعه که میشه-چشمام به در دوخته میشه
                                          اشک چشمام دونه-دونه روگونه هام رون میشه

غروب جمعه که میشه-دلم بهونه گیرمیشه
دلم برای دیدنت روزوشباجمعه میشه



                                                                                                                                                  م.ج-پژواک
بهروز بهروز     پنج شنبه, ‏1389/03/06 ‏21:13:39

سلام
کوچه ها  را چه کسی آب خواهد پاشید
آتشدان سماور را چه کسی پر آتش خواهد کرد
وقندان را چه کسی
آن عزیز از کوچه آگاهی ما که آب پاشیده ایم
کی عبور خواهد کرد
با خود نسیم جاودنگی را خواهد آورد؟
از که بپرسیم؟
که کوچه ما که کوچه ما که دیگر کوچک نیست
تحمل این همه بی تابی را چگونه بر تابد.
farzaneh farzaneh     پنج شنبه, ‏1389/03/27 ‏08:08:29

و مگر تو

دو سنگ قبر بر چشمان من نکاشتی؟

پس گلابت کووو ؟
farahnaz فرحناز     یکشنبه, ‏1389/03/30 ‏20:48:44

فرزانه ی عزیز خوشحالم که دوباره تو این اتاق می بینمت.
ashkyar ashkyar     پنج شنبه, ‏1389/04/10 ‏12:18:47

من مرگ را آنجا دیدم
من مرگ را آنجا دیدم

 من مرگ را در خشکیده قلمی دیدم
                                              که آبی جانش را سرخی حکمی کردند بر تن
                                                                                         آنجا که هر فریاد نقش سکوت می گرفت
 

من مرگ را در پنجه های مشت شده ای دیدم از سنگ
                                                                   آنجا که هر سنگ تکه تن پوش روسبیان می شد
                                     
                                                                                                روسبی، آن لحظه ی ناب معصومگی

من مرگ را آنجا دیدم
                   به چشمانی که انتظارحلقه ی اشکی بود

                                                              که جاری راهش را نشان از مسافری بی نشان می گرفت


من مرگ را در آواز پرنده ای دیدم
               
                             که تنهایی ترانه اش را قفس می سرود

من مرگ را آنجا دیدم
                    درکوچه ای قدیمی

                                  آنجا که هیچ خانه ای را صدا بر نمی آمد مگر خش خش برگزانش
                                       
                                                                                           برگها...

                                                                                              آن سالها کهنه تن پوش تن خلوت خانه اشان


من مرگ را آنجا دیدم
               در جشنی پر زهیاهو

                                   آنجا که تازه عروسش

                                                         کهنه معشوقی بود که عاشقش را در بازار بی دلان حراج می زد به سکه ای



من مرگ را بر تن انسانی دیدم
                            که زیر هزار سؤال بی جوابش می خمید

                 مرگ را بالای درختی دیدم بی لانه

                     به زیر برکه ای خاموش

                                                            ونه در جسم بی جانی بر دوش...

                                                                                                               م.اشکیار
maryam مریم     دوشنبه, ‏1389/04/14 ‏16:56:56

ممنون اشکیار عزیز شعرتون زیبا بود.
غریبه غریبه     چهارشنبه, ‏1389/04/23 ‏20:23:46

سقوط، آزاد می شود... گاهی
گام هایش، این مسیر را از بر بودند و حافظه سنگفرش آنجا، پر از حرفهای ناگفته دخترک.
مدتی بود که در این مسیر تردد می کرد، تنها، گهگاهی که شاهدی می خواستند، کسی می آمد، لحظه ای و می رفت، به سرعت.
سن و سالی نداشت، شاید 22 یا 23 سال.
آن روز هم با قدم هایی نه چندان تند، مسیر مشخصی را طی کرد و بر روی اولین صندلی، کنار درب اتاق شعبه ارجاعی اش نشست.
سرش پایین بود و سعی می کرد، با دیدن کفش ها، شخصیت افراد را حدس بزند.
سربازی از دور می پاییدش.
سعی می کرد سنگینی نگاهش را تحمل کند، ولی آنجا همه چیز سنگین بود، حتی عقربه ها، و زمان به کندی قرن.
به نقطه ای خیره شد و به فکر فرو رفت؛
درست یک سال و 8 ماه پیش، در دانشگاه با هم آشنا شده بودند
یک ماه پس از آشنایی، سفره کوچک عقد، مهمانانی اندک و صیغه ای که خوانده شد، نامفهوم، و بله ای که در گلو شکسته شد.
سه هفته بعد، دعوایی بی خود و بی دلیل، بهانه ای، مرافعه ای ... و قهری طولانی...
با صدای فریادی به خود آمد، همچنان که سرش پایین بود، افراد را از نظر می گذراند.
دمپایی های پلاستیکی، شلوارهای راحتی با فاقی بسیار بلند و دم پایی کوتاه و تنگ؛ پاهایی که کشیده می شدند و صداهای لرزان افیونی، 1... 2... 3... 4 نفر.
و او هنوز منتظر هم سرش... خواهان...
افکار لعنتی رهایش نمی کردند...
لبخندی تلخ بر گوشه لبانش نشست و خاطره ای تلخ تر در ذهنش مرور شد...
4 ماه بعد از قهر، در دانشگاه، و کادویی جهت آشتی، یک سکه بهار آزادی، هدیه دانشگاه به زوج های دانشجو (!)، و کافی بود برای اسارت؟!
بغضی بر گلویش سنگینی می کرد، چشمانش می سوخت.
چند باری پلک زد، قطره اشکی بی پروا بر رخسارش غلطید؛ دخترک با واهمه پاکش کرد و سرش را آرام بالا گرفت.
سرباز همچنان خیره به او، با لبخندی موزیانه.
دخترک دوباره به تنهایی خویش خزید.
افکارش از هم گسیخته بود، از ته دل دعا می کرد که بیاید.
هنوز هم با دیدنش احساس امنیت می کرد، به او یاد داده بودند که حامی زن، این موجود ضعیف، تنها شوهرش است.
سعی می کرد خود را قوی جلوه دهد، ولی لرزه ای که بر اندامش افتاده بود، چیزی جز این می گفت.
گوشهایش را تیز کرد تا صداها را از هم تمییز دهد؛
در گوشه ای، پیرمردی جهت حکمیت...
گوشه ای دیگر، صدای کودکی، می گریست، و مادری، لعن و نفرین می کرد، مردی را...
در گوشه ای دیگر، صحبت زنی با وکیل، از ضجه هایش بوی خیانت می آمد...
صدای دعوا و مرافعه اشخاصی چند، مردی که مرد، فاتحه ای که خوانده شد، کوتاه، و ارثی که ماند...
ولی از میان همهمه ها، صدای پر واضح 4 نفر، منکر قتل، که قسم می خوردند 14 معصوم را 14 هزار مرتبه.
با صدای آرام سلامی، به خود آمد.
دلش آرام گرفت، انگار که بار دیگر می توانست تنهاییش را با کسی قسمت کند و بار سنگین این درد را بر دوش کسی بیندازد.
ولی او که بود؟
همانی که عمق فاجعه دخترک بود؟!
جواب سلامش را داد با یک دل نگاه پر از مهر، هنوز هم همدیگر را دوست داشتند، هر چند بی رمق، شاید...
مرد با صدای آرام، حال دخترک را پرسید
دخترک در حالی که سعی می کرد، غم خود را در درون خفه کند، نگاهی پر معنا به مرد انداخت.
مرد متوجه سوالش شد.
پس از مکثی، بار دیگر مرد گفت: اون اتاق رو خالی کردیم، هنوز سر حرفت هستی؟ خونه جدا می خوای؟
خشم بر دخترک مستولی شده بود، این سوال را چندین میلیون بار پرسیده بود، طی 1 سال و 8 ماه گذشته، و هر بار دخترک جواب داده بود که:
« تو قول داده بودی که برام خونه جدا بگیری، سلولی که برام توی اون زندون ساختی، منو پژمرده کرده، اونقدر همه شاخ و برگ دارن که من روز به روز از نور خورشید بی نصیب تر می شم، اگه خردم نمی کردی، اگه شخصیتم زیر دست و پات لگدمال نمی شد، اگه هوامو داشتی، اگه استطاعت مالی نداشتی، اگه مَردَم بودی، دلم نمی سوخت؛
آخه این دل زمستونی اسیر من، به چی خوش باشه؟ به 14 سکه بهار آزادی؟!»
ولی باز هم مرد همان سوال را می پرسید، گویا دیکته ای را که دخترک به او می گفت از بر نمی شد.
جوابش نداد و همان نگاه پر معنا کافی بود تا مرد بداند که باز هم سوالی نا به جا.
همان سرباز، صدایشان کرد، نگاه از دخترک بر نمی داشت، پرونده را به دستشان داد تا نزد قاضی بروند... رفتند...
غریبه غریبه     چهارشنبه, ‏1389/04/23 ‏20:24:37

نیم ساعت بعد، درب اتاق باز شد، دخترک با چشمانی قرمز و پف آلود، متعاقب او مرد با ابروانی گره خورده
بی هیچ حرفی کنار هم قدم برداشتند، تا درب خروجی دادگستری...
نگاهی ملتمسانه به هم انداختند، مرد بسته ای به دخترک داد، خداحافظی کرد، سوار ماشینش شد و رفت.
دخترک تنها ماند، تا دوباره، چند هفته دیگر، پاک و معصوم، در میان آن همه ناپاکی، جرم و جنایت، باز گردد. و حکم طلاقش را در دست گیرد.
و اینبار هر گاه نگاه سنگین و موزی مردی او را آزرد، دعا نخواهد کرد که هم سرش، بیاید...
دخترک روی صندلی بیرون دادگستری نشست، بسته را باز کرد؛
مرد باز هم جهت آشتی کادو داده بود؛ چادری سیاه!
1001 وارش     چهارشنبه, ‏1389/06/03 ‏11:52:52

آخر کجای این شبم ، کاین سان گرفتار تبم /  گویی درین گوی غمین ، با یوغ و زنجیر آمدم
صدها به عشق روی تو ، این سو روان آن سو روان  /  من لیک از این خیل روان، گویی کمی دیر آمدم
در این زمین نفس خویش، هر آن شوم رنگی دگر /  من از زمین و از زمان، ولله دگر سیر آمدم
هر کس پی عشقی روان من از پی خویشم روان /  عقلم تبا گشت و نشد، پیر و زمین گیر آمدم
آخر خداوندا چه سود، هر در گشودم آن نبود /  یاری نما اینجا کجاست، از جمله دلگیر آمدم
راه خراباتم نما، تا جان خود آنجا کشم /  پشتم خمید از بار جهل، عاجز ز تدبیر آمدم
زین داعیه تنها شدم ، سوی دلم هر جا شدم /  رسوا شدم در جهل خویش ، با طرد و تکفیر آمدم
راه ابد در پیش من ، عجزی عجب در خویش من /  بازآ و در رویم نگر ، در کوی تو پیر آمدم
fariba fariba     چهارشنبه, ‏1389/06/03 ‏20:09:50

سلام و خیر مقدم به وارش عزیز
خیلی با احساس بود ، عجزی که توصیف کرده بودی عمیقاً حسش کردم ولی اینم میدونم تا به این عجز نرسیم بیداری و هشیاری اتفاق نمی افته شایدبه نوعی  کلید ورودی هفت شهر عشق عطار  باشه چون بعد از این عجز به وادی اول « طلب » می رسیم
1001 وارش     پنج شنبه, ‏1389/06/04 ‏09:39:44

سلام
باهاتون موافقم فریبا خانم. شما درست می گید. به قول بزرگواری :
صبا، گو آن امیر کاروان را / مراعاتی کند این ناتوان را
که ره دور است و تاریک است و باریک / به دوشم می کشم بار گران را
غریبه غریبه     پنج شنبه, ‏1389/06/04 ‏11:56:12

سلام وارش جان، به جمع دوستانه کیانا خوش اومدی
و ممنون از این کلمات خیلی قشنگت
پیری آن نیست که بر سر بزند موی سپید
هر آن کس که به دل عشقی ندارد پیر است
راه خرابات رو پیدا نکرده پیریم، جوون می شیم هر گاه به لقایش نایل امدیم
anvar anvar     دوشنبه, ‏1389/06/08 ‏03:38:11

سلام و خیر مقدم بر وارش گرامی

حضور عالی مستدام .
1001 وارش     جمعه, ‏1389/06/12 ‏16:52:05

بخوان...
الهی ؛ بی تو حتی عشق هم نجاتم نداد، چرا که تا حد کلمه سر فرود آورده بود، دیگر برای درک عشق نیازی به عاشق شدن نبود و این همه به معجزه ی کلمه بود.
خداوندا؛ آن روز که می خواستم بدانم ، رهایم کردی تا خودم دریابم ، و اکنون حاصل قرنها جستجو و تکاپویم این است که : مجهولی پیدا نکردم و معلوم را نیز نفهمیدم.
بارالها؛ آن روز که می خواستم بدانم، بار وجود را بر دوشم نهادی تا سنگینی این بار تاوان جهل من باشد.
الهی؛ آنگاه که از ناتوانی بر دوش کشیدن بار وجود، در چشم خود می شکستم، ندا آوردی که:" بخوان". آری ، و من در پی خواندن، کلمه بنیاد کردم غافل از اینکه خواندن، از جنس کلمه نبود.
خداوندا ؛ غافل گشتم از اینکه کلمه، جهل بود و امروز همه وجودم را کلمه فرا گرفته است ، دریغا که امروز تنها به یاری کلمه می فهمم، آری دانا گشته ام به معجزه کلمه.
بارالها ؛ کاش آن روز که در پی دانستن بار وجود را می پذیرفتم ، می دانستم که چه چیز را نمی دانم.
الهی ؛ دانا گشتن تنها از راه کلمه ممکن بود و کلمه سواد بود و سواد سیاهی بود و سیاهی جهل بود، و این چنین بود که جهل محصول دانایی ام گشت.
خدایا ؛ من در پی دانا شدن، دارایی ام را از کف دادم، که دارایی حقیقت بود و نور بود ، که دارایی عشق بود.
ashkyar ashkyar     یکشنبه, ‏1389/06/14 ‏01:55:34

درود به شما وارش عزیز
مناجات زیبا و دلنشینی بود ممنون از شما
ashkyar ashkyar     یکشنبه, ‏1389/06/14 ‏02:40:59

و بدان زمان که کفتاران این بیشه ی شیر زار

           به دریدن بچه آهوی دشت مست شدند_

                       _خون پیمانه ی شرابی بود به نیششان
           
                                          و هر مأمنی را دریدن، مشق شب بود ز کیششان

      اشک آهو به دل دشت نشست و آسمان خشک شد

                       و آنک زمین به گوش من گفت

                                              ماهی ها مرده به دریا می آیند...
قرن من دختر بیقراری است
                      که معصومیتش را به تاراج برده اند                            
                                                                                                                  م.اشکیار
anvar anvar     یکشنبه, ‏1389/06/21 ‏11:39:31

سلام بر شما وارش خوب

... آن روز که می خواستم بدانم، بار وجود را بر دوشم نهادی تا سنگینی این بار تاوان جهل من باشد ، کاش میدانستم که چه چیز را نمیدانم ...
ashkyar ashkyar     سه شنبه, ‏1389/06/23 ‏23:39:15

آی ستاره
          مرا یادت هست
                   در تنگ خالی از ماهی ام

                                        خواب ماهت را نقاشی میکردم...
                                                                                                                 م.اشکیار
ashkyar ashkyar     پنج شنبه, ‏1389/07/01 ‏16:16:29

با غرش کوه، فریاد پایان می یابد

                                و سکوت آغاز می شود
ومن از پایان این فریاد

              به آغاز سکوتی ناگزیر، رهسپار شدم

نه در این راه نفرتی از من شد

                         و نه خشمی مرا هم پای شد

                         نه
                            نفرتی نیست ، خشمی نیست.

اگر که کنون، پر از بارغم این سفرم

                   اما یادی از دی، من هرگز نبرم

                                              که اینک بهار است بهار...

اگر که کنون پنجره ای باز نباشم رو به گل    

                             اما جایی که منم پنجره اش رو به گل راه دارد

                                          و چه روزهاست که من، از پس این پنجره تکرار کنان

                                                                 به صمیمیت لاله با مرغ سحر، اندیشه کنان ...
     
                                                                                                                            م.اشکیار
1001 وارش     شنبه, ‏1389/07/10 ‏11:16:45

هرگز نخواستم عظمت سکوت را در شوره زار سخن بیالایم
تنها تو می دانی که از برای شرح سکوتم سخن نمی گویم
آری این شوره زار را از برای آن گز می کنم که مرا تاب عظمت سکوت نیست.
آخر نه اینکه : رخش باید تا تن رستم کشد؟ ...
ashkyar ashkyar     چهارشنبه, ‏1389/08/12 ‏15:18:06

و چشمهایت رازی را با آسمان در میان نهاد
 
                                             که لبانت شبی آنرا در جان من زمزمه خواهد کرد

               و من به امید سخن گفتن با ستاره ها
                                            شب ها را به دوره خواهم نشست تا تو بیایی...
ashkyar ashkyar     چهارشنبه, ‏1389/08/12 ‏15:27:37

نقطه سر خط ...

قصه نه،.. یک سرگذشت ، سرگذشتی که تو را از چشمی چون اشکی، به دامان تنهاییت رهسپار می کند...
ashkyar ashkyar     شنبه, ‏1389/08/15 ‏22:07:16

شب تو چشمام پر شده

  ماه تو دستام گم شده

         جان قلمم سر شده

              کاغذام همه تر شده
               
                            ببین

                 حوض دلم خشک شده

                        کی آخه بارون میاد

زنجیره های اشک من توی چشای پنجره ی حلقه زدن

    انتظار تو دستام خشک شده                                                        
                                                        ببین
                                                                    دیگه اشکامم نمیاد
     بگو
             
            کی آخه بارون میاد...
                                                                             م.اشکیار
ashkyar ashkyar     سه شنبه, ‏1389/09/23 ‏00:04:05

شب از آسمان پر از باران است

                شبی که تر از بوسه ی یاران است

                        باران می بارد و می برد

                                مرا تا خود خاطره ها می برد

            من شوق تشنه ای دارم

                       دلی در فراق دلی دارم

        ببار باران خیسم کن

                  با خاک غریبه ام

                             ازخود نیستم کن...
                                                                               م.اشکیار
fariba fariba     یکشنبه, ‏1389/09/28 ‏23:27:25

عالی بود ممنون
fariba fariba     یکشنبه, ‏1389/09/28 ‏23:33:50

وقتی هوا خیس می شود
دلم بهانۀ تو را می گیرد
و گونه هایم؛
بوی خاک باران زده می دهند ...
پنجره را باز می کنم ، نفسم می گیرد !
از آن روز که تو رفتی هوا شرجی است
                                                و میان این همه گریه ...
هنوز تنم از داغ آخرین نگاه تو می سوزد
...
و بگویم ...
بگویم که بی تو
دیگر نفسم
برای همیشه می گیرد !
                      « کیانا »
باران باران     پنج شنبه, ‏1389/10/16 ‏14:25:57

ساده بود ابرها آمدند
         همدیگر را در آغوش گرفتند و گریستند
     اما چه دیر آمدند
                           
              در این ازدهام تنهایی
                    در این خیسی بی بارانی...
           

چقدر ما تشنه بارانیم ...
باران باران     پنج شنبه, ‏1389/10/16 ‏14:29:36

کاش ستارهای بودم هر چند در دور دست

                          ولی هر شب عبورت را از زمین به تماشا می نشستم...
ashkyar ashkyar     پنج شنبه, ‏1389/10/16 ‏16:21:16

چه پر احساس و زیبا...
آفرین بر تو باران
باران باران     شنبه, ‏1389/10/18 ‏12:29:36

سلام نمیدونستم این سوال رو تو کدوم صفحه بذارم خواستم ببینم میتونم از اشعار کیانا برای دوستام ارسال کنم؟
fariba fariba     پنج شنبه, ‏1389/10/23 ‏00:00:03

سلام بر باران عزیز  البته که میتونید موفق باشید
m-h.kazazi MoHSeN     پنج شنبه, ‏1389/10/23 ‏17:54:05

سلامی دوباره به پهنای عشق
گفته بودم که تصمیم گرفتم که دیگه به مدت طولانی ازتون فاصله نگیرم این آخرین سرودمه که بعد از مدتها که دیشب به سایت و شما عزیزان سر زدم  به لطف حق اومد ، البته اینم بگم که  همانطور که اساتید وسروران گرام مستحضرید هرچه اومد رو نمیشه همینطوری بازگو کنی،مهم و در اصل روح اثر  ِ (در اینجا شعر) که پاک و سرشار از عشق ِ که از جانب حق به ما عطا میشه حالا بعدها ممکنه در قالب هر هنری مثل ادبیات و شعر یا نقاشی و طاراحی یا موسیقی و... دربیاد.
ولی برای اینکه این روح زیبا و معنوی اثر قداست و پاکی خودشو حفظ کنه ما وظیفه داریم تا به بهترین نحو نمایانش کنیم
و اگر علم یا تواناییشو نداریم وظیفه داریم در راه کسبش قدم برداریم تا هم خودمون و هم دیگران از این اثر درس بگیرند و هنر ما هم جاودانه بشه...
به نظر این بنده ی حقیر هنر باید گویا باشه و بتونه خواسته و معنی و مفهومشو به مخاطبش برسونه وگرنه هنری که تا هنرمند نباشه معلوم و آشکار نمیشه و اونرو نمیشه درک کردو فهمید ناقصه چون هنرمند عمرش محدود و هنرش جاودانه که حتی ممکنه بعد ِ هنرمند نه تنها به عالم اضافه نکنه و کسی رو هدایت نکنه بلکه باعث گمراهی برخی که در پی حقیقت اند و هنوز براه نیومدند هم بشه  و بجای فایده ، ضرر هم برسونه...
پس بیایید حال که هر کدام به نحوی پا به وادی ِ هنر گذاشتیم با خلق آثاری جاودانه و الهی همچون بزرگان خود نتنها موجب سعادت و عاقبت بخیری خود شویم بلکه در براه آمدن و  سعادت دیگران و پسینییان خود  نیز سهمی به اندازه ی وظیفه خود و حتی بیشتر از آن  داشته باشیم.
باشد که خداوند به کرم خود  از ما راضی و ما را در جوار مقربان و اولیاء خود در زندگی پس از مرگ قرار دهد.
برای اینکه من اعتقاد دارم که به عمل کار برآید به سخندانی نیست،اول سعی کردم خودم به اعتقاداتم عمل بعد دیگران را به انجام آنان دعوت کنم ،نمونه بارز آن در آخرین سروده ی بنده ی حقیر ِ که به برکت ورود دیشب در سایت و دیدار دوستان و یاران قدیم و جدید مخصوصا خانواده گرامی و بزرگ وحدتی حاصل شد نمایان و روشن است که:با اینکه روح شعر هم آهنگین و هم با قافیه و زیبا بود و هیچ کلمه ی بد یا بی معنی ای در آن یافت نمی شد ولی تا آنرا مرتب و به اندک علم خود از نظر وزن عروضی تصحیح و نیز بعضی لغات را که ممکن است شبهه در خواندن و درک موضوع بیاورد حذف و به بهترین نحو ممکن ارائه نکردم به خود اجازه ی  آنرا ندادم که سروده ی خود را به عموم نمایش  و به شما عزیزان تقدیم کنم .
ببخشید که پر حرفی کردم ولی بر خود لازم دیدم به باز گو کردن و یاد آور شدن که انسان ممکن الخطاست.....
باشد که توانسته باشم گوشه ای از زحمات اساتید و صاحبان هنر  را جبران نمایم...

                                             می ِ عشق
سرچشمه ی هستی می ِ حق ّ است     مستی بطلب کز می ِ عشق است

در راه حق از میکده تا عشق                  معشوقه و ساقی خود حق ّاست  
                                                                                                             دوستدار همیشگی شما  
                                                                                                                      «محسن»
                                                                                                                       حق نگهدار
فریاد فریاد     دوشنبه, ‏1389/10/27 ‏01:47:32

جه امشب حالم بده.
کلی گریه کردم...

نمیتونم باور کنم...

ارزو...
ashkyar ashkyar     شنبه, ‏1389/11/16 ‏16:41:14

*قصه ی آسمان*با اندکی نگارش.

***نگاه آسمان در بن بست دلم
                                 بسته دلم به آسمان
                                                      آه... خسته دلم....  

سپردم به مهتاب دلم را وقت باران صدا کند

                             مرا تنها با آسمان رها کند

باران...
همه ی آسمان را باران می نالید

  همه ی باران را، آسمان می بارید

باران به سخن درآمد که من نه آنم که بر زمینت نشستم

                                      من تلخ ترین قصه ی آسمانم
                                                                           ببین!
                                                                                    ببین... بر تبار زمینیان چه شیرین نشستم!...***
باران باران     شنبه, ‏1389/11/16 ‏18:00:32

نیا باران زمین جای قشنگی نیست


                      من از اهل زمینم خوب میدانم که گل در عقد زنبور است
                                                                                    ولی سودای بلبل دارد و پروانه را هم دوست میدارد

                                                                                                                    نیا باران نیا...
باران باران     شنبه, ‏1389/11/16 ‏18:01:47

باران بغض آسمان نیست

                 مهر آسمان است...
ashkyar ashkyar     شنبه, ‏1389/11/16 ‏21:09:53

گاه آدمهای مهربون هم بغضی برای شکستن دارند............
ashkyar ashkyar     یکشنبه, ‏1389/12/01 ‏00:25:43

من از شهری می آیم که بیشتر مردمانش صبحانه را روی چرخ موتور می خورند و هنگام حرف زدن دهانشان بوی سرب

می دهد و دستشان بوی پولهای کاغذی کهنه...
ashkyar ashkyar     دوشنبه, ‏1389/12/02 ‏00:50:38

و در چشمهای تو ستاره ها می مردند

    آنگاه که شب

          تنها فرصت آرزو کردنم بود
ashkyar ashkyar     دوشنبه, ‏1389/12/02 ‏01:30:22

شعر من خسته تر از دل تنگ من است

 تلخی حرف مرا هیچ مکش

                       این قلم شیرین تر از اشک من است...
اسمان سحر     سه شنبه, ‏1389/12/03 ‏23:26:30

امیدوارم هیچ غمی تودل مهربون همه اعضای مهربون این سایت نشینه ...یه کم دلم گرفت اشکیارجان وقتی متنتوخوندم دعامی کنم اروم شی همین ازدستم برمیاد توهمیشه به همه اعضای این سایت امیدمی دی...

من زتوخسته ترم

              توزمن خسته تری


                              نازنینا؟!غم بگذشته مخورعشق بورز....
انشالاهمیشه خوش باشی دوست عزیز
ashkyar ashkyar     چهارشنبه, ‏1389/12/04 ‏00:09:18

سلام و درود به همه دوستان خوب این سایت که به سایت خودشون کم سر می زنند. و به همچنین به شما سحر عزیز که به من

لطف دارید... من یه عضو کوچک در این خانه ی مهر کیانا هستم که هر روز برای دیدن مطالب عزیزان و یا نوشتن در سایت، ثانیه ها

را با ریتم صدای قلبم تنظیم می کنم.... در اون چند روزی که نبودم و به دلایلی به اینترنت دسترسی نداشتم هر شب با خودم در این فضای پر از یاد و دم کیانا و دیگر یاران تا صبح به آرامی نفس می کشیدم...
ashkyar ashkyar     پنج شنبه, ‏1389/12/05 ‏00:54:16

من از جنس بارانم .....
باران باران     شنبه, ‏1389/12/07 ‏14:13:24

من از جنس بارانم شکی نیست...!!
 

من از جنس بارانم
زمین خشکیده ندیده ام
هوای من همیشه ابریست...
نمیدانم آبی به چه میگویند
شاید قسمتم اینست...
که همزاد بارانم...
شاید تقدریم اینست...
که خورشید از من روز به روز دور میشود



من از جنس بارانم
شکی نیست !!


که تو ای خورشیدکم
از خشکاندن تن خیسیده ام
باز ماندی
اما بدان
تو بهترین خورشیدی
این منم که خیسترینم
تو تقصیرت نیست
اگر میماندی تو را نیز سرد میکردم
تو نیز خیس میشدی


و من شرمسار

من از جنس بارانم

دیده میشوم در زمستان...

همپای من است این سوز...

و صدای خوردن من بر زمین میشود باعث دلخوشی ها...

من از جنس بارانم

شکی نیست !!

که اینچنین از هراس من چتر ها باز است...

من از جنس تو نیستم...

تو خورشیدی...

تو میتابیدی...

من میبارم...

چه نزدیک...

چه دور...
اسمان سحر     چهارشنبه, ‏1389/12/11 ‏00:19:53

بازای وبرچشمم نشین

                          ای دلستان نازنین...

کاشوب وفریاداززمین براسمانم می رود........

 دررفتن جان ازبدن

                         گویندهرنوعی سخن

            من خودبه چشم خویشتن

                                           دیدم که جانم می رود....!!!!
ashkyar ashkyar     سه شنبه, ‏1390/01/02 ‏17:43:30

شب در گذر است

 و من به جستجوی ابدیتی گنگ ناگزیرم

گلها پژمرده می شوند و گلدانها شکسته
                                                       زندگی این است؟

                         من اما خوب می دانم که در ذهن پنجره
                                                                            یاد مهتاب می ماند...
ghader ghader     شنبه, ‏1390/01/13 ‏23:22:00

وقتی تخم مرغ بوسیله یک نیرو از خارج میشکند، یک زندگی بپایان میرسد.
وقتی تخم مرغ بوسیله نیروئی از داخل میکشند، یک زندگی آغاز میشود...
تغییرات بزرگ همیشه از نیروی داخلی آغاز میشود. به درون خویش بیشتر توجه ورسیدگی نماییم.
ghader ghader     شنبه, ‏1390/01/13 ‏23:27:35

سیاه
معلم گفت: بنویس "سیاه" و پسرک ننوشت.
معلم گفت: هر چه می دانی بنویس.
و پسرک گچ را در دست فشرد.
معلم گفت:(( املای آن را نمی دانی؟))و معلم عصبانی بود.
سیاه آسان بود و پسرک چشمانش را به سطل قرمز رنگ کلاس دوخته بود.
معلم سر او داد کشید و پسرک نگاهش را به دهان قرمز رنگ معلم دوخت و باز جوابی نداد.
معلم به تخته کوبید و پسرک نگاه خود را به سمت انگشتان مشت شده معلم چرخاند و سکوت کرد.
معلم بار دیگر فریاد زد: بنویس ... گفتم هر چه می دانی بنویس.
و پسرک شروع به نوشتن کرد :
((کلاغها سیاهند ، پیراهن مادرم همیشه سیاه است، جلد دفترچه خاطراتم سیاه رنگ است. کیف پدر سیاه بود، قاب عکس پدر یک نوار سیاه دارد. مادرم همیشه می گوید :پدرت وقتی مرد، موهایش هنوز سیاه بود. چشمهای من سیاه است. و شب سیاهتر. یکی از ناخن های مادربزرگ سیاه شده است و قفل در خانمان سیاه است.))
بعد اندکی ایستاد رو به تخته سیاه و پشت به کلاس و سکوت آنقدر سیاه بود که پسرک دوباره گچ را به دست گرفت و نوشت:((تخته مدرسه هم سیاه است و خود نویس من با جوهر سیاه می نویسد.))
گچ را کنار تخته سیاه گذاشت و بر گشت.
معلم هنوز سرگرم خواندن کلمات بود و پسرک نگاه خود را به بند کفشهای سیاه رنگ خود دوخته بود
معلم گفت ((بنشین.))
پسرک به سمت نیمکت خود رفت و آرام نشست.
معلم کلمات درس جدید را روی تخته می نوشت و تمام شاگردان با مداد سیاه در دفتر چه مشقشان رو نویسی می کردند.
اما پسرک مداد قرمزی برداشت و از آن روزمشقهایش را با مداد قرمز نوشت.
معلم دیگر هیچگاه او را به نوشتن کلمه سیاه مجبور نکرد و هرگز از مشق نوشتنش با مداد
قرمز ایراد نگرفت.و پسرک می دانست که قلب معلم هرگز سیاه نیست.      
------- سبز باشیدو سیزده بدرتان مبارک.........
ghader ghader     شنبه, ‏1390/01/13 ‏23:50:49

آدم‌های ساده را دوست دارم. همان‌ها که بدی هیچ کس را باور ندارند.
همان‌ها که برای همه لبخند دارند. همان‌ها که همیشه هستند،برای همه هستند.
آدم‌های ساده را باید مثل یک تابلوی نقاشی ساعت‌ها تماشا کرد؛عمرشان کوتاه است.
بسکه هر کسی از راه میرسد یا ازشان سوءاستفاده میکند،یا زمینشان میزند یا درس ساده نبودن،بهشان میدهد.
آدم‌های ساده را دوست دارم. بویِ ناب "آدم" می‌دهند.
ashkyar ashkyar     یکشنبه, ‏1390/02/04 ‏02:17:51

گاهی فکر می کنم عمری کوتاه دارم و شب تنها خیال راحت من است هنگامی که سپیده دم در افق چشمهای فردا می درخشد .
اما شب را دوست دارم چون که آن وقت ستاره ها به من نزدیکترند
بعضی وقتها احساس می کنم ستاره ها با من حرف می زنند و چیزی می گویند که با گوش من آشناست
یک کمی خیال با کمی آرزو در دستهایم گرفتم و به کویر رفتم آخر آنجا خلوتگاه ستاره هاست نیمه شب شد و من به زمزمه ی آهنگی درآمدم همان ترانه ی آشنا و زیبای پروین ؛امشب در سر شوری دارم -امشب در دل نوری دارم  - باز امشب در اوج آسمانم  - رازی باشد با ستارگانم...

اگرعمر من کوتاه باشد هراسی نیست ترس من از کوتاهی لحظاتی است که بی عشق اگر بگذرد...
ashkyar ashkyar     دوشنبه, ‏1390/02/05 ‏00:54:32

که بی عشق اگر بگذرد

 اگر بگذرد

    بگذرد.
اسمان سحر     دوشنبه, ‏1390/02/05 ‏23:29:42

سلام اشکیاروفریادجان

درودبه شماکه همیشه هستید
بازدیوانه شدم من..!!!!
دارم اهنگ ناظری روگوش میدم.
انچنان دیوانگی بگسسته بند
که همه دیوانگان پندم دهند.........
ghader ghader     دوشنبه, ‏1390/02/05 ‏23:49:57

بچه‌ای از پدرش پرسید: فرق تفنگ و مسلسل چیست؟
پدرش جواب داد: پسرم وقتی من و مادرت حرف می‌زنیم بیا گوش کن. آن وقت می‌فهمی فرقش چیه!!!
rojin rojin     یکشنبه, ‏1390/02/25 ‏22:23:10

این نه داستان کوتاهه نه شعره بلکه چند متنه زیباست:



هیچ کس نمیتونه به یاد بده که نشکنه اما میتونه یادش بده که اگه شکست لبه ی تیزش دست اونی رو که دلش رو شکسته نبره!!!!!!!!!!!!!!!!!


زندگی عشق است،افسانه نیست،انکه عشق را افرید دیوانه نیست،عشق ان نیست که به کنارش باشی،عشق ان است که به یادش باشی...


خوشبختی را همین لحظه باور کن،لحظه ای که دلی به یاد توست...


زندگی همان خوب ماندن است،ولو تنها ماندن...


زندگی خاطره ست...ادمها هستند و نبودشان خاطره میشود...


خدا طوطی و کلاغ را زشت افرید،طوطی اعتراض کرد و زیبا شد وکلاغ به رضای خدا راضیشد.اکنون طوطی در قفس است و کلاغ ازاد...


زندگی قصه ی تلخ یخ فروشی ست که می گوید فروختیم،نخریدند،اب شد!!!!!!!!!!


خوشبختی مثل یک پروانه است اگر دنبالش بدوی فرار می کنه ولی اگه اروم باشی میادو رو شونت میشینه...


                                                                                                                                                      (فعلا)
ashkyar ashkyar     یکشنبه, ‏1390/02/25 ‏22:44:49

rojin     یکشنبه, ‏1390/02/25 ‏22:23:10

این نه داستان کوتاهه نه شعره بلکه چند متنه زیباست:



هیچ کس نمیتونه به یاد بده که نشکنه اما میتونه یادش بده که اگه شکست لبه ی تیزش دست اونی رو که دلش رو شکسته نبره!!!!!!!!!!!!!!!!!


زندگی عشق است،افسانه نیست،انکه عشق را افرید دیوانه نیست،عشق ان نیست که به کنارش باشی،عشق ان است که به یادش باشی...


خوشبختی را همین لحظه باور کن،لحظه ای که دلی به یاد توست...


زندگی همان خوب ماندن است،ولو تنها ماندن...


زندگی خاطره ست...ادمها هستند و نبودشان خاطره میشود...



زندگی عشق است،افسانه نیست،انکه عشق را افرید دیوانه نیست،عشق ان نیست که به کنارش باشی،عشق ان است که به یادش باشی...

زندگی قصه ی تلخ یخ فروشی ست که می گوید فروختیم،نخریدند،اب شد!!

جالب بود رژین عزیز
ghader ghader     سه شنبه, ‏1390/02/27 ‏15:20:51

کشیشی سر کلاس درس از بچه‌ها پرسید:
-باید چکار کنید تا گناهان شما بخشوده شود؟
-پسرکی از ته کلاس گفت: اول باید گناه بکنیم آقای کشیش..!.

استدلال جالبی بود که فقط از یه فکر خلاق که هنوز آلوده آموزشهای دنیایی نشده برمیومد!!نه ؟
ghader ghader     سه شنبه, ‏1390/02/27 ‏15:22:41

اینم یکی دیگه :
احمد: مامان! اجازه می دهی بروم با اکبر بازی کنم؟
مادر: نه پسرم، اکبر بچه خوبی نیست. آدم باید همیشه با دوست بهتر از خودش بازی کند.
احمد: پس اجازه بدهید اکبر بیاید با من بازی کند.!

نتیجه : هرچه برای خود میپسندی برای دیگران هم بپسند.
ashkyar ashkyar     پنج شنبه, ‏1390/02/29 ‏00:56:15

مرا ببخش و تنها برای یکبار نفس از گلوی تنگ آمده ام بکش
و مرا برای همیشه از یاد ببر

آیا خاطره ها حقیقت داشتند
آیا دستهای ما از حقیقت جدا بودند

مرا از یاد ببر ...

خسته تر از آنم که بیش ازاین
سوالهای پیرتر از عصای پدرم را
دنبال بگردم

به زیر اشعه ی عقربه های ساعت،

من به دنبال ثانیه های گمشده ای می گشتم

که لحظه های پر از آغوشت را
                               شاهد بودند

من حسرت را چونمایشی کمدی قه قه می خندم

و دنیا را

  در گور خویش از بلندترین ساختمانش پرت می کنم

                                                        تا همه ی ساعت ها بمیرند

                                                        تا هیچ کس در هیچ صبحی در هیچ تختخوابی

                                                                                                                   تنها نمیرد...

پروانه مرد و هیچ کرمی پیله ای نبافت

و هیچ شبی در هیچ فانوسی نسوخت

قصه همین بود؟

مرا ببخش که دستم لای خنده های خوبیت گیر کرده

                                                                   و فرصت هیچ جبرانی ندارد

و آنک شرم در این سالهای شرجی زنگ زده

                                              و به هیچ کاری نمی آید.

اما خوب می دانم که چرخ معرفت تو خوب می چرخد

چرا که برای فراموش کردن من آماده چرخیدن است

چنانکه چرخ سرنوشت نیز

                               به این خوبی نچرخید!


من آبگیر اشکهای شبم و به هیچ خورشیدی
                                                     اعتماد ندارم

من خدای عاشقی را دیدم که کافر شده بود

                             و در کوچه های برهنه از مهتاب،

مسیح را خدا صدا می زد...

نقطه سر خط: برای باورهای زندگی ام
به ناباوری رسیدم

قصه همین بود.....
ashkyar ashkyar     یکشنبه, ‏1390/03/01 ‏02:15:01

خزان در برگهای خاطرم سبز می شود

و امید جذابترین قصه ی این دفتراست
           که تا به آخر تو را با خود می کشاند

  اما پایان هر قصه آغاز قصه ی دیگری ست
قصه ی من قصه ی تو
                   که آفرینش آن با دستهای ما قرین ست.
باران باران     چهارشنبه, ‏1390/03/11 ‏13:51:09

" دل تنگـــم میگـــه مـن مـــی نویســــم ، پــــر از امــــلائ گـریـــــه س چـشــــم خـیســــم "
Mehdi Mehdi     چهارشنبه, ‏1390/03/11 ‏14:33:02

باش و به زمین تشنه سیرابم کن
با زمزمه شبانه ات خوابم کن
اینجا نه کسی تو را فراموش کند
بر پهنه من ببار و آرامم کن
Mehdi Mehdi     سه شنبه, ‏1390/04/14 ‏11:52:18

فرار می کند دلم به سوی با تو بودنم
به واقع گریه می کند ز رفتنت سرودنم
نه نغمه تازه می شود نه گل ترانه می شود
ستاره سرخ می شود ز داغ بی تو بودنم
سحر که نقش می زند خدا به دامن زمین
شبی دگر طلوع من، به لطف از تو بودنم
چه حاصل از شروع من، تمام من تمام شد
دوباره از تو می شود ترانه ای سرودنم
ashkyar ashkyar     چهارشنبه, ‏1390/04/15 ‏19:19:33

من حس می کنم کمی رنجش در صدایت موج می زند
دلیلش را نمی دانم
اما بدان که هیچوقت از ته دل پریشانیت را نخواسته ام
اگرچه دیروز و امروز هرچه از پریشانی در من است یادگاریست از مهر تو.......

و خوب می دانم مثل همیشه زود قضاوت کرده ای.... و من نیز مثل همیشه لبخندی غم آلود بر لبانم نقش می بندد...چه می شود کرد.... باران بهاری خبر نمی کند.

و این زمزمه ی مدام من است: "مهتاب به کوچه ما شبی باز خواهد گشت؟
ashkyar ashkyar     شنبه, ‏1390/04/18 ‏02:47:02

چه سست عنصرند این به ظاهر یاران

خوب می شناسمد ای سمسارگر کوچه ی سنگ سارانِ سرد خویان .....
اسمان سحر     شنبه, ‏1390/04/18 ‏23:56:34

با همه بی سروسامانی ام
بازبه دنبال پریشانی ام...........
فریاد فریاد     یکشنبه, ‏1390/04/19 ‏00:58:08

طاقت فرسودگیم هیچ نیست
در پی ویرانشدنی آنی ام ..............
Mehdi Mehdi     پنج شنبه, ‏1390/04/23 ‏11:27:19

دلم هوای رفتن است و رفتنم نمی شود
بگو برای چه دگر شبم سحر نمی شود
ندا ندای رفتن است و ماندنم صلاح نیست
نگو که بی تو مانده ام که باورم نمی شود
اسمان سحر     جمعه, ‏1390/04/24 ‏00:23:37

ای غم بگوازدست تواخرکجابایدشدن...
درگوشه میخانه هم ماراتوپیدامی کنی...
ماشهریاربلبلان دیدیم برطرف چمن
شورافکن وشیرین سخن اماتوغوغا می کنی....
اسمان سحر     سه شنبه, ‏1390/04/28 ‏00:17:27

سحردیدم درخت ارغوانی
کشیده سربه بام خسته جانی
به گوش ارغوان اهسته گفتم:
بهارت خوش که فکردیگرانی.....
ashkyar ashkyar     چهارشنبه, ‏1390/05/12 ‏17:31:36

من مرگ را در پنجه های مشت شده ای دیدم از سنگ
                                                                  آنجا که هر سنگ تکه تن پوش روسپیان می شد
                                   
                                                                                               روسپی، آن لحظه ی ناب معصومگی....

داشتم این اتاق رو دوره می کردم که به یک اشتباه نوشتاری در این شعر پی بردم که حالا اون رو تصحیح کردم.ببخشید.
اسمان سحر     پنج شنبه, ‏1390/05/13 ‏23:49:29

مرابازگردان...

مراای به پایان رسانیده اغازگردان....
ashkyar ashkyar     جمعه, ‏1390/05/21 ‏14:46:58

باید بروم
............
نقطه ی صفر
زمستان بود و من یخ از هجرت همسایه ای در سایه ی سردی نشسته بودم زار

نقطه اول ی تابستان بود
هوا گرم بودو من ذوق زده با یک کتاب زیر بغل کتابخانه ای را جستجو می کردم

نقطه دوم ی بهار بود
هوا پر از لطافت آسمان بود و من مدهوش از خاطرات کودکی؛ لباس نو ام را تن می کردم

نقطه ی سوم پاییز است که خواهد رسید

و من خواهم رفت بیش از آنکه بیایی ...
ashkyar ashkyar     یکشنبه, ‏1390/05/23 ‏03:04:14

مرا ای من، از یاد ببر

ببر مرا از یادو چون باد ببر

من از تو ناخوشنودم

بیش از اینم آزار مده

این دل تنها شده را غصه ی فراوان مده

پیش از تو هم قلم مونس جان بود یادت نیست؟

تو آمدی و رفتی ولی آنکه ماندو آنچه بود، شعر بودو قلم ،یادت نیست؟

فریاد فریاد خدایا چه بگویم .......

درد من از زخم یار بر تن خاطرم نیست
درد من از جور زمانی است که مرا یار دیدو گفت؛ تو را من هیچ یادم نیست...
ghader ghader     یکشنبه, ‏1390/05/23 ‏22:41:11

ایــــــــمــــــــان ! ...

دو مرد در کنار دریاچه ای مشغول ماهیگیری بودند.
یکی از آنها ماهیگیر با تجربه و ماهری بود اما دیگری ماهیگیری نمیدانست.
هر بار که مرد با تجربه یک ماهی بزرگ می گرفت، آنرا در ظرف یخی که در کنار دستش بود می انداخت تا ماهی ها تازه بمانند ،
اما دیگری به محض گرفتن یک ماهی بزرگ آنرا به دریا پرتاب می کرد.
ماهیگیر با تجربه از اینکه می دید آن مرد چگونه ماهی را از دست می دهد بسیار متعجب بود.
لذا پس از مدتی از او پرسید : چرا ماهی های به این بزرگی را به دریا پرت می کنی ؟
مرد جواب داد : آخر تابه من کوچک است !

گاهی ما نیز همانند همان مرد، شانس های بزرگ، شغل های بزرگ، رویاهای بزرگ و فرصت های بزرگی را که خداوند به ما ارزانی می دارد را قبول نمی کنیم.
چون ایمانمان کم است .

ما به یک مرد که تنها نیازش تهیه یک تابه بزرگتر بود می خندیم، اما نمی دانیم که تنها نیاز ما نیز، آنست که ایمانمان را افزایش دهیم .
خداوند هیچگاه چیزی را که شایسته آن نباشی به تو نمی دهد.
این بدان معناست که با اعتماد به نفس کامل از آنچه خداوند بر سر راهت قرار می دهد استفاده کنی.
هیچ چیز برای خدا غیر ممکن نیست .

به یاد داشته باش :
به خدایت نگو که چقدر مشکلاتت بزرگ است،
به مشکلاتت بگو که چقدر خدایت بزرگ است.
بهروز بهروز     شنبه, ‏1390/05/29 ‏01:07:15

سلام
شانه هایم زیر بار فرشته های فضول
سنگین شده است
هر شب شاید هرصبح
روی شانه های من نشسته اند
اینو مادرم بهم گفت
و او میداند این فرشته ها همه چیز را
همه چیز همه چیز ها را می نویسند
گاهی پشتم از فشار نوک خودکارشون ناسور میشور
وفکر میکنم کاش براشون میتونستم تبلت بخرم
 ایمان من داره قلقلک میشه
خدا الان کجای کاره
با این میرزا بنویس هاش
شاید مادرم.............
امشب باید یه جوری با فرشته ها کنار بیام
اینم مادرم گفت
"امشب روزی ادمها و عمرشون تعیین میشه"
دارم فکر  میکنم چه طوری فرشته ها را
مثل اونا که بلدند
بزارم سرکار
پس
بزن بریم تو صف........
ashkyar ashkyar     شنبه, ‏1390/05/29 ‏17:57:19

باورت می شود  

               هنوز خیال بودنم

                         به دیدنت، لحظه شماری می کند...
rojin rojin     پنج شنبه, ‏1390/06/31 ‏16:21:35

به نام انکه افرید مرا
                           تا بیاموزم راز هستی را
ashkyar ashkyar     شنبه, ‏1390/07/02 ‏16:24:33

به خورشید بگویید
تنها برای خود بتاب که جیبهامان پراز خجالت است

  و دستهامان خسته ی این همه نجابت ...
بهروز بهروز     سه شنبه, ‏1390/09/01 ‏22:50:06

ولب هایما ن پر از فریاد
و انگشتا نمان در خیال مشت
ومشتمان در آرزوی پرتاب
و حنجره ها ی بی فریاد
وچشمانی که حدقه برایشان کوچک شده است
آفتاب  ای آفتاب  برما بتاب
که تاب تابیدن توست که هنوز
برگهای سبز آرزو
برساق ساقه های  
فردا
دلنوازی میکند
Mehdi Mehdi     چهارشنبه, ‏1390/09/02 ‏11:44:25

بتاب تا یخی که بر مژگانم بسته آب شود
بتاب تا فصل خوابوارگی پایان شود
و تا جوانه ای در انتظار توست زنده باش...
ashkyar ashkyar     دوشنبه, ‏1390/09/14 ‏16:41:55

تنها مباش که گل هم با پروانه همنشین است

پروانه باش که شمع هم با شب، هم قرین است


هم خانه باش عشق را دل را ببین غمین است

آزاده باش چو سیمرغ پیغام خدا همین است
بهروز بهروز     سه شنبه, ‏1390/09/15 ‏22:32:06

یخی که با همه هیبت آفتاب به مبارزه
برخاسته است
فقط با یک کلام تو
باز میشود
جویباری که سیلاب به او
سلام خواهد کرد
و انجماد
حرف مفتی خواهد شد
که آگاهی با پورخندی
به آفتاب هدیه اش خواهد کرد
شاید فردا.....
بهروز بهروز     پنج شنبه, ‏1390/09/24 ‏19:33:31

اصحاب عافیت
این خادمان جهل
بیگانه از خودند
بی اصل وبیخودند
این خیل بیخودان
در جستجوی نان
در کوچه های تن
جان کنده اند و هیچ
از این معامله
سودی نبرده اند
جز فربهی تن
اینان که جامشان
پر از بطالت است
سرمست بودن اند
گرم غنودن اند خنیاگر سکوت
مزدور غالب اند
بی غیرتان دهر
اینان ز درد عشق
جامی نخورده اند
از رضا اسماعیلی
باران باران     شنبه, ‏1390/09/26 ‏08:58:12

چون خونِ خدا ، بیا مسلمان باشیم

یا حداقل ، شبیه سلمان باشیم

مولا ، سگ آستان نمی خواهد مرد !

او کرده قیام ، تا که " انسان " باشیم
بهروز جان از متن زیبایی که گذاشتی ممنون

                                                                     شاداب باشی.
ashkyar ashkyar     سه شنبه, ‏1390/09/29 ‏15:45:42

ساز نگاهت بر دلم چه شورانگیز می زند

نت لبم سکوت شد

      وقتی که بوسه عطای لبت می شود
بهروز بهروز     شنبه, ‏1390/10/03 ‏00:34:04

اصحاب عافیت
آنان که روز وشب     بی درد وداغ و غم     در سایه جهان
خوش آرمیده اند    از اصل خویشتن    آری بریده اند
اینان به گوش ما
صد ها هزار بار با ژست مصلحت
همواره  خوانده اند
باید ......
زیرا زبان
..
باید در این جهان
از آب حادثه
تنها گلیم خود   بیرون کشید ورفت
رفت و رفت و رف..........
ashkyar ashkyar     دوشنبه, ‏1390/10/26 ‏14:41:58

تمام من در یک زمان

خاطره شد برای تو

تمام تو چو غصه هام
                 خاطره شد برای من...

خسته ازین خاطره ها
                شدم صدای پای شب

تو غربت سینه ی تو، نمی تپد این قلب من

تو هم بیا خاطره شو

به دست شب بده مرا

            دوباره باز ستاره شو.؛

ای خانه نشین بی دل
            به رسم کوچه گردان
                                       برای دیدن یه پنجره

                                                        بیا دوباره باز ترانه شو

                                              یا ترانه خوان شعرِکوچه ی شبانه شو.
بی تو اما چه بی تاب گذشتم ازین شعرو...

                                       نگذشتم ازین شهر.
ashkyar ashkyar     چهارشنبه, ‏1390/11/12 ‏23:48:36

نه مرا حسرت خورشید به شب

نه چنان حسرت مهتاب به روز

من نه اینجا به دنبال چیزی شبیه توام

من فقط به دنبال خویشم

                            چیزی شبیه هیچکس.

ای الاهه ی آسمان ای باران

برتن این گرفته غبار
                                ببار ببار ببار.
                                                                                      اشکیار
باران باران     دوشنبه, ‏1390/11/17 ‏08:16:16

چیزی شبیه باران

      چیزی شبیه آسمان

            چیزی شبیه بودن


باش اما برای ماندن

ماندن تا همیشه

          ماندن برای بودن

ماندن برای باران...

                                             باران
ashkyar ashkyar     سه شنبه, ‏1390/11/25 ‏17:35:40

به شمیم موهای شعرت قسم
دیگر نفس ِ ماندن ندارم
اگرچه مرگ از خویش منست
اما دیگر اینجا جای خویشی نیست
دیگر نایی ندارم

آن رود کنار گلهای افتابگردان را
                                        گذر خواهم کرد
                                                       و به سرزمین آفتاب ساکن خواهم شد
یه چای داغو یه سفره ی پهن از شعر ما

با یه لیوان پر از لبخند خدا

خواهیم نوشید و مست از چشم خدا

به لبه ی بی کران ابدیت خواهیم نشست؛ تا دیگر بار عاشق شویم ...
باران باران     سه شنبه, ‏1390/11/25 ‏23:00:48

عاشق میشویم دیگر بار

بر سر سفره احساس

                     نور به جای نان و

                                             عشق به جای چای

                                             سر میکشیم تا ته استکان...

                                                                                                                                باران
ashkyar ashkyar     چهارشنبه, ‏1390/11/26 ‏00:29:07

زیبا بود باران عزیز
چقدر دلم میخواد یه چند ساعتی پشت سرهم با شعر و شاعر به هم آویزم
ashkyar ashkyar     پنج شنبه, ‏1390/11/27 ‏23:41:35

کودکی رفتو به جاماند آن همه معصومگی

برنمی گردد دگر آن روی بی نقاب زندگی

می رود در خواب این چشم پاک منو تو

وقتی از این بیداری هیچ نبینی به جز شرمندگی.
باران باران     جمعه, ‏1390/11/28 ‏14:09:34

طاقت بیار...
ashkyar ashkyar     یکشنبه, ‏1390/12/28 ‏15:48:40

عشق ای همسفر من
سلام
با تو یک دنیا حرف دارم؛
در کدامین نگاه، معنای تو معنا می شود؟

یکی گفت عاشق شدی؟
اشکی از چشمانم افتادو دلم شکست

عشق ای همسفر من
بدرود
حرفی نمانده
هیچ نگاهی حتی معنای خود را نخوانده...
                                                                                                                    م.اشکیار
بهروز بهروز     شنبه, ‏1391/01/19 ‏15:20:57

دلهره هایت را به باد بده
اینجا دلی است که برای آرامشت
دستی به آسمان دارد
و تنهائی ترا
با ترانه ائی
که بوی مهربانی میدهد
پاک خواهد کرد
با من بمان
ashkyar ashkyar     دوشنبه, ‏1391/01/21 ‏15:47:55

در این بن بست کوچه سار شب؛
                       سایه ات را بگذارو برو...

من به همین قامت سایه ی نگاهت قانعم

خورشید خوب میداند که این روزها سایه ی تو؛

                                     گرمترین خیال سرد منست...
                                                                                                            م.اشکیار
ashkyar ashkyar     شنبه, ‏1391/02/16 ‏16:00:41

شب به خیر پنجره ی نیمه باز خانه ی من

نسیم را اگر دیدی سلام مرا به او برسان

بگو بهار برای رفتن هنوزم عجول ست ؛

اگرچه هنوز لاله های واژگون، دور دست ترین کوه ها را
                                                     خاک شکافته اند؛

اما در این نزدیکی دل مرا گلی شکافته است
                                              که بوی تو را می دهد...
                                                                                                   م.اشکیار
ashkyar ashkyar     پنج شنبه, ‏1391/02/21 ‏22:57:27

ای همه ی شعر خوب من

من با بی قافیه ترین بیت ها ؛ تو را

                                   غزل وارانه سرودم
آفرین بر تو که بی پرده مرا

        خالی از هر نت ؛ بر سینه ی این ساز خسته زدی و من ؛

                                                                          چه بی صدا؛
                                                                                      سو ختم...
                                                                              م.اشکیار

با تشکر از راهنماییهای استاد عزیزم استاد وحدتی ؛عشق من ...
ashkyar ashkyar     سه شنبه, ‏1391/03/02 ‏02:27:03

اشاره ها هم بی شرم شده اند؛
روی هر انگشتی نامها را فریاد می زنند:

                                          که گردن بنه؛

اینک تو ...؛
_و توماری از اندیشه ی خویش
به دادگاهی غیابی
حکمی می خوانند که نه خدایی هست و نه ناخدایی...

                                                                                          م...
rojin rojin     سه شنبه, ‏1391/04/06 ‏22:26:19

برای آخرین بار بود که...

آخرین باری که او را دیدم...داشت می‌‌خندید! خیلی‌ خوش حال بود...از خوش حالی‌ او خوش حال شدم،ولی‌ در قلبم غم بزرگی‌ موج می‌‌زد...ولی‌ او نمی‌‌دانست ! و شاید هم هیچوقت نفهمید!نمی‌ دانستم آن لحظه به چی‌ فکر می‌‌کند.از شادی و خوشحال بودم ولی‌ در اعماق وجودم دستی‌ شیطانی قلبم را  می‌‌فشرد و تمام وجودم را به آتش می‌‌کشید.
اگر می‌‌دانستم و مرا دوست دارد، اگر می‌‌دانست من هم عاشقش هستم.آن وقت چه می‌‌شد؟! بله هیچ وقت چنین پایان تلخی‌ را تجربه نمی‌‌کردیم،پایانی که حسی شیطانی تمام وجودم را فرا گرفت ولی‌  لحظه‌ای بعد پس از یک اتفاق تبدیل به پشیمانی شد.فکر می‌‌کردم و خوش بخت است، ولی‌ آن حس شیطانی لعنتی نمی‌‌گذشت من  خوش بختی او را ببینم و با این موضوع کنار بیایم.
همه چیز به خاطر اشتباه خودم بود که فکر می‌‌کردم او دیگری را دوست دارد...!! همان روز در حالی‌ که شادی او را می‌‌دیدم ابتدا خوش بختیش شاد شدم ولی‌ کم کم آن حس به سراغم آمد و دیگر نتوانستم جلوی خودم را بگیرم. نفهمیدم چه شد و وقتی‌ به خودم آمدم فقط دستانم را آغشته به خون دیدم و سپس او را دیدم با چشمان بسته و همچنان لبخند به لب در آغوش من...
آن من بودم آن هم مرده‌ای بیش نبود که با آن چهره‌ی دلنشین معصومانه‌ در آغوش من خفته بود و فقط در دستانش کاغذی همراه با یک شاخه رز دیده می‌‌شد. آرام کاغذ را از دستانش در آوردم آنرا خواندم...نوشته ائ پر از عشق و محبت بود که دوباره باعث شد آن حس شیطانی به سراغم بیاید.ولی‌...ولی‌... در آخر آن نوشته اسم من بود!!!
یعنی‌ آن کاغذ مال من بود؟!؟بله،بله ولی‌ دیگر خیلی‌ دیر شده بود . من او را کشته بودم!! دیگر نتوانستم تحمل کنم ... در یک ثانیه دنیا برایم تیره شد،دستان سرد و بی‌ جانش را بوسیدم و فقط اشک ریختم ولی‌ دیگر فایده‌ی نداشت!
تکهٔ شکسته‌ی شیشه‌ای را که روی زمین افتاده بود، برداشتم و در قلب سیاه و تاریک خودم فرو کردم و برای آخرین بار بود که او را دیدم...


ROJ!n.F
ghader ghader     شنبه, ‏1391/04/31 ‏00:18:57

اینجوریـاست ؟! آدم باید زرنـگ باشه ؟!« نقـدی بر خـرده فرهنـگ قاپیـدن و چاپیـدن»

آخرین روزهای اسفند ماه سال 1390 همراه بود با خبر تصادف علی دایی که پس از شکست تیمش در حال عزیمت از اصفهان به تهران، به علت خواب‌آلودگی خودروی وی واژگون می‌شود. اما از آن جا که برخی حاشیه‌ها برای من جذاب‌تر و جالب‌ توجه‌تر از اصل موضوع است، خبر سرقت اموال علی دایی از داخل خودروی وی انگیزه‌ی من برای نگارش این یادداشت شد. به قول مأموران آگاهی اجازه دهید صحنه را بازسازی کنیم. علی دایی با خودروی پرادوی خود در محور اصفهان به کاشان در ساعت 20:10 دچار سانحه می‌شود، محمد دایی برادر وی از خودرو پیاده شده و در حالی که علی دایی بیهوش است با استمداد از اورژانس به همراه وی به یکی از بیمارستان‌های کاشان می‌روند و خودروی پرادوی بی‌در و پیکر را به حال خود رها می‌کنند. به نظر شما با آمار و احتمال ریاضی چقدر احتمال دارد که افرادی که وسایل علی دایی را به سرقت برده‌اند، سارق حرفه‌ای باشند؟ با بیان برخی توضیحات و شواهدی که خودم به عینه با آنها روبرو بوده‌ام، اثبات خواهم کرد این قبیل افراد نه تنها سارق حرفه‌ای و سابقه‌دار نیستند بلکه همین آدم‌های معمولی هستند که در اطراف ما زندگی می‌کنند. امکان دارد شما با این افراد دوست باشید، همسایه باشید، همکار باشید و خدای ناکرده فامیل باشید. قیافه‌هایشان هم کاملاً معمولی است مثل همه‌ی آدمها. اسلحه و نقاب و شاه کلید هم ندارند.

داستان اول
بچه بودم و بنّایی داشتیم. جلوی خانه‌مان یک کامیون آجر خالی کرده بودند تا بنای نیمه‌تمام خانه به سرانجام برسد. پدرم یک روز آمد و گفت احساس می‌کنم از این آجرها کم می‌شود. یک روز صبح زود به کمین نشستیم و دیدیم مردی با فرقون دارد از این آجرها بار می‌کند که ببرد. با پدرم از خانه آمدیم بیرون و جالب این که طرف فرار نکرد و همچنان داشت به کارش ادامه می‌داد. پدرم گفت: "آقا چه کار می‌کنی؟! این آجرها برای ماست" با خونسردی گفت: "دو تا کوچه بالاتر داریم برای آقا امام حسین تکیه درست می‌کنیم، راه دوری نمی‌رود" پدرم گفت: "با آجر دزدی؟!" مرد پررو گفت: "یعنی شما از یک فرقون آجر برای امام حسین دریغ می‌کنید؟ واقعاً که!" و پدرم افزود: "زندگی من فدای امام حسین ولی شما باید اجازه بگیرید" و خلاصه بحث بالا گرفت و با دعوا و اعصاب خرد این آقای زبان‌ نفهم را با دست خالی روانه‌اش کردیم رفت.

داستان دوم
نوجوان بودم و تابستان بود. رفته بودیم به شهرستان‌ آباء و اجدادی‌مان، همراه با پسر یکی از بستگان دور رفتیم به بازار. در حین پرسه‌زدن در بازار به من اشاره‌ای کرد که "اینو داشته باش" روبروی یک مغازه ایستاد و چند تا سنجاق‌سر را برداشت و درباره‌ی قیمت با فروشنده که پیرمردی بود وارد صحبت شد و نهایتاً گفت گران است و به ظاهر سنجاق‌ها را سر جایش گذاشت. اندکی که دور شدیم کف دستش را به من نشان داد و گفت "حال کردی!" و من مات و مبهوت از این حرکت وی که "این چه کاری بود کردی" و او نیز پاسخ داد "آدم باید زرنگ باشه، به تو هم میگن بچه تهران؟!"
این فرد الان زنده است، کاسب است، برای خودش مغازه دارد، زن دارد، آبرو دارد، برای خودش در بازار اعتبار دارد و من سال‌هاست که ندیدمش. نمی‌دانم الان در شغلش چگونه است. دأبش چیست؟ ولی برای کسی که دزدی را زرنگی می‌پندارد و می‌گوید کاسب باید زرنگ باشد، بعید است که اگر جایی فرصتی برای قاپیدن یا تصاحب مال بی‌صاحبی یافت از این فرصت دریغ کند. (منظور از مال بی‌صاحب، مالی است که هم‌اکنون صاحبش بالای سرش نیست)

داستان سوم
در دوران سربازی بارها و بارها اتفاق می‌افتاد که اموال هم‌خدمتی‌ها را می‌بردند. خوب دزد که نمی‌تواند از بیرون بیاید داخل پادگان و پول و اموال سربازها را ببرد. پس نتیجتاً سارق یا سارقین غریبه نبودند. یکی از بهترین چیزهایی که دزدیده می‌شد پوتین بود. پوتین را نمی‌شد خیلی محافظت کرد. چون کثیف بود و اگر داخل ساک یا زیر سر می‌گذاشتی کثیف‌کاری می‌کرد و چاره‌ای نبود مگر این که بگذاری بالای سرت و خوابت هم از عمق هزار پا بیشتر نشود که اگر کسی خواست ببرد تو بیدار شوی و طرف بیخیال شود. دقت کنید چگونه یک نفر می‌تواند پوتین هم‌خدمتی خودش را ببرد و به روی مبارکش نیاورد؟! اینها سارق حرفه‌ای سابقه‌دار نبودند، از همین جوانان رشید این مرز و بوم بودند که دیپلم گرفته یا نگرفته، آمده بودند خدمت سربازی. این قضیه منحصر به گروهان و گردان ما هم نبود. من در گروهان‌ها و دیگر گردان‌ها هم دوستانی داشتم و همه از این مسأله گلایه داشتند و دزدی در پادگان یک پدیده‌ی فراگیر بوده و هست.

داستان چهارم
در دوران دانشجویی چندین بار مواد خوراکی و بعضاً غذاهای مرا با ظرفش بردند و حتی ظرف خالی را نیز نیاوردند. اگر بگوییم سرقت امو
ghader ghader     شنبه, ‏1391/04/31 ‏00:20:17

مرا با ظرفش بردند و حتی ظرف خالی را نیز نیاوردند. اگر بگوییم سرقت اموال در محیط پادگان شاید طبیعی به نظر برسد، در محیط علمی دانشگاه به هیچ عنوان قابل توجیه نیست. ترم دوم بود که به یخچال سوئیت ما بچه‌های مهندسی زیاد دستبرد می‌زدند، من در یک اقدام ابتکاری با ماژیک روی در یخچال نوشتم: "بالاخره یه روز می‌گیرمت!" و از آن پس چیزی از آن یخچال جابجا نشد. جالب این بود که این موضوع با واکنش دانشجویان سارق مواجه شد که "شما فکر کردید ما دزدیم!" همان ضرب‌المثل بالا بردن چوب و فرار گربه دزده. یک روز صبح در سرویس دانشگاه یکی از همین برادران تحصیل‌کرده‌ی سارق داشت برای دوست بغل دستی‌اش دزدی‌هایش را تئوریزه می‌کرد. او می‌گفت: "ببین ما اینجا همه دانشجوییم، مال من و مال تو نداره". این آقا دانشجوی رشته‌ی دبیری بود و الان معلم است. خدا به خیر کند عاقبت دانش‌آموزانی که زیردست این فرد تربیت می‌شوند.

داستان پنجم
مسئول بسیج دانشجویی بودم و بسیج را همراه با اعضای فعّال آن در حالی از نفر قبلی تحویل گرفتم که هیچ شناخت درستی نسبت به اعضای بسیج و فرهنگ سازمانی آن نداشتم. یک روز دو نفر از بچه‌های بسیج آمدند و گفتند: "حاجی! رفتیم از روابط عمومی دانشگاه دو تا یونولیت تک زدیم (یعنی بی‌اجازه برداشتیم) واسه نمایشگاه" گفتم: "شما خیلی بیخود کردید، همین الان میرید میذارید سر جاش" گفتند: "حاجی! اینو از دوم خردادی‌ها کش رفتیم خودت که دیدی دانشگاه واسه برنامه‌های بسیج بودجه نمیده، ما هم حق داریم سهم خودمون رو این جوری بگیریم" گفتم: "اینجا صحنه‌ی نبرد با نیروهای بعثی نیست که شما بروید غنیمت بگیرید! اینجا دانشگاه است و برای خودش قانون دارد. ما سهم بسیج را باید از راه قانونی بگیریم. این کاری که شما کردید اسمش دزدی است!" و سرانجام با اصرار من رفتند و شبانه مجدداً یونولیت‌ها را سر جایش گذاشتند.

داستان ششم
ازدواج کردیم و رفتیم سر خانه‌ و زندگی مشترک. در آپارتمان‌مان دو نفر بودند که با ماشین کار می‌کردند و به اصطلاح مسافرکش بودند. یک روز دیدم یکی از اینها دارد با یک صندوق صدقات خالی، سر و کله می‌زند. رو به من گفت: "آقامحمد! شما که مدیر آپارتمانی از پول صندوق یه قفل بخر برای این صندوق، همین جا هم نصبش کنیم" پرسیدم: "ببخشید این صندوق رو از کجا آوردید؟" گفت: "این رو سر خط پیداش کردم، قفلش رو شکسته بودن، پولاشم برده بودن، من گفتم صندوق خالیش که به درد کسی نمی‌خوره" من گفتم: "آقای ...! این صندوق صدقات مال ما نیست! اگر نیاز باشد ما یک صندوق صدقات می‌خریم" با یک حالت خاص گفت: "برو بابا تو هم دلت خوشه! میلیارد میلیارد دارن می‌برن، اونوقت تو به این گیر دادی!" گفتم: "در هر صورت من برای این صندوق هیچ هزینه‌ای نمی‌کنم، نمی‌خوام مال شبهه‌ناک بیاد توی این آپارتمان" با لب و لوچه‌ی آویزان و با بی‌میلی گفت: "باشه هر چی شما بگی!". در این داستان به سلسله مراتب سرقت دقت کنید. یعنی یکی پول صندوق را می‌برد و دیگری صندوق قفل شکسته را. مثل شیری که گورخری را شکار می‌کند و دل و جگر و رانش را می‌خورد، کفتارهایی پیدا می‌شوند که گوشت‌های پشت و قسمت شکم را بخورند، پس از آنها لاشخورهایی می‌آیند که گوشت بین دنده‌ها و استخوان‌ها را می‌خورند، نهایتاً هم مورچه‌ها هر آن چه مانده باشد را صاف و تمیز می‌کنند.

جمع ‌بندی
همان‌گونه که در داستان‌های بالا بیان شد، این صفت ناپسند منحصر به یک طبقه یا گروه یا محیط خاص نیست و رفتاری است بیمارگونه و فراگیر که متأسفم بگویم مردمان برخی از کشورهای دیگر، بر اساس شواهدی که دیده‌اند ایرانیان را با این ویژگی می‌شناسند که این خیلی بد است
sodabe saba     شنبه, ‏1391/04/31 ‏02:42:56

قادر عزیز من به عنوان یک ایرانی به مطالبی که نوشتید ایمان دارم وحتی به نتیجه گیری که کردید ...بایداضافه کنم همین چندروز پیش برای من میهمان آمد ...بعد از ورودشان من مشغول پذیرایی از ایشان شدم بعد از حدودا 5 دقیقه برگشتم در ورودیه ساختمان را که باز کردم دیدم....

ای دل غافل کفشهای مهمان نیست...در یک آپارتمان 6 واحده ؟کفشهای میهمان را رو هوا زدند...خوب چه کسی جز اهالیه ساختمان

می تواند این کار را کرده باشد؟همین همسایگان محترم که در روز بارها با هم سلام و احوال پرسی تیکه پاره می کنیم...

ای بابا برای ما که جز شرمساری در مقابل مهمانمان چیزی نداشت...آمدم دادو بیداد کنم با خودم گفتم:خدایا پدرفقربسوزد که در یک سرزمین  

مردمانش به کفشهای کهنه ی یکدیگر هم رحم نمی کنند...
ashkyar ashkyar     سه شنبه, ‏1391/06/21 ‏01:34:38

ای داد ...
آه ای داد...
نفس بر کشیده سینه ام را قفسی از فریادت ای دوست

آه ...  ای شب
          ای روز...؛
ای آسمان برهنه از خدا؛
به سخن درای و مرا به خود بخوان

سینه در آغازین فصل تو؛
              خون؛ شکوفه می کند...

آی ای پنهان زچشم ما

بر خاطر خاکستری اینکمان

اسطوره ای دیگر بر آستان سیاه آن نیلوفر گمشده ی مان
                                                                   نجیبانه
                                                                     کنارمان بنشان...
                                                                                              م.اشکیار
ghader ghader     سه شنبه, ‏1391/06/21 ‏09:53:40

من از هیچ کس معجزه نمی خواهم
زیرا که دریلفته ام
بزرگترین معجزه خداوند خود "من" هستم.
ashkyar ashkyar     چهارشنبه, ‏1391/06/22 ‏01:33:39

شب از چشمان من پرسید زندگی چیست؟

اشکی از گوشه ی چشمانم افتادو دلم شکست.

من تشنه یک نغمه ی شیرین زندگی ام
      نوشت باد اگرچه بی من گفتی خدا حافظ...

                                                                                                    م.اشکیار
ashkyar ashkyar     چهارشنبه, ‏1391/06/22 ‏02:04:34

طاقت این دل به طاق خانه ام رسیده

         مرا به ابدیت چشمانت دعوت کن

ببین
لب شعرهایم به لبم رسیده
       بیاو مرا با بوسه ی نابش خلوت کن؛

آنک قرار قلمو دستهای من بر سر نقطه ی آتش
                                                       خاکستر شد؛
پس بخوان سرود قبیله های شب را
                                   به گرد این ققنوس تن

بیاو دوباره پرواز عشق را
                             بر سر خاکستر من
                                                   تجربه کن
اینک از شبو سنگ و آتش بگو
عشق را به کدامین شبیه تر می بینی؟

اینک مرا چیزی شبیه چشمانت کن...
                                                                                                             م.اشکیار
                                                                                                               90/11/27
ashkyar ashkyar     یکشنبه, ‏1391/07/09 ‏01:37:20

آنک ،در کنار دست تهی این خمار شبانگاهم

                             دل هوس شام مهتاب چشمانی را کرده بود

                                                  که ستاره ها خوابش را هم نمی دیدند...

                                                                                                                     م.اشکیار
ashkyar ashkyar     سه شنبه, ‏1391/08/16 ‏02:52:12

آرم آرام نگاه کن مرا
قصه ی ما به دل رسید

آرام ارام دستم را بگیرو رها کن

غصه ی ما به دست رسید

از شب می گویم
دلم را بگیرو رها کن؛

قدمهایت را با نبض اشکهای من هم ساز کن

اینک سوز کهنه ام را

در سحرگاهان چشمانت

برای خاطر خورشید به خاطر بسپار

این نغمه تکرار ناشدنی است

این شب تکرار ناشدنی است

این غصه اما تکرار شدنی است ...

بخواب آرام ای دل شب گرد

بخواب که روزگاری است خوابیده اند این بی دلانِ
باد سوار...

                                                                                                  م.اشکیار
ashkyar ashkyar     پنج شنبه, ‏1391/08/25 ‏02:26:08

از سکوت لب آدم

      آن نشکسته بغضش را شنیدم من

از سنگینی چشمش

به زیر ناگفته رنجهایش
                       خمیدم من

زچشم آسمان بازهم
    کویرها را گریستم من

شنیدم آدمی را به فریادی
که می گفتش
            بگو با من تو درمان را

                     کجاست این قفس را در...
                                                                              م.اشکیار
ashkyar ashkyar     دوشنبه, ‏1391/11/09 ‏02:52:51

به نظر من
شعر؛ ترجمه ی موسیقی جاری در عالم هستی است که لابه لای خیال خدا نهان شده...

م.اشکیار
farahnaz فرحناز     یکشنبه, ‏1391/12/13 ‏14:21:14

رهنما.     یکشنبه, ‏1391/12/13 ‏07:51:26

امشب ای جان باز بیمار تو ام
عاشقم ، دیوانه ام ، زار تو ام
همگان خوابند و من در انتظار
روزوشب بی خواب وبیدارتوام
نیستم شبگرد و مستی بی قرار
بی خبر از خویش وهوشیار توام
با خیالت جمع و، فردم از همه
باز در افسون ، پندار تو ام
می شکوفد اشک همچون غنچه ای
آتشم ، اشکم ، که گلنار تو ام
بوسه خورشید واشک لاله ام
نور و نار و آب گلزار تو ام
آه می دانم که بی من سر خوشی
کاش دانستی که بیمار تو ام
_____________________
ashkyar ashkyar     پنج شنبه, ‏1391/12/17 ‏15:59:40

عاقبت شب به سخن درآمد راز تو را و مرا

مهتاب- این بود راز نگهداریت!؟

چشم مهتاب روشن...

اما شب می دانست که شب تاب تنهایی ندارد

زیرا که راز ما تنهایی بود
و راز شب _سکوت_...

                                                                                                             م.اشکیار
farahnaz فرحناز     جمعه, ‏1391/12/18 ‏00:16:09

بهزاد     پنج شنبه, ‏1391/09/23 ‏14:21:50

من آمده ام با کوله باری خالی از هر هیچ...
با قدمهایی لبریز از احتیاط ...,
بر روی برف یخ بسته آخر پاییز...
ترسم لیز بخورم وبیفتم وآن لحظه...
نباشد دستی که بگیرددستم و    من
در شب یلدا تاصبح به انتظار بمانم دیگر هیچ...
farahnaz فرحناز     جمعه, ‏1391/12/18 ‏00:24:00

بهزاد     پنج شنبه, ‏1391/09/23 ‏20:11:59

امروز برای خواندنت,درسم  مرور کردم
برای جای بودنت ,  حس غرور کردم
امروز برای  دیدنت, پروانه وار پر کشیدم
برای شاد بودنت ,شعری و  جور کردم
تقدیم به همه عزیزان
رهنما رهنما.     شنبه, ‏1391/12/19 ‏09:07:23

بنی آدم اعضای یکدیگرند                       نباید سر پول بهم بپرند

تو دانی که درد آورست روزگار             از این دزدی دیگر ندارم قرار

تو کز محنت دیگران آگهی                چرا شارژر لب تابم می بری؟

بیا و گوشی هدفونم را بیار          ازآنجا که برداشتی همان جا بزار

منم تازه داماد بی پول و بار               جون عمه ات شارژرم را بیار

تو این آشفته بازار پول و دلار              بیا «با مروت»اشکمو در نیار

اگر بهر دزدی همی عزم تو است     سرای جهنم همی بزم تو ست

نخواندی تو قرآن که دادست ندا          بترس زآنکه چوبش ندارد صدا
farahnaz فرحناز     شنبه, ‏1391/12/19 ‏14:15:56

aliyeh     سه شنبه, ‏1390/09/29 ‏19:01:19

سلام خیلی دوست داشتم بدونم چطور من هم برای صفحه ی اصلیتون شعر بزارم؛ ولی در نگاه اول متوجه نشدم؛ کیانا خانم! دیدم نوشتین شعرهایی که براتون خاطرست رو بنویسین؛ من هم این شعر رو که تیکه تیکه در یک رمان اومده بود و مال زمان های خیلی قدیمه رو براتون می نویسم، اخه این شعر رو من و دو خواهرم باهم سر هم کرده بودیم؛ حالا من به یاد اون دوران می خوام این شعر رو در این جا بنویسم:
همچنان منتظرم، همچنان منتظرم، همچنان منتظرِ نامه ای از سوی توام، که اگر نامه رسان گرگ بیابان باشد، خطر جان باشد، قدمش می بوسم تا که دلباخته ی بره شود، بهترین عاشق این درّه شود، و اگر در نامه بنویسی چیزی، همه احساس تو را مو به مو خواهم خواند، بهر آن خواهم ماند،
بهر من نامه بده بهر من نامه بده
تو رو خدا اگه این شعر وارد سایتتون نمی شه از این طریق لطفاً این رو واردش کنین چون من خیلی این شعر رو دوست دارم؛ چون یادآور زندگی شاد و بی ریای قدیم من و خواهرامه- خب دیگه خدانگهدارتون باشه
رهنما رهنما.     دوشنبه, ‏1391/12/21 ‏08:21:53

ساقیا ! آمدن عید مبارک بادت
وان مواعید که کردی مرواد از یادت
ashkyar ashkyar     سه شنبه, ‏1391/12/22 ‏01:24:57

گاهی اشک، گاهی خنده

گاهی عشق گاهی گلایه

ای کاش من به خوابی می رفتم که درآن
                                            هیچ کسی نباشد؛
نه هیچ اشکی؛
نه هیچ یاری؛
فقط من باشم و یه کمی زندگی.

حرفی نیست دیگر اما

حرف ما شد حرف دل

دل شد، حرف شعر

شعر شد، حرف ما...

م.اشکیار
رهنما رهنما.     دوشنبه, ‏1392/01/05 ‏08:05:39

قسم به چشمات بعد از این جز تو گلی بو نکنم

جز به تو و به خوبیات به هیچ کسی خو نکنم

قسم به اسمت که تو رو تنها نذارم بعد از این

اسم تو رو داد می زنم تا دم دمای آخرین

قطره به قطره خونم و یک جا به نامت می کنم

دلخوشیهای دنیا رو خودم به فالت می کنم

می برمت یک جای دور می شم واست سنگ صبور

برات یه کلبه می سازم پر از یک رنگی پر ن
باران باران     شنبه, ‏1392/01/10 ‏14:06:49

بگذار و بگذر از این خاطر پریشان

             از این خاطرات پریشان


                              بنگر که چه ماندنی ست در این سرای فراموش شدنی


                             بیا در آغوش بگیر خیالم را که تمام خاطر توست


                                  بیا و در گذر از این همه تشویش

                                         بخدا نمیماند جز عشق


             دستت را در دستش بگذار

                                    رها شو

                                               رها شو از خاطرات ناتمام مه آلود


                                               باران شو      ببار     برو    


                                                               خیس کن تن حسرت زده بی عشق را


                                                                                                        ببار  باران شو ...


                                                                                                                                            (باران)
رهنما رهنما.     چهارشنبه, ‏1392/01/14 ‏08:33:15

تو مرا بردی به شهر یادها،
من ندیدم خوش‌تر از جادوی تو،

ای سکوت ای مادر فریادها

گم شدم در این هیاهو گم شدم،

تو کجایی تا بگیری داد من؟

گر سکوت خویش را می‌داشتم،

زندگی پر بود از فریاد من!
farahnaz فرحناز     جمعه, ‏1392/01/16 ‏23:38:37

بهزاد     پنج شنبه, ‏1391/09/23 ‏14:21:50

من آمده ام با کوله باری خالی از هر هیچ...
با قدمهایی لبریز از احتیاط ...,
بر روی برف یخ بسته آخر پاییز...
ترسم لیز بخورم وبیفتم وآن لحظه...
نباشد دستی که بگیرددستم و    من
در شب یلدا تاصبح به انتظار بمانم دیگر هیچ...

بهزاد     پنج شنبه, ‏1391/09/23 ‏20:11:59

امروز برای خواندنت,درسم  مرور کردم
برای جای بودنت ,  حس غرور کردم
امروز برای  دیدنت, پروانه وار پر کشیدم
برای شاد بودنت ,شعری و  جور کردم
تقدیم به همه عزیزان

بهزاد     شنبه, ‏1391/09/25 ‏09:55:52

زندگی احساسی من
عشق پرواز بلندی ست، مرا پر بدهید...
رهنما رهنما.     دوشنبه, ‏1392/01/19 ‏08:25:03

عاشق نشدی زاهد، دیوانه چه میدانی؟
در شعله نرقصیدی، پروانه چه میدانی؟
لبریز می غمها، شد ساغر جان من
خندیدی و بگذشتی، پیمانه چه میدانی؟
یک سلسله دیوانه، افسون نگاه او
ای غافل از آن جادو! افسانه چه میدانی؟
من مست میِ عشقم، بس توبه که بشکستم
راهم مزن ای عابد! میخانه چه میدانی؟
عاشق شو و مستی کن، ترک همه هستی کن
ای بت نپرستیده..! بت خانه چه میدانی؟
تو سنگ سیه بوسی، من چشم سیاهی را
مقصود، یکی باشد، بیگانه..! چه میدانی؟
دستار، گروگان ده، در پای بتی، جان ده
اما تو ز جان، غافل..! جانانه چه میدانی؟
ضایع چه کنی شب را؟ لب، ذاکر و دل، غافل
تو، ره به خدا بردن، مستانه چه میدانی
ashkyar ashkyar     دوشنبه, ‏1392/01/26 ‏23:59:49

این هم آخر دل نامه ی کوچک من؛

       _تو شبیه شعرهای من شدی

                  و من شبیه چشمهای تو_

          پاییزم را چه می دانستی

                      بهارت را چه می دانستم...

                                                                                         م.اشکیار
farahnaz فرحناز     سه شنبه, ‏1392/01/27 ‏14:51:34

رهنما.     سه شنبه, ‏1392/01/27 ‏08:22:27

باید که لهجه کهنم را عوض کنم
این حرفِ مانده در دهنم را عوض کنم

یک شمعِ تازه را بسرایم از آفتاب
شمع قدیم سوختنم را عوض کنم

هرشب میان مقبره ها راه می روم
شاید هوای زیستنم را عوض کنم

بردار شعر های مرا مرهمی بیار
بگذار وصله های تنم را عوض کنم

بگذار شاعرانه بمیرم از این سرود
از من مخواه تا کفنم را عوض کنم

من که هنوز خسته باران دیشبم
فرصت بده که پیرهنم را عوض کنم
رهنما رهنما.     شنبه, ‏1392/01/31 ‏08:10:02

دل بــه دلم کــه نـدادی

پــآ بـــه پــآیـم کـــه نـیـامـدی

دسـت در دسـتـم کــــه نـگـذاشـتـــی

سر بـــه سـرم دیـگـر نـگـذار کـــه قـولـش را بــه بـیـابـان داده ام ...
farahnaz فرحناز     شنبه, ‏1392/01/31 ‏20:08:25

رهنما گرامی ؛ سلام
دوست عزیز لطفا دقت بفرمایید وقتی کامنت های شما در ارتباط با مبحث اصلی اتاق می باشد، گزینه "مبحث اصلی اتاق"را که کنار دکمه ارسال است ، انتخاب کنید.در غیر اینصورت بطور پیش فرض متن شما با گزینه "احوالپرسی و تشکر" ارسال می شود و فقط وقتی دیده می شود که "همه نظرات" انتخاب شود.
                                                                                                                                                                      متشکر از توجه شما
ashkyar ashkyar     چهارشنبه, ‏1392/02/04 ‏03:58:40

خوشک حالی بودم به دل که رسیدم بدک حالی شدم که نگو

چند گاهی ست در گل مانده دستم چنان خشکیدم که نگو

نه نای ماندن نه تاب رفتن چنان در خود مانده ام که نگو

در دفتر شعرم سر به گریبان چنان کرده ام که نگو

مگو با من حرف ماندن چنان ز غیر گذشتم که نگو

اینچنینم را خوش مدار زودگاهی مرگ را خواهم کشت

من تبر خورده دلم ریشه ای دارم اما که نگو

دلم از شکستن ها شکست چنان خندیدمش اما که نگو

غصه ام را قلبم شنیدو گفت چنان به سکوت بنشینمش که نگو

شاهدم شب بودو شمع تا خورشید چنان نخفت چشمم که نگو

یاران ای همدلان ای اشکیار ای

نفس؛ از قفس پرنده میخواند، چنان پر بکشمش که نگو...

م.اشکیار
همین امشب
همان روز
رهنما رهنما.     چهارشنبه, ‏1392/02/04 ‏08:44:35

آتش دوست اگر در دل ما خانه نداشت/عمر بی حاصل ما این همه افسانه نداشت.
صبح صبح     دوشنبه, ‏1392/02/30 ‏02:18:28

با واژه به جنگ اهرمن باید رفت
شمشیر قلم کفن به تن بایدرفت
دیدی که جهالت بشر خصمش بود
با خصم بشر ستیزه گر باید رفت
گر پرتو انوار زمغرب گم شد
در وقت شفق نضاره گر باید رفت
در بی خبری گذشت عمر منو تو
جوینده پی یکی خبر باید رفت
چیزی به جهان نکوتر از دانش نیست
اموخته فن از این گذر باید رفت
با کشف حقایقو علوم و اسرار
اسوده از این مسیر پر خطر باید رفت
گر اهرمنی هنوز راهت بسته
برخیز که از راه دگر باید رفت
zibaaii باران     چهارشنبه, ‏1392/03/01 ‏01:32:54

وقتی به کسی می گویم "دوستت دارم"
                                                   وقتی کسی می گوید "دوستم دارد"
                                                                                                  می دانم
                                                                                                             این خداست که سخن می گوید
ارش ارش     پنج شنبه, ‏1392/03/02 ‏15:59:06

عشق و عاشقی واسه خیلی ها توهمه
بد وخوبش پیش من که مبهمه
یک درد که آخرش نبودنه
یک عمر از این و اون شنیدنه
گل حسرت توباغ آرزوها چیدنه
یک رعد که ثمرش ندیدنه
هرکی می بینه آشفته ای
دیوانه یا کنار خیابان خفته ای
توی چشمهاش برق نهفته ای
رو لبهاش حرفهای نگفته ای
می گه بسوزه پدر عاشقی .....
وای که چه دلهایی ویرونه شدن
چه مردهایی اسیر میخونه شدن
یک عمرچشم انتظار نشستن سر راه
به امید فقط یک نگاه..
عزیزم اینو بدون عشق یک حقیقته
که اول وآخرش بخوای نخوای مصیبته ....
ارش ارش     پنج شنبه, ‏1392/03/02 ‏16:02:52

و بی خبر می آیی.
نفسم حبس می شود
تو مثل همیشه می خندی
روحم در حال پرواز است و ناگه با کلامی به این تن خسته برش می گردانی.
در پوست خود نمی گنجم
به دنبال دلتنگیم - همدم همیشگیم - میگردم تا خبرآمدنت را با او بگویم.
پیدایش نکردم. چه بهتر
کاش همیشه می آمدی
کاش این قصه مردن و زنده شدن تکرار نمی شد.
از رفتن تا آمدنی دیگر.
بگذریم.
فعلا مجال گلایه نیست.
من حالا خوشحال ترینم و لبریز از خنده تو که قلبم را نوازش می دهد.
آری٬
تو هنوز مرا دوست داری.
zibaaii باران     جمعه, ‏1392/03/03 ‏14:51:33

من با "خدا" خوشم
چون عشقشو باور دارم
                            باور دارم که عاشقه
                                                     و تا آخره راه
                                                     که نمی دونم کجاست
                                                     اما مطمئنم
                                                     که روشنترین جای دنیاست
                                                     پا به پام میاد
                                                     پا به پا
                                                                                        خدا عاشقه
                                                                                        "خالصانه"
                                                                                        "بی چمشداشت"
                                                                                                             من با خدا خوشم
                                                                                                             چون عشقشو باور دارم
zibaaii باران     جمعه, ‏1392/03/03 ‏15:03:41

سلام و ممنونم باران عزیز،دوستان در این سایت چه رسم مهربانانه و مودبانه ای دارند در خوش آمد گفتن،باران هر چقدر بیشتر بهتر،به قول قیصر امین پور :
                                           کاش تمام شعرها حرف تو بود
                                                                                 باران ! باران ! بهار ! باران ! باران !
zibaaii باران     جمعه, ‏1392/03/03 ‏15:08:43

اول عشقت به هر کسی...به هر چیزی...
"عشق به خدا رو بذار"
                                                     مطمئن باش که اون عشق
                                                     به سرانجام روشنی می رسه
                                                     خیلی روشن
                                                                                           "رفیق" من
                                                                                           استاد عاشقاست
                                                                                           بذار که او عاشقی رو بهت یاد بده
                                                                                           بذار
ashkyar ashkyar     جمعه, ‏1392/03/03 ‏15:12:07

درود باران عزیز خوشومدین
ممنون از اینکه کنارمایی
شعرهاتم زیباست
از زنده یاد قیصرامین پور چه انتخاب به جا و زیبایی داشتین دستت دردنکنه

بدرود
zibaaii باران     دوشنبه, ‏1392/03/06 ‏14:50:11

اشکیار محترم
سلام و متشکرم از لطف شما
شعر که نه...دلنوشته اند.
من هم خوشحالم که در این فضای مهربان و انسانی و معنوی و اخلاقی که اعضای سایت به صورت خودجوش ایجاد کرده اند سهیم هستم.
صبح صبح     چهارشنبه, ‏1392/03/08 ‏21:05:59

سلام به دوست دارم شعر قیصر امینپور بنام
خانه خوب خدا را جهت اشنایی بیشتر دوستان
بنویسم تا همه بیشتر با این شاعر بزگ کشورمان اشنا
بشویمپیش از اینها فکر می کردم خدا
خانه ای دارد میان ابرها
مثل قصر پادشاه قصه ها
خشتی از الماس و خشتی از طلا
پایه های برجش از عاج و بلور
بر سر تختی نشسته با غرور
ماه برق کوچکی از تاج او
هر ستاره پولکی از تاج او
اطلس پیراهن او آسمان
نقش روی دامن او کهکشان

 
بود اما در میان ما نبود
مهربان و ساده و زیبا نبود
در دل او دوستی جایی نداشت
مهربانی هیچ معنایی نداشت
هر چه می پرسیدم از خود از خدا
از زمین ، از آسمان ، از ابرها
زود می گفتند این کار خداست
پرس و جو از کار او کاری خطاست
آب اگر خوردی ، عذابش آتش است
هر چه می پرسی ، جوابش آتش است
تا ببندی چشم ، کورت می کند
تا شدی نزدیک ، دورت می کند

•رعد و برق شب صدای خنده اش
سیل و طوفان نعره توفنده اش
دکمه پیراهن او آفتاب
برق تیغ و خنجر او ماهتاب
هیچ کس از جای او آگاه نیست
هیچ کس را در حضورش راه نیست
پیش از این ها خاطرم دلگیر بود
از خدا در ذهنم این تصویر بود
آن خدا بی رحم بود و خشمگین
خانه اش در آسمان دور از زمین

 
•کج گشودی دست ، سنگت می کند
کج نهادی پای ، لنگت می کند
تا خطا کردی عذابت می کند
در میان آتش آبت می کند
با همین قصه دلم مشغول بود
خواب هایم پر ز دیو و غول بود
نیت من در نماز و در دعا
ترس بود و وحشت از خشم خدا
هر چه می کردم همه از ترس بود
مثل از بر کردن یک درس بود



 
•مثل تمرین حساب و هندسه
مثل تنبیه مدیر مدرسه
مثل صرف فعل ماضی سخت بود
مثل تکلیف ریاضی سخت بود
*****
تا که یک شب دست در دست پدر
راه افتادم به قصد یک سفر
در میان راه در یک روستا
خانه ای دیدیم خوب و آشنا





زود پرسیدم پدر این جا کجاست
گفت این جا خانه خوب خداست!
گفت این جا می شود یک لحظه ماند
گوشه ای خلوت نمازی ساده خواند
با وضویی دست ورویی تازه کرد
با دل خود گفتگویی تازه کرد
گفتمش پس آن خدای خشمگین
خانه اش اینجاست این جا در زمین؟
گفت آری خانه او بی ریاست
فرش هایش از گلیم و بوریاست
مهربان و ساده و بی کینه است
مثل نوری در دل آیینه است

می توان با این خدا پرواز کرد
سفره دل را برایش باز کرد
می شود درباره گل حرف زد
صاف و ساده مثل بلبل حرف زد
چکه چکه مثل باران حرف زد


         قیصر امین پور

روحش شاد یادش گرامی
farahnaz فرحناز     چهارشنبه, ‏1392/03/08 ‏22:53:05

دوستان خوب؛ "صبح" و "باران" خوش اومدین. چه انتخاب های زیبایی از قیصرامین پور...

فقط یک  خواهش کوچک،عزیزان این اتاق برای دلنوشته های شماست ،لطفا برای اشعار مورد علاقه تان از اتاق "اشعار خاطره انگیز" استفاده کنید.متشکرم

لینک اتاق :http://www.kianavahdati.com/forum.aspx?id=-2147483618
رهنما رهنما.     پنج شنبه, ‏1392/03/09 ‏11:44:04

این حنجره این باغ صدا را نفروشید
این پنجره این خاطره‌ها را نفروشید

در شهر شما باری اگر عشق فروشی است
هم غیرت آبادی ما را نفروشید

تنها، به‌خدا، دلخوشی ما به دل ماست
صندوقچه راز خدا را نفروشید

سرمایه دل نیست بجز آه و بجز اشک
پس دست‌کم این آب و هوا را نفروشید

در دست خدا آیینه ای جز دل ما نیست
آیینه شمایید شما را نفروشید

در پیله پرواز بجز کرم نلولد
پروانهء پرواز رها را نفروشید

یک عمر دویدیم و لب چشمه رسیدیم
این هروله سعی و صفا را نفروشید

دور از نظر ماست اگر منزل این راه
این منظره دورنما را نفروشید
mobina choobkar mobina choobkar     پنج شنبه, ‏1392/04/27 ‏16:38:57

باران ...

همیشه خود را محتاج لبخند گل می داند و گل ...

                                                            خود را محتاج اشک های باران !

عجب روزگاریست !

پس چاره خورشید چیست ؟ هرروز به همه لبخند میزند ولی در حسرت تبسمی بر لب زمینیان می ماند !
sodabe saba     جمعه, ‏1392/04/28 ‏11:02:18

به مثالِ کسی هستم این روزها   که چیزی گُم کرده !!! فصلی از یک کتاب ،بخشی از یک شعرِ،حسی از یک قلب...

به مثالِ کسی هستم که درد دارد...گفتم "درد" و ذهنم به" درد" آمد...(هنوزهم دامنه دارد  هنوز هم که هنوز است "درد" دامنه دارد...)

میخواهم از روی این روزها بپرم،چند قدم جلوتر آنطرفِ این روزها را ببینم و ببینم که چه میشوم!!! گاهی دلم میخواهد کسی مرا تکانی بدهد از همان تکانهایی که وقتی کابوس میبینی به تو

می دهند که یک هو از خواب می پری ،تا شاید از خواب بیدار شوم  خوابهای من تکانی بخورند ...به گمانم خوابهایم اشتباه شده اند ...شاید وقتی عجله داشتم خوابهای کسِ دیگری را

برداشتم !!!

وقتی عجله داشتم ...! هر چه فکر میکنم نمیفهمم چرا عجله داشتم ؟این همه شتاب برای چه بود؟!

می خواستم پرواز کنم اما من که همیشه از ارتفاع میترسیدم و هیچوقت پرواز نکرده بودم ...به کدام لحظه ی شیرین فکر میکردم که ترسِ از پرواز را از یاد برده بودم   قرار بود بال بردارم  

خواب برداشتم...!

حالِ این روزهای من عجیب سرگردان است انگار باید به آن چیزی اضافه کنم  شِکری، شیرینی تا شاید طعمِ تلخی این روزهای من اندکی کم شود! شاید هم بهتر است حالِ این روزهای

من را شُست و در پهنای آفتاب آویخت تا خشک شود !حالِ این روزهای من را بهتر است "حال" نگفت یک چور پریشانی  یک کم تنهایی!!!

دلم کی کتاب واژه میخواهد، یک جفت چشم ،یک دست ، یک قلم و یک دنیا کاغذ...دلم چیزهای دیگری هم میخواهد  اما دیگر زیادی می شود...و ان وقت به زیاده خواهی ، به چرند

خواهی محکوم میشوم...چیزهایی که من میخواهم در هیچ بقالی نمیتوان یافت! فقط باید ساخت...به اندازه ی تمامِ روزهای عمرم درازند ، به اندازه ی تمامِ برجهای دنیا بلندند، به اندازه

ی تمامِ کوههای دنیا سختند، به اندازه ی ترسِ یک نفر از سکوت ...لالند، اما به اندازه ی یک حس کوچکند...

چیزهایی که هر کسی آرزوی داشتنشان را دارن اما من دیگر آرزوی آن را ندارم .آخر "آرزو"چیزی ست که میدانی و امید داری روزی به آن میرسی اما من که میدانم نمیرسم  مثلِ یک گوی

وقتی پرواز میکردم از دستم رها شد گُم کردم  همه ی آن چیزی که بخاطرش پریدم پرواز کردم  اوج گرفتم...همه ی آن  چیزی هایی که بخاطرشان ترسِ از پریدن و پرواز یادم رفت همه را گُم

کردم  نمی دانم کجاست؟    نمیدانم چه شد؟   میگردم   میگردم   میگردم  ...

به مثالِ کسی هستم این روزها  

                                            چیزی گم کرده ام!!!
 
                                                                        چیزی

                                                                               شبیه

                                                                                        یک
                                                                                           
                                                                                               حس

                                                                                                                                                                                                                                   "صبا"
رهنما رهنما.     یکشنبه, ‏1392/04/30 ‏08:56:48

عصرهای زمستان را بهانه کن



به اینکه می توانی



نشانه ای بگذاری برای کسی



یا رد پایت را پاک کنی



اصلا می توانی نشانی ات را به دختران کودنی بدهی



بی آنکه حتی بتوانند



رد پایم را پیدا کنند



بی آنکه حتی برفی آمده باشد



بگذار به تماشای برف بنشینم



و دخترکانی که با تو آدم برفی می سازند
باران باران     یکشنبه, ‏1392/06/17 ‏08:09:31

برای باران شدن باید ابر احساست را به دست باد بسپاری...
HOMAYOON بهزاد     یکشنبه, ‏1392/07/21 ‏18:29:20

آب !
نان!
بابا آب داد!
بابا نان داد!
آن مرد در باران آمد!
و...کنون نوبت آب ونان دادن ماست!!
وکنون نوبت خیس شدن ما در زیر باران صفاست!!
و چه لذت بخش است آمدن خیس خیس,تا به پایان ببریم یک انتظار!!
ashkyar ashkyar     سه شنبه, ‏1392/09/26 ‏03:08:36

در گوش زمان ای
خفته ای بی گوش بی هوش
به دریا به آسمان دشنامی تو به تمامی

خدا را به ناخدایی کشاندی و رفتی
ترانه ی شیطانی تو
تفسیر برزخی میان دو چشمانت

شب نامه ای برای تو که خواب هرشبم را ربوده ای لیک بیدارم من

م.اشکیار
ashkyar ashkyar     جمعه, ‏1393/01/15 ‏05:03:42

می شکنم هرچه سکوت است امشب

می خواهم با همه ی صداها، کلمات ،

و هرآنچه که مرا می خواند در آمیزم.


                    چرا که تو به سخن درامدی و من لبالب از تب تو
                                                                           هذیان می گویم ...

در من جنینی ست از تبار تو"

از که می گویم که این چنین از خود دورم؛

دلی که بی قرارست دل نیست

      خنیاگر غمگینی ست که بغض راه گلویش را

به غارت نشسته.....

م.اشکیار
390/09/18
ashkyar ashkyar     جمعه, ‏1393/01/15 ‏05:04:40

این شکسته خاطرات
_نه به اشک
نه به فریاد
نه به شعر
نه با هجرت تو
نه به هیچ چیز
             پینه نبست_

نوش دارویی بود دستان تو

       که بعد از خاموشی چشمانم
                                      به من رسید...
م.اشکیار
‏1390/09/18
ashkyar ashkyar     جمعه, ‏1393/01/15 ‏05:10:44

ساز نگاهت بر دلم چه شورانگیز می زند

نت لبم سکوت شد

      وقتی که لبت عطای تو می شود...

‏1390/09/28
ashkyar ashkyar     جمعه, ‏1393/01/15 ‏05:15:13

اغچه ی حیاطمون دیگه گل حتی نداد واسه نبودنت دیگه هیچ پرنده ای آواز عاشقی سر نداد

بودنت نبودن همه ی غمها شده بود
نبودنت خالی ترین جای  گلها شده بود

ابدیت نیستی تو ؛ همه ی ابدیت از تو نقش می گیرد

و چنان که من در پی این نیمه ی گم شده حیرانم؛
نه ابدیتی نه شرقی نه نهایتی
هچ جایی نگردمش

که تنها گوشه ی دل دنبال میگردمش ؛

     دلی که بی قرارست

دلم از این بی قراریها خسته شده

نازنیا چه بگویم

قرار این دل بی قرار ؛
                    به ناف آسمان بسته شده...
م.
1390/10/07
ashkyar ashkyar     جمعه, ‏1393/01/15 ‏05:18:27

شعر سیاه نمی گویم اگرچه رنگ شب پوشیده باشد

عشق را در بی مهتاب ترین شب، در کوچه های قدیمی فریاد خواهم زد
اگرچه مهر بی دلی بر پیشانیم خورده باشد...

‏1390/11/26 ‏
ashkyar ashkyar     جمعه, ‏1393/01/15 ‏05:21:35

طاقت این دل به طاق خانه ام رسیده

         مرا به ابدیت چشمانت دعوت کن

ببین
لب شعرهایم به لبم رسیده

         مرا با بوسه ی نابش خلوت کن.

آنک قرار قلمو دستهای من بر سر این آتش
                                                       خاکستر شد؛
بیا و بخوان سرود قبیله های شب را
                                   به گرد این ققنوس تن

دوباره پرواز عشق را بر سر خاکستر من
                                                   تجربه کن

اینک از شبو سنگ و آتش بگو

عشق را به کدامین شبیه تر می بینی؟

1390/11/27
ashkyar ashkyar     جمعه, ‏1393/01/15 ‏05:26:33

, ‏1390/12/03 ‏

شب را به خاطر بسپار

مرگ ستاره ها زیباترین نقش آسمان شد؛
                   
ببین  آسمان راچه پرشکوه جان می دهند
                       
من مرگ خویش را گره برنقش آسمان می بندم

ببین جهان را چه زیبا به آتش می کشم.

م..

دراین زمانه ی افتاب پرست
مرگ ستاره ها را به خاطر بسپار...
                                                                                                              م.اشکیار
ashkyar ashkyar     جمعه, ‏1393/01/15 ‏05:30:29

شهادت بده
بگو که زنجیر پای خویشی
بگو یا که فریاد بزن اینک منسوخ دیروز خویشی.

پشت سایه ی شب به کدامین ستاره می نگری
وقتی تمام روز، خورشید در کوچه های غربت
                                                   آسمان را از یاد برده.

اتاق خالی از مهتابم را به تو میدهم

و اهسته سه تار میزنم تا نکند دلم به گوشه ی غم
                                                            پرده دار شود...

‏1390/12/10
م.اشکیار
ashkyar ashkyar     جمعه, ‏1393/01/15 ‏06:03:04

‏1391/03/15 ‏

شبها ذهن عاشق از ستاره بوسه می چیند...

یکی می گفت عشق همیشه در مراجعه است

همیشه همیشه همیشه..

بعد از این ای نادیده نادیده عشق من

اجداد تو از خون چشمهای من خواهند بود

وقتی گریه ابدی ترین معشوقِ دل من شد...

م.اشکیار
نگار نگار     جمعه, ‏1393/01/29 ‏22:53:20

مژده ای دل که روم سوی خدا یار امد             بادل خسته و بی جانش و ‍‍‍‍‍‍‍‍پر بار امد
ashkyar ashkyar     دوشنبه, ‏1393/04/09 ‏17:38:32

اینک دست به نشانه ی احترام
واژه را می بوسد و تو را در بی زمان ترین لحظه
حک می کند ...

تو را نمیتوان به زخمه ی دل، آیینه کرد

تو را نمیتوان به خنده ی لب راهی کرد

این کدامین برزخ است که نه جهنمی دارد و
نه بهشتی

نه تو را نمیتوان در هیچ خوابی تعبیر کرد

نه نمیتوانم
نمیتوانم از پس این همه جاده

این همه راه

این همه باران
تو را به یاد نیاورم؛

چقدر دل؛ می لغزدم به خاطرات

می بردم به ناکجا

کجایی ای روزهای رفته به خواب
من بیدار بیدارم
در خواب تو من اما
خوابی ندارم...

دست در دست باد می گذاری می روی تا به کجا

به خیالت نسیم خاطر من بی پرو بال است.
بدرود ای رفته زمن
ای مانده به دل
ای...

نه نمیتوانم دست را به هیچ نشانه ای بلند کنم

وآنک بدرود را واژه واژه دست هیچ بادی نخواهم کرد دست...

م.اشکیار

93/4/9
ashkyar ashkyar     پنج شنبه, ‏1393/04/12 ‏03:10:49

درود بر شما فرحناز عزیز دوست قدیمی سایت کیانا
ashkyar ashkyar     دوشنبه, ‏1393/05/06 ‏02:02:53

گاهی گه گاهی؛ از پنجره ی همان کهنه خانه ی دلت
سری بکش کوچه را!
کودکی را خواهی دید
             که بر گوشه ی لب،
لبخندی دارد به تو

و تو خواهی گفت
                    برگرد به من، برگرد به من، برگرد به من ...

م.اشکیار
ashkyar ashkyar     دوشنبه, ‏1393/05/06 ‏03:19:34

این شبهای کوتاه را ببینو بخند به روز درازش...

این بوف را بشنو و بنشین به آواز درازش

شب گاه که می آیم دل بدهم
چشمانت را
می رسد از راه
آن بانگ بی محل
همان بی پرده رو
آن آفتابت را.

از بس کوتاه است

عمر غزال ما

تعبیر نخواهد شد

آشفته خیال ما...

م.اشکیار
93.5.6
ashkyar ashkyar     دوشنبه, ‏1393/06/31 ‏20:51:01

پاییز بوی تو را میدهد

بوی انتظار تو را میدهد.

پاییز آمد اما
تو نیامدی...
این بود قرار ما؟!

هزار بهار است که رفته ای

و من هزار زمستان است که مانده ام

هزار بهاراست که خفته ای

و هزار زمستان است که بیدارم.

به برگهای خزانی سپرده ام؛ دلم را

به وقت آمدنت صدا کنند-

-مرا باردیگر با دلت آشنا کنند.

اما از درختان حیاطمان چه پنهان

هر روز خیالت را در حوضچه ای کوچک حک میکنم...

م.اشکیار
S.eshantion S.eshantion     چهارشنبه, ‏1393/08/28 ‏19:24:13

حرفهای ما هنوز ناتمام...
تا نگاه می کنی:
وقت رفتن است
بازهم همان حکایت همیشگی !
پیش از آنکه با خبر شوی
لحظه ی عظیمت تو ناگزیر می شود
آی... ای دریغ و حسرت همیشگی
ناگهان
چقدر زود
دیر می شود!”
S.eshantion S.eshantion     چهارشنبه, ‏1393/08/28 ‏19:27:18

فروغ فرخزاد
کسی که مثل هیچکس نیست
من خواب دیده ام که کسی میآید
من خواب یک ستاره ی قرمز دیده‌ام
و پلک چشمم هی میپرد
و کفشهایم هی جفت میشوند
و کور شوم
اگر دروغ  بگویم
من خواب آن ستاره ی قرمز را
وقتی  که خواب نبودم دیده ام  
کسی میآید
کسی میآید
کسی دیگر
کسی بهتر
کسی که مثل هیچکس نیست، مثل پدر نیست ، مثل انسی
نیست ، مثل یحیی نیست ، مثل مادر نیست
و مثل آن کسی است که باید باشد
و قدش از درختهای خانه ی معمار هم بلندتر است
و صورتش
از صورت امام هم روشنتر
و از برادر سیدجواد هم
که رفته است
و رخت پاسبانی پوشیده است نمیترسد
و از خود سیدجواد هم که تمام اتاقهای منزل ما مال
اوست نمیترسد
و اسمش آنچنانکه مادر
در اول نماز  و در آخر نمازصدایش میکند
یا قاضی القضات است  
یا حاجت الحاجات است  
و میتواند
تمام حرفهای سخت کتاب کلاس سوم را
با چشمهای بسته بخواند
و میتواند حتی هزار را
بی آنکه کم بیآورد از روی بیست میلیون بردارد
و میتواند از مغازه ی سیدجواد ، هرچه که لازم دارد ،
جنس نسیه بگیرد
و میتواند کاری کند که لامپ "الله "
که سبز بود : مثل صبح سحر سبز بود .
دوباره روی آسمان مسجد مفتاحیان
روشن شود
آخ ....
چقدر روشنی خوبست
چقدر روشنی خوبست
و من چقدر دلم میخواهد
که یحیی
یک چارچرخه داشته باشد
و یک چراغ زنبوری
و من چقدر دلم میخواهد
که روی چارچرخه ی یحیی میان هندوانه ها و خربزه ها
بنشینم
و دور میدان محمدیه بچرخم
آخ .....
چقدر دور میدان چرخیدن  خوبست
چقدر روی پشت بام خوابیدن خوبست
چقدر باغ ملی رفتن خوبست
چقدر سینمای فردین خوبست
و من چقدر از همه ی چیزهای خوب خوشم  میآید
و من چقدر دلم میخواهد
که گیس دختر سید جواد را بکشم


چرا من اینهمه کوچک هستم
که در خیابانها گم میشوم  
چرا پدر که اینهمه کوچک نیست
و در خیابانها گم نمیشود
کاری نمیکند که آنکسی که بخواب من آمده است ، روز
آمدنش را جلو بیندازد
و مردم محله کشتارگاه
که خاک باغچه هاشان هم خونیست
و آب حوضشان هم خونیست
و تخت کفشهاشان هم خونیست
چرا کاری نمیکنند
چرا کاری نمیکنند
چقدر آفتاب زمستان تنبل است
من پله های  یشت بام را جارو کرده ام
و شیشه های پنجره را هم شستهام .
چرا پدر فقط باید
در خواب ، خواب ببیند
من پله های  یشت بام را جارو کرده ام
و شیشه های پنجره را هم شسته ام .


کسی میآید
کسی میآید
کسی که در دلش با ماست ، در نفسش با ماست ، در
صدایش با ماست


کسی که آمدنش  را
نمیشود گرفت
و دستبند زد و به زندان انداخت
کسی که زیر درختهای  کهنه ی  یحیی بچه کرده است
و روز به  روز
بزرگ  میشود،  بزرگ میشود
کسی که از باران ، از صدای شرشر باران ، از میان پچ و پچ
گلهای اطلسی

کسی که از آسمان توپخانه در شب آتش بازی میآید
و سفره را میندازد
و نان را قسمت میکند
و پپسی را قسمت میکند
و باغ ملی را قسمت میکند
و شربت سیاه سرفه را قسمت میکند
و روز اسم نویسی را قسمت میکند
و نمره ی مریضخانه را قسمت میکند
و چکمه های لاستیکی را قسمت میکند
و سینمای فردین را قسمت میکند
درختهای دختر سید جواد را قسمت میکند
و هرچه را که باد کرده باشد  قسمت میکند
و سهم ما را میدهد
من خواب دیده ام ...
mohammad_baharan mo69     جمعه, ‏1393/08/30 ‏18:48:44

سکوتی میکنم
همچون فغانی
از دل آزرده ام
تا بشکند
آن واژه اندوه بی آلایشم را
تا که چون مرغی
رها باشم
ز تنهایی آن ساکت شدن هایم ...
حنانه حنانه     چهارشنبه, ‏1393/11/08 ‏09:18:08

حنانه         چهرشنبه،  1393/11/8    9:10
سلام به همه ی دست اندر کاران و صاحبدلان این سایت و مدیر محترم این فضا. من تازه با این سایت برخورد کردم وچقدر تحت تاثیر این فضا قرار گرفتم! خوشحالم که تو این عصر آهنی هنوز قلبها سرشار از عاطفه وعشقه. هنوز کسانی هستن که خریدار خاطره های دور و دراز گذشته باشن و هنوز میشه به واژه ها اعتماد کرد. کلام حرمت داره و اهداف ارزشمندن. خوشحال میشم اگه مساحت کوچکی به اندازه ی یه شعر، یه نظر یا یه دلنوشته تو این فضای زلال داشته باشم . و با افراد با ذوقی که به این فضا رونق میدن در ارتباط باشم . خداوند در همه حال حافظ شما عزیزان باشه که یاد کیانای نازنین رو همیشه زنده نگه میدارین و یاد همه ی عزیزانی که جای خالیشون تو اجتماع ما دلگیر و غم انگیزه.
changeaz چنگیز     چهارشنبه, ‏1393/11/08 ‏11:24:06

سلام برحنانه مهربان سلام بر این نوشته های زیبا من هم عضو کوچکی از این سایت امدن شما را خوش امد میگم و خواستار اشنایی هستم m_p202000@yahoo.com
ashkyar ashkyar     چهارشنبه, ‏1393/11/08 ‏16:08:25

درود بر شما حنانه عزیز
خوشامدین به سایت کیانا وحدتی

منتظر دلنوشته ها و همچنین آشنایی با شما در همین فضا هستیم

موفق وشاد باشین دوست عزیز
farahnaz فرحناز     چهارشنبه, ‏1393/11/15 ‏09:58:13

حنانه.   شنبه، 93/11/13

بیاد سفری به سرزمین وحی

من دیدمش شبی به حقیقت به جان و دل
من دیدمش به چشم
من دیدمش ز فراسوی آسمان
برتر ز هر مکان
چون یک خیال
همچون نسیم
خاکی و مهربان...........................
گم کرده بودمش
من در فریب زمانه
در دل سپردگی به هوسهای بی امان
در رنگ رنگ صحنه های دروغین زندگی
من
در منیت بی انتهای خویش
گم کرده بودمش
در جستجوی او
هرسو که رفتم و
هرجا که سر زدم
اورا ندیده
در خود شکستم و
عمری عبث گذشت.........
اما.......آنجا.........
میان غربت  یک سرزمین دور
من دیدمش به چشم جان
من دیدمش به دل
او بر اریکه ی قدرت نشسته بود
گویی از او
به آسمان و زمین نور می چکید
آن آشنای من!
آن مهربان من!
آرام و بیصدا
این جسم خسته ز غم را
بخود کشید
در گوش من
ترانه ی زیبای عشق را
آرام می سرود
خوابم ربود........
او بود و من....تنها.....
رها ز قید همه دلسپرده ها
او بود و عالمی ز نور و عشق
من بودم و وجودی پر از شرم از گناه
من در حضور او
بی تاب و بیقرار
گریان و شرمسار
غرق نیاز بودم و
در خود گریستم
بر درگهش ز شرم و حقارت
بسان شمع
سرتا به پا
قطره قطره سوختم
وز نور رحمتش
ققنوس وار
بار دگر
جانی دوباره یافتم
بر پای او غنودم وغافل ز هست و نیست
در عشق بی نهایت او گم شدم
دگر..........
      خود را نیافتم..........
s.zameni shakoor     یکشنبه, ‏1394/01/16 ‏14:35:37

و باز امروز
دوباره، چند باره و صدها بار
قدمی در شهر
قدمی در کنج خلوت
و قدمی در هیاهوی آتشین دل
چشمی به فردا نگران
و به دیروز پر امید
دستم را به غروب آفتاب دیروز می‌دهم
و از طلوع می‌گریزم
و از پگاه می‌هراسم
دیگر آب سیرابم
خنده سر مستم
و اشک آرامم نمی‌کند
----- شکور -----
s.zameni shakoor     یکشنبه, ‏1394/01/16 ‏17:51:04

همه بغض من و
دفتر من
شد بکنار
آری، آری
دلم اندازة یک شبنم بود
ولی افسوس
که دنیا نشود
ظرف دلم
                 ----شکور ----
حنانه حنانه     یکشنبه, ‏1394/05/04 ‏19:04:03

تو را ای گل شبی در خلوت میخانه می خواهم
تو را مست از شراب و باده و پیمانه میخواهم
خودم را بی خبر از عالم و از هرچ در آن است
در آغوشم تورا افسونگر و مستانه می خواهم
اگرچه رسم دلداری ز خاطر برده ای اما
تورا از عشق مست و خویشتن دیوانه می خواهم
من ار چشمان تو مست و تو از یک باده ی گلگون
به گرد شمع جانت قلب خود پروانه می خواهم
اگرچه مرد پاییزم و تو فصل بهارانی
به دل عشق بهاران دارم و ریحانه میخواهم
فقط یک شب به مستی یار من باش و به هشیاری
رها از عشق تورا عاقل٬ تورا فرزانه می خواهم
اگر منعم کند ناصح ز عشق بی گریز تو
دلش را آشنا با حسرت جانانه می خواهم
بجز ماه رخت بر من حرام است آنچه اندیشم
بغیر از با غمت دل را دگر بیگانه می خواهم
در این عالم بجز شعری دگر از من چه میماند
دلی لبریز از عشق چون دل حنانه می خواهم

ساعت ۱/۵ بعد از ظهر
۹۴/۵/۴
حنانه حنانه     یکشنبه, ‏1394/05/04 ‏19:06:32

ی  غزل به آسمانت سوگند
بر ماه منیر و اخترانت سوگند
بر قامت استوار همچون سروت
بر اشک زلال دیدگانت سوگند
دل داده ی آن حسن و کمالات تو ام
بر چشم و نگاه مهربانت سوگند
دیدار تو غمها ز دل ما بزدود
بر تار سپید گیسوانت سوگند
همصحبت یارانی و همدرد سکوت
بر عشق و صفای بیکرانت سوگند
حنانه به جان خرید غمهایت را
بر غصه و اندوه نهانت سوگند

۱۸/ ۳/ ۹۴
حنانه حنانه     یکشنبه, ‏1394/05/04 ‏19:07:27

امشب بیا به ساقی حق اقتدا کنیم
از باده مست شویم و دمی صفا کنیم
امشب ٬ شب نوای دلکش الله اکبر است
دل را به کاروان فطر بیا همصدا کنیم
گویند عرشیان که شب حاجت امشب است
جانا سزد به صدق دل و جان دعا کنیم
امشب بیا به  خلوت باران دیده ها
باشد که باز  درد دل خود دواکنیم
از توبه های شکسته اگر شرم میکنیم
او توبه می پذیرد اگر ما وفا کنیم
حنانه امشب از خدا طلب عشق میکند
دل را شود که لایق عشق خدا کنیم؟

ساعت ۷/۵ عصر.      ۳۰ رمضان ۹۴
حنانه حنانه     یکشنبه, ‏1394/05/04 ‏19:10:31

بانوی  غزل به آسمانت سوگند
بر ماه منیر و اخترانت سوگند
بر قامت استوار همچون سروت
بر اشک زلال دیدگانت سوگند
دل داده ی آن حسن و کمالات تو ام
بر چشم و نگاه مهربانت سوگند
دیدار تو غمها ز دل ما بزدود
بر تار سپید گیسوانت سوگند
همصحبت یارانی و همدرد سکوت
بر عشق و صفای بیکرانت سوگند
حنانه به جان خرید غمهایت را
بر غصه و اندوه نهانت سوگند
ashkyar ashkyar     شنبه, ‏1394/11/24 ‏01:12:16

دردا که احساسی به دل نمانده دگر

نه ؛ ایمانی به قلب نیست،

دریغا آنچه جا مانده ز ما

هیچش دگر ماندنی نیست...

م.اشکیار
taimaz6015 taimaz     جمعه, ‏1395/05/08 ‏08:26:18

سلام ب همگی
شعرای قشنگتون هر کسی ک اهل شعر و شاعریه رو وسوسه میکنه عضو شه
موفق باشید
taimaz6015 taimaz     جمعه, ‏1395/05/08 ‏08:28:32

ﻗﺮﺍﺭﻣﺎﻥ ﺟﺎﯾﯽ ﻣﯿﺎﻥ ﻫﻤﯿﻦ ﺷﻌﺮﻫﺎ
ﺍینجا ﺩﯾﮕﺮ ...
ﺩﺳﺖ ﮐﺴﯽ
ﺑﻪ ﻣﻨﻮ ﮔﯿﺲ ﻫﺎﯼ ﺗﻮ ﻧﻤﯽ ﺭﺳﺪ
ashkyar ashkyar     شنبه, ‏1395/07/17 ‏01:41:54

تایماز عزیز درود بر شما
شعرتون رو خوندم زیبا و با احساس

دم شما گرم
امیر ناصری امیر ناصری     پنج شنبه, ‏1396/01/10 ‏01:04:34

ﺍﯼ ﺭﻓﯿﻖ ﺧﻮﺏ ﻣﻦ ...

ﺍﯼ ﺻﺒﻮﺭ ﺑﺎ ﻭﻗﺎﺭ، ﺍﯼ ﮐﻪ ﺻﺒﺮ ﻭ ﻭﻗﺎﺭ ﺭﺍ ﺑﻪ ﺧﺠﺎﻟﺖ ﮐﺸﺎﻧﺪﻩ، ﺑﻪ ﻋﻘﻞ
ﺳﻠﯿﻢ ﻭ ﭼﺸﻢ ﺑﺼﯿﺮﺕ ﺩﻭﺳﺘﺖ ﺩﺍﺭﻡ
ﺑﯿﺎ ﻟﺤﻈﻪ ﻫﺎﯾﻢ ﺭﺍ ﻗﺴﻢ ﺑﺪﻩ ﺗﺎ ﺑﺪﺍﻧﯽ ﺩﺭ ﻧﺒﻮﺩﻧﺖ ﭼﻪ ﮐﺸﯿﺪﻩ ﺍﻡ !
ﺍﺯ ﮐﺪﺍﻣﯿﻦ ﻏﺮﻭﺏ ﻏﻤﮕﯿﻦ ﻃﻠﻮﻉ ﻣﯿﮑﻨﯽ ﺗﺎ ﺑﮕﻮﯾﻢ ﻣﺮﻏﺎﺑﯽ ﻫﺎ
ﭼﻤﺪﺍﻧﻬﺎﯾﺖ ﺭﺍ ﺑﯿﺎﻭﺭﻧﺪ
ﻭ ﯾﺎ ﺍﺯ ﮐﺪﺍﻣﯿﻦ ﺻﺒﺢ ﺳﻨﺪﺍﻥ ﯾﺦ ﺯﺩﻩ ﻣﯽ ﺁﯾﯽ ﺗﺎ ﺑﺎ ﻫﺰﺍﺭ ﺧﻮﺍﻫﺶ ﺗﻮﺭﺍ
ﺑﻪ ﺍﺟﺎﻕ ﺳﺮﺩ ﺩﻟﻢ ﺩﻋﻮﺗﺖ ﮐﻨﻢ ﺗﺎ ﺑﺪﺍﻧﯽ ﺩﺭ ﺍﺟﺎﻕ ﺩﻟﻢ ﭼﯿﺰﯼ ﺟﺰﺀ ﯾﺎﺩ
ﺗﻮ ﻧﻤﯽ ﺳﻮﺯﺩ !
ﺑﯿﺎ ﺩﺳﺘﻢ ﺭﺍ ﺑﮕﯿﺮ ﻭ ﺑﮕﻮ ﺑﺰﺭﮒ ﺷﺪﯼ ﺍﺯ ﯾﺎﺩﺕ ﻣﯿﺮﻭﻡ !
ﺑﺰﺭﮒ ﺷﺪﻡ ﺍﻣﺎ ﺑﺰﺭﮔﯿﺖ ﺍﺯ ﯾﺎﺩﻡ ﻧﺮﻓﺖ !
ﮐﺎﺵ ﺩﺭ ﺍﻣﺘﺪﺍﺩ ﻟﺤﻈﻪ ﻫﺎ ﺍﻣﺘﺪﺍﺩ ﺑﺎ ﺗﻮ ﺑﻮﺩﻥ ﺑﻮﺩ ...
ناصری.
امیر ناصری امیر ناصری     پنج شنبه, ‏1396/01/10 ‏01:05:54

ای رفیق خوب من...
جغرافیای بودن تو مرز و حریم دریا را گرفته
آنجا که تویی ماهی ها هم نمی توانند بیایند تا چه رسد به من!
تاریخ نشان می دهد قبل از آنکه به یادت بیاورم نبودی
و هر وقت خواستم بنویسم آب داد نوک مدادم می شکست!
و حالا گاه بی گاه با یادی از تو قلبم می شکند!
این روزها زیادی سکوت کرده ام و ساکت شده ام که
انگار ریزگردها در برابرم کهکشانی شده اند!
حال اگر دیر کنی برای کسی فرقی می کند!
بگذار بگذرند روزهایی که روز ما نیست حتی اگر دنیا با تمام ناخوشی هایش بخواهد سرگرمم کند...
بلاخره یک روز تمام می شود...
ناصری.
رهنما رهنما.     چهارشنبه, ‏1396/05/25 ‏07:52:43

امروز 25 مرداد ماه سالروز تولد کیانا وحدتی است
کیانا جان خودت دیگر در میان ما نیستی ولی برایت جشن تولد می گیریم
کیانا جان، تولدت مبارک
ezat ر - زمان     چهارشنبه, ‏1397/12/22 ‏02:25:27

وحدتی جان
جایگاهت بهشت رضوان
http://uupload.ir/files/wsa_7.jpg
ashkyar ashkyar     یکشنبه, ‏1398/07/14 ‏01:36:08

‏1389/06/14 ‏02:40:59

و بدان زمان که کفتاران این بیشه ی شیر زار

          به دریدن بچه آهوی دشت مست شدند_

                      _خون پیمانه ی شرابی بود به نیششان
         
                                         و هر مأمنی را دریدن مشق شب بود
                                                                                           ز کیششان

     اشک آهو به دل دشت نشست و آسمان خشک شد

                      و آنک زمین به گوش من گفت

                                             ماهی ها مرده به دریا می آیند...
قرن من دختر بیقراری است
                     که معصومیتش را به تاراج برده اند                            
                                                                                                                 م.اشکیار
مینورا مینورا     دوشنبه, ‏1398/07/22 ‏15:14:02

سلام نمیدونم کسانی که به اینجا سر می زنن علاقه مند هستن که یه مسابقه مشاعره داشته باشیم
فکر کنم جالب بشه اگه دوست دارید برای شروع این عبارت :

به فکر فردا نباش

فکر کنم اینجا شاعر زیاد داشته باشیم امیدوارم شاعرا فعال بشن
هر کسی شعر گذاشت یه عبارت هم بنویسه برای نفر بعدی
ممنون
farahnaz فرحناز     پنج شنبه, ‏1398/08/30 ‏20:50:41

سلام مینورا جان مشاعره فکر جالبیه و قبلا اعضای سایت اینکارو میکردن ولی بعد از اینکه کانالها و شبکه های اجتماعی فعال شد دیگه تالار گفتگوی سایت خیلی فعال نیست
البته امیدوارم دوستان شاعر سر بزنن و اینکار قشنگ رو با شما ادامه بدن
« نمایش همه نظرات »

املاک A4A: طراحی سئو